Permanent Volkerentribunaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het Permanent Volkerentribunaal (Permanent People's Tribunal) is een internationaal opinietribunaal, opgericht op 23 juni 1979 in Bologna en met een permanent secretariaat in Milaan. Deze niet-gouvernementele organisatie werd opgericht door internationale juristen, schrijvers en andere intellectuelen met de bedoeling om op vraag van de slachtoffers op het publieke forum schendingen van mensenrechten en rechten van volkeren te onderzoeken en daarover een uitspraak te doen. Het Volkerentribunaal is de opvolger van de eerste twee Russelltribunalen.

Het secretariaat wordt verzorgd door de Internationale Liga voor de rechten en de bevrijding van de volkeren (International League for the Rights and Liberation of Peoples). Deze Liga, thans onder het voorzitterschap van François Houtart, werd opgericht in 1982 en is gevestigd in Genève. Sinds 1989 is ze een van de niet-gouvernementele organisaties met speciale raadgevende status bij de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties. Ze is ook vertegenwoordigd bij de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties en via deze kanalen kan het Permanent Volkerentribunaal zijn uitspraken bekendmaken bij de Verenigde Naties en het brede publiek.

Voorgeschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Naar aanleiding van de oorlog in Vietnam richtten de filosofen Bertrand Russell en Jean-Paul Sartre het Russelltribunaal op. Een van de leden van het tribunaal was de Italiaanse socialistische volksvertegenwoordiger en jurist, professor aan de Universiteit van Rome Lelio Basso (1903-1978). Hij werkte mee aan de voorbereidingen van een tweede Russelltribunaal om te schendingen van de mensenrechten in Latijns-Amerika te onderzoeken en te beoordelen en was voorzitter van dit Russelltribunaal II (1974-1976). Hierna werd besloten een Permanent Volkerentribunaal op te richten.

Basso stichtte in 1976 de Lelio Basso International Foundation for the Rights and Liberation of Peoples. Ter gelegenheid van de Algerijnse Nationale feestdag, maar meer nog naar aanleiding van de 200e verjaardag van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, hield de Stichting op 4 juli 1976 een internationale conferentie die de Universal Declaration of the Rights of Peoples afkondigde. Deze Universele Verklaring van de Rechten van de Volkeren, ook wel de Verklaring van Algiers genoemd, is een private verklaring en bindt derhalve de Staten niet. Hoewel het concept van de rechten van volkeren reeds in sommige internationale verdragen was terug te vinden, is deze verklaring toch de eerste poging om deze rechten in een enkel document samen te vatten.

Met de hulp van de Lelio Basso stichting werd in 1979 het Permanent Volkerentribunaal opgericht. Eerste voorzitter van het Tribunaal werd de Brusselse professor François Rigaux (Elsene, 1926), later opgevolgd door de huidige voorzitter, de Italiaanse magistraat Salvatore Senese.

Sessies[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Plaats Onderwerp
1 1979 Brussel Westelijke Sahara
2 1980 Genève Argentinië
3 1980 Milaan Eritrea
4 1980 Antwerpen De Filipijnen en het volk van de Bangsamoro
5 1981 Mexico El Salvador
6 1981 Stockholm Afghanistan I
7 1982 Parijs Afghanistan II
8 1981 Lissabon Oost-Timor
9 1982 Rotterdam Zaïre
10 1983 Madrid Guatemala
11 1984 Parijs Armeense Genocide
12 1984 Brussel Amerikaanse interventie in Nicaragua
13 1988 Berlijn Beleid van het Internationaal Muntfonds en de Wereldbank I
14 1994 Madrid Beleid van het Internationaal Muntfonds en de Wereldbank II
15 1989 Barcelona Puerto Rico
16 1990 Parijs Braziliaans Amazonegebied
17 1991 Bogota Straffeloosheid voor misdaden tegen de menselijkheid in Latijns-Amerika
18 1992 Venetië De verovering van Amerika en ontstaan van het Internationaal Recht
19 1992 Straatsburg Tibet
20 1991 Bhopal Industriële rampen en Mensenrechten I
21 1994 Londen Industriële rampen en Mensenrechten II
22 1995 Berlijn Asielrecht in Europa
23 1995 Bern Misdaden tegen de mensheid in ex-Joegoslavië I
24 1995 Barcelona Misdaden tegen de mensheid in ex-Joegoslavië II
25 1995 Napels Schending van fundamentele rechten van kinderen en minderjarigen
26 1996 Wenen Tjernobil : milieu, gezondheid en mensenrechten
27 1998 Brussel Impact van multinationals op de rechten van werknemers en consumenten en het milieu
28 1999 Sao Paolo Schending van de fundamentele rechten van kinderen en adolescenten in Brazilië
29 1999 Parijs Elf-Aquitaine en politieke collusie in Afrika
30 2000 Warwick Multinationals
31 2002 Rome Internationaal Recht en nieuwe oorlogen
32 2004 Parijs Schendingen van mensenrechten in Algerije
33 2006 Bogota Schendingen van mensenrechten in Colombia
34 2007 Den Haag De Filipijnen II
35 2017 Kuala Lumpur Etnische zuivering van Rohingya

Bron[bewerken | brontekst bewerken]