Postkeynesiaanse economie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Post-Keynesiaanse economie)
Ga naar: navigatie, zoeken

De postkeynesiaanse economie is een van de scholen van het economisch denken die zich baseert op het werk van John Maynard Keynes, met name diens General Theory of Employment, Interest and Money. De postkeynesiaanse school kan onderscheiden worden vanaf de jaren 50, maar werd voor het eerst als zodanig benoemd in 1975.[1] Sinds 1978 organiseerden de aanhangers zich rond het tijdschrift Journal of Post Keynesian Economics. Voorname leden van de eerste generatie postkeynesianen waren Michał Kalecki, Joan Robinson, Nicholas Kaldor en Paul Davidson.

Kerngedachten en onderverdeling[bewerken]

Hoewel het denken van de postkeynesiaanse 'school' uiterst divers is, kunnen een aantal basisgedachten worden onderscheiden:[2]

Keynes-biograaf Robert Skidelsky schrijft dat de postkeynesiaanse school het dichtst bij de geest van het werk van Keynes is gebleven, met name wat betreft haar monetaire theorie en in haar afwijzing van de neutraliteit van geld.[3][4] Deze ideeën zijn door sommige postkeynesianen uitgewerkt tot de Modern Monetary Theory (MMT), ook wel neochartalisme genoemd.

De (voornamelijk Europese) postkeynesiaanse school verschilt van de Amerikaanse nieuwkeynesiaanse school door een meer institutionele blik op bijvoorbeeld de loonvorming. Ook 'oud-keynesiaanse' wetmatigheden als de Phillipscurve worden verworpen.

Beleidsimplicaties[bewerken]

Op politiek vlak stelden de postkeynesianen van de jaren 70 zich op tegenover de monetaristen. Vanuit de theorie van de endogeniteit van de geldvoorraad wisten ze met succes te voorspellen dat het monetaristische experiment van Thatcher en Friedman niet tot volledige werkgelegenheid, maar juist tot massawerkloosheid zou leiden. Dit is gekoppeld aan een principieel punt, namelijk een pleidooi voor democratische controle over de geldvoorraad, in plaats van de onderbrenging hiervan bij een autonome centrale bank die enkel op lage inflatie aanstuurt.[5]

Belangrijke postkeynesiaanse economen[bewerken]

MMT[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • G. E. Harcourt, The structure of post-Keynesian economics, Cambridge University Press, 2006.
  • J. E. King, "A brief introduction to post Keynesian macroeconomics," Wirtschaft und Gesellschaft 39(4), pp. 485-508, 2013.
  • J. Barkley Rosser jr., "Complex dynamics and post Keynesian economics," in M. Setterfield (red.), Complexity, Endogenous Money and Macroeconomics, Routledge, 2006.

Noten[bewerken]

  1. Naar verluidt gebruikte Joan Robinson deze benaming al in de jaren 50, zij het niet in publicaties (Rosser 2006).
  2. Harcourt 2006, King 2013.
  3. Skidelsky, 2009, 42
  4. "Financial markets, money and the real world" (Financiële markten, geld en de echte wereld), door Paul Davidson, p. 88-89
  5. King 2013.