Petróleos de Venezuela
| Petróleos de Venezuela | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
 | ||||
Hoofdkantoor van de PDVSA | ||||
| Locatie | ||||
| Hoofdkantoor | Caracas, Venezuela | |||
| Industrie en producten | ||||
| Industrie(ën) | olie-industrie | |||
| Producten/ |
aardolie | |||
| Status en tijdlijn | ||||
| Oprichting | 1976 | |||
| Bedrijfsstructuur | ||||
| Rechtsvorm | public enterprise | |||
| Oprichter(s) | Venezolaanse overheid | |||
| Grootaandeelhouders | Government of Venezuela | |||
| Dochterondernemingen | Lagoven, Maraven, Corpoven | |||
| Financiën | ||||
| Omzet/jaar | US$ 42,0 miljard (2016)[1] | |||
| Winst/jaar | US$ 0,8 miljard (2016)[1] | |||
| Links | ||||
| Website | link | |||
| ||||
Petróleos de Venezuela (PDVSA, Nederlands: "Aardolie van Venezuela" is de staatsoliemaatschappij van Venezuela. Het bedrijf heeft activiteiten in exploratie, productie, raffinage en de export van aardolie, alsmede de exploratie en productie van aardgas. Het is opgericht op 1 januari 1976 na de nationalisatie van de olie-industrie in het land. Alle aandelen zijn nog in handen van de overheid en het bedrijf is niet beursgenoteerd.
Reserves en productie
[bewerken | brontekst bewerken]Venezuela heeft de grootste oliereserves in de wereld. Per jaareinde 2020 werden ze getaxeerd op 304 miljard vaten ofwel 17,5% van het wereldwijde totaal.[2] Saoedi-Arabië staat op de tweede plaats met een aandeel van 17,2%. Een groot deel van de reserves bestaat uit stroperige olie, vooral aangetroffen langs de rivier de Orinoco. Deze olie is minder eenvoudig winbaar dan conventionele olie. Met de bekende oliereserves kan het land het huidige productieniveau nog ruim 500 jaar volhouden.[2]
In 2005 was de olieproductie 3,3 miljoen vaten per dag (vpd), maar in 2021 was dit gedaald naar 0,65 miljoen vpd.[3] Door economisch wanbeheer is er onvoldoende geld beschikbaar om te investeren waardoor de productie daalt. Voor de raffinage is een vergelijkbare trend zichtbaar. De capaciteit van de raffinaderijen is zo'n 1,2 miljoen vpd, werd in 2010 nog dagelijks bijna 1 miljoen vpd verwerkt en in 2020 was dit gedaald naar 163.000 vpd.[3] Het is nadien licht gestegen tot 230.000 vpd. Het olieverbruik in het land is overeenkomstig gedaald. De gasreserves zijn met 3% van het wereldtotaal een stuk kleiner, maar nog steeds aanzienlijk.[2] De gasproductie is in de periode 2005 en 2024 redelijk stabiel gebleven en schommelde rond de 30-40 miljard m³ per jaar. In 2018 trad een forse daling op die zich in 2019 en 2020 voorzette, maar de productie steeg naar zo'n 32 miljard m³ in 2024.[3]
| Jaar | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2010 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Venezuela | 2846 | 3708 | 2165 | 2135 | 2891 | 2683 | 2864 | 2566 | 2209 | 1659 | 1053 | 676 | 665 | 726 | 843 | 960 |
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]Voorgeschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]De eerste commerciële boringen naar olie vonden plaats in 1917.[5] Na de Eerste wereldoorlog kwamen Britse en Nederlandse oliebedrijven naar het land om olie te zoeken in de omgeving van het Meer van Maracaibo. Het was een succesvolle onderneming en tussen 1924 en 1934 steeg het exportaandeel van olie van 31% naar 91%, kortom nagenoeg de hele export bestond uit dit ene product. Het was een bijzonder lucratieve activiteit voor de oliemaatschappijen, de belasting en de lonen waren laag, met corruptie was veel te bereiken in het land waar een militaire dictator, Juan Vicente Gómez, de macht in handen had.[5]
Na de dood van Gómez in 1935 werd de relatie tussen de maatschappijen en de regering minder, maar nog altijd niet slecht. Er waren discussies over de hoogte van de belastingen, over wetgeving en regulering van de sector en uiteindelijk ook de eigendom van de natuurlijke hulpbron.[5]
In de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw stond het zoeken naar olie op een laag pitje.[5] De oliemaatschappijen hadden een vermoeden dat de regering de onteigening ambieerde en verder gaf de regering ook weinig opsporingsvergunningen uit.
In december 1974 stelde een onderzoekscommissie, ingesteld door president Carlos Andrés Pérez, voor de nationalisatie van de olie-industrie. Dit voorstel werd aangenomen en een wet ingediend. De wet hield onteigening in, maar had ook een praktische insteek, de overheid kon buitenlandse partijen inhuren voor het verrichten van technische diensten en verkoopactiviteiten.
Nationalisatie en oprichting PVDSA
[bewerken | brontekst bewerken]Petróleos de Venezuela SA (PVDSA) is opgericht op 1 januari 1976 na de nationalisatie van de olie-industrie. Het is een holdingmaatschappij, de activiteiten van de buitenlandse oliemaatschappijen werden in vier bedrijven gebundeld, Lagoven, Maraven, Meneven en Corpoven, waarvan de aandelen weer in handen zijn van PVDSA.[5] Deze vier onderdelen opereerden los van elkaar en er was sprake van een zekere mate van concurrentie. Mede door de hoge olieprijs verdiende PVDSA veel geld. In 1982 kreeg de onafhankelijkheid van PVDSA wel een klap, de regering haalde US$ 6 miljard uit de bedrijfskas om daarmee de schuldenlast van het land te verminderen. Na de scherpe daling van de olieprijs in 1986 was diversificatie van de activiteiten een nieuw doel, al waren veel nieuwe activiteiten energie- en olie-gerelateerd.[5]
In 1988 telde PVDSA zes raffinaderijen met een verwerkingscapaciteit van 1,2 miljoen vpd. Het was ook het eerste jaar dat PVDSA meer olieproducten exporteerde dan ruwe olie. Tussen 1983 en 1989 werden ook diverse buitenlandse raffinaderijen aangekocht, waaronder in Duitsland en Zweden.[5] In september 1986 verkocht het Amerikaanse Southland de helft van de aandelen CITGO aan PDVSA. In 1990 kocht PVDSA de resterende aandelen en werd enige eigenaar. Met deze transactie was CITGO verzekerd van de aanvoer van ruwe olie en Venezuela had een nieuw afzetkanaal in de Verenigde Staten.
Mede door de sterke daling van de olieprijs vanaf 2015 is PVDSA in financiële problemen gekomen. Het bedrijf heeft een grote lening gekregen van het Russische Rosneft en in ruil heeft het 49,9% van de aandelen in CITGO als onderpand gegeven.[6] Diverse Amerikaanse politici zien liever geen Russische aandeelhouders in Amerikaanse raffinaderijen.[6]
In 1985 nam de eilandelijke overheid van Curaçao de Isla raffinaderij op Curaçao over van Shell. De bedrijfsvoering kwam in handen van Petróleos de Venezuela op basis van een langdurig leasecontract.[7] Investeringen in de raffinaderij bleven achter waardoor vooral geproduceerd werd met oude installaties. De milieuproblematiek dat dit met zich meebracht leidde tot veel rechtszaken tegen de raffinaderij of tegen de overheid.[7] Op 31 december 2019 liep het PDVSA-leasecontract af. Na het vertrek van PDVSA werd een jarenlange juridische strijd gevoerd tussen Curaçao en Venezuela. In december 2023 bereikten de twee uiteindelijk overeenstemming. Venezuela gaat gedurende tien jaar olie leveren met een totale tegenwaarde van US$ 450 miljoen waarmee de schuld van PVDSA wordt afgelost.[8]
In januari 2019 hebben de Verenigde Staten sancties afgekondigd tegen PDVSA.[9] De bankrekeningen van het bedrijf in de VS zijn bevroren en het is Amerikanen niet meer toegestaan zaken te doen met het bedrijf.[9] De sancties zijn een strafmaatregel tegen het beleid van president Maduro. Olie is een belangrijke inkomstenbron van Venezuela en ruim 40% van alle olie-export gaat naar de VS.[9] In 2016 werd US$ 19 miljard, van de totale omzet van US$ 42 miljard in dat jaar, gerealiseerd in de VS.
In oktober 2023 werden de oliesancties tegen Venezuela verlicht.[10] In Barbados was een overeenkomst bereikt tussen de regering van Maduro en oppositiepartijen waarbij ze overeen kwamen om in de tweede helft van 2024 verkiezingen te houden, waarbij internationale waarnemers erop moeten toezien dat ze eerlijk verlopen.[10] Door de versoepeling kan Venezuela weer zelf bepalen hoeveel olie het exporteert en naar welke partijen.[10] Deze overeenkomst - met een duur van zes maanden - was bedoeld om Venezuela op weg te helpen naar een eerlijke presidentsverkiezing, maar de regering van Maduro heeft politieke tegenstanders keihard aangepakt in aanloop naar de verkiezingen van 28 juli, onder meer door de belangrijkste oppositiekandidate María Corina Machado te weren. In april 2024 besloot de regering-Biden een einde te maken aan de open toegang voor Venezolaanse ruwe olie tot de markt, inclusief de Verenigde Staten.[11] Venezuela is daarmee gestraft voor het schenden van de overeenkomst met Barbados.
- 1 2 (es) PVDSA Estados Financieros Consolidados, 2016, geraadpleegd op 3 februari 2019
- 1 2 3 (en) BP Statistical Review of World Energy 2021, geraadpleegd op 24 juli 2021
- 1 2 3 (en)
Energy Institute Statistical Review of World Energy 2025, geraadpleegd op 4 januari 2026 - ↑ (en) OPEC Website Annual Statistical Bulletin 2022, geraadpleegd op 21 december 2023
- 1 2 3 4 5 6 7 (en) Venezuela: a country study, pp. 97-101. Library of Congress : Federal Research Division (december 1990). Geraadpleegd op 9 april 2026.
- 1 2 (en) CNN Russia could soon control a U.S. oil company, 10 april 2017, geraadpleegd op 7 juni 2017
- 1 2 Canon van Curacao Vertrek van Shell, komst en vertrek PdVSA, geraadpleegd op 21 december 2023
- ↑ Antilliaans Dagblad Olie voor schuld PDVSA, 21 december 2023, geraadpleegd op 21 december 2023
- 1 2 3 VS legt sancties op aan Venezolaanse staatsoliebedrijf. NOS (29 januari 2019). Geraadpleegd op 30 januari 2019.
- 1 2 3 NOS VS schort deel sancties Venezuela op na afspraken over vrije verkiezingen, 19 oktober 2023, geraadpleegd op 21 december 2023
- ↑ (en) The U.S. renews oil sanctions on Venezuela citing a failure to allow fair elections. NPR (17 april 2024). Geraadpleegd op 4 januari 2026.
