Plectrum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Verschillende vormen plectrums

Een plectrum (meervoud: plectrums of plectra) is een plat stukje plastic of been dat tussen duim en wijsvinger wordt gehouden en waarmee de snaren van een tokkelinstrument zoals een banjo, mandoline of gitaar kunnen worden aangeslagen. De tiende-eeuwse Byzantijnse encyclopedie Suda stelt dat het plectrum in de 6e eeuw v.Chr. is uitgevonden door de Griekse lierdichteres Sappho.

Plectrums worden gemaakt in allerlei vormen, kleuren en diktes. Het langwerpige plectrum hiernaast wordt gebruikt voor een saz. Tegenwoordig is een plectrum meestal van kunststof, maar ook houten en stenen plectrums worden gebruikt. Vroeger werden zij onder andere van schildpadschild vervaardigd. De dikte varieert tussen de 0,38 en 3 millimeter; een specifieke grootte is niet te geven. De keuze voor een plectrum zal mede afhangen van de manier van spelen.

Dunne plectrums moeten steviger tussen de vingers geklemd worden, waardoor o.a. door zweet de plectrum kan gaan draaien tussen de vingers en er eventueel kramp in de arm kan optreden. Dikkere en daarmee zwaardere plectrums kunnen losser worden beet gehouden, waardoor deze voordelen bieden m.b.t. voorgaande problemen. Ook maken dikkere plectrums door hun grotere massa een beter geluid, echter persoonlijke voorkeur bepaalt waar de voorkeur naar uit gaat.

Merken: