Rabin Parmessar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rabin Parmessar
Opening kazernes Brownsweg 8m47s.png
Volledige naam Rabindre Tewari Parmessar
Geboren 17 november 1952
Geboorteplaats Nickerie
Land Suriname
Partij Nationale Democratische Partij
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Rabindre Tewari (Rabin) Parmessar (Nickerie, 17 november 1952) is een Surinaams politicus van Hindoestaanse afkomst. Hij is lid van de Nationale Democratische Partij (NDP) van Desi Bouterse. In 2005 was hij namens deze partij kandidaat voor de presidentsverkiezingen. Hij verloor deze verkiezingen en Ronald Venetiaan werd voor de derde keer president.

Rabin Parmessar werd geboren in het district Nickerie. Hij haalde enkele onderwijsakten in Suriname, en vertrok toen naar Nederland. Daar studeerde hij niet-westerse sociologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In 1984 studeerde hij af aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hierna volgde hij in Egypte en Frankrijk cursussen op het gebied van rurale ontwikkeling en planning.

Parmessar keerde terug naar Suriname en werkte vanaf 1985 op het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling. Hij was destijds lid van de politieke partij DA '91, maar zou de partij later de rug toe hebben gekeerd uit teleurstelling over alle vriendjespolitiek. Op 5 februari 1990 werd hij versneld tot Surinamer genaturaliseerd. In 1994 benoemde de eerste regering-Venetiaan hem tot directeur van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. Parmessar reorganiseerde het ziekenhuis, en legde goede contacten met het Academisch Ziekenhuis Maastricht en andere Nederlandse ziekenhuizen. Hierdoor werden onder meer hartoperaties in Suriname mogelijk. Terwijl daarvoor het verwaarloosde ziekenhuis te kampen had met enorme problemen. Gevallen waarbij er zelfs geen goede toevoer van water was. Op 2 januari 1999 werd Parmessar tijdens een kerkdienst van de Evangelische Broedergemeente Suriname in de Grote Stadskerk gehuldigd door de Stichting Sibibusi omdat hij, aldus de stichting, door goed management en persoonlijk optreden het vertrouwen in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo had weten te herstellen. Hij was de eerste persoon die een dergelijk eerbewijs ten deel viel.

Conflicten en malversaties[bewerken]

Dat hij op het ziekenhuis een prikklok invoerde en dat hij eiste dat iedereen die gebruikte, werd Parmessar met name door het hogere kader zeer kwalijk genomen. De maatregelen die werden getroffen bevielen de specialisten niet, omdat zij altijd de macht hadden binnen het ziekenhuis. Hij raakte met de Raad in conflict toen hij geen medewerking verleende aan de verzoeken van de Raad. Hierbij ging het vermoedelijk om belangen die niet in overeenstemming waren met die van het ziekenhuis. Er was namelijk verzocht om enkele personen die dicht bij de Raad waren te benoemen voor bepaalde posities in het ziekenhuis. Opmerkelijk was dat vanaf het moment dat de toenmalige directeur niet wou meewerken aan die verzoeken de houding van de Raad veranderde.

Toen werd er in de loop van 2001 bij het ziekenhuis een accountantsonderzoek ingesteld. Na verlang van tijd weigerde Parmessar de onderzoekers te woord te staan, omdat het duidelijk werd dat het onderzoek opgezet was voor andere intenties. De Raad van Commissarissen vervoegde zich bij het ziekenhuis om hem te schorsen als directeur. Parmessar schakelde daarop de veiligheidsdienst van het ziekenhuis in om de raadsleden de toegang tot een deel van het ziekenhuis te beletten, waarop de raadsleden de politie te hulp riepen. Hierop verzocht Parmessar meerdere malen de regering, zowel de president Venetiaan als de Minister van Volksgezondheid, om het optreden van de Raad van Commissarissen te veroordelen. Opmerkelijk genoeg liet de regering keer op keer niets van zich horen.

Parmessar wachtte de uitkomst van het accountantsonderzoek niet af. Hij kondigde president Venetiaan aan vrijwillig ontslag te zullen nemen per 1 januari 2002 en ging per 1 oktober 2001 met verlof. Later repte het accountantsrapport van financiële malversaties. Ondanks de vele aantijgingen bleef een strafrechtelijk onderzoek naar het handelen van Parmessar echter uit. Gezien de ontwikkelingen en de omstandigheden meenden velen dat de aantijgingen uit het rapport het gevolg waren van politieke rancune.

Nederlands paspoort[bewerken]

Hij vertrok naar Nederland, waar hij onder meer bij het Boumanhuis werkte, een instelling voor verslaafdenzorg te Rotterdam. Op 1 september 2004 verstrekte de gemeente Bodegraven aan Parmessar een Nederlands paspoort. Volgens eigen zeggen had Parmessar bij toeval ontdekt dat hij nog steeds in de bevolkingsadministratie van de gemeente voorkwam. Vele Surinamers die voor 1975 waren geboren en naar Nederland waren vertrokken had te maken met een dubbele registratie. Niet op zijn Surinaamse paspoort, maar op zijn nieuwe Nederlandse paspoort reisde Parmessar vervolgens naar Suriname, na ook een inreisvisum te hebben aangevraagd. Op dit inreisvisum vulde hij in dat hij de Nederlandse nationaliteit bezat. Door NDP presidentskandidaat Desi Bouterse werd Parmessar tijdens een NDP-meeting op 5 februari 2005 te Nickerie gepresenteerd als NDP vicepresidentskandidaat. Parmessar verklaarde beschikbaar te zijn voor alle functies waarbij hij een positieve bijdrage zou kunnen leveren voor land en volk, en zei ook beschikbaar te zijn 'voor de kandidatuur van de vicepresident'. Hij verklaarde er tegenstander van te zijn om een politieke partij, de samenleving en het landsbestuur slechts op basis van etniciteit te organiseren.

Presidentsverkiezingen 2005[bewerken]

Toen al werd geroepen dat Parmessar krachtens de Surinaamse grondwet waarschijnlijk niet verkiesbaar was omdat hij niet langer de Surinaamse nationaliteit zou bezitten. Bouterse zette echter door. Op 15 juli schoof hij zijn vicepresident zelfs naar voren als presidentskandidaat. Zelf ambieerde Bouterse onverwachts geen positie meer. Wilfried Roseval (VVV) werd de nieuwe vicepresidentskandidaat.

Parmessar moest het opnemen tegen zittend president Ronald Venetiaan. Bij de eerste stemming op 19 juli in De Nationale Assemblee haalde geen van beide kandidaten de vereiste tweederdemeerderheid. Nog voor de tweede stemming doken kopieën van papieren op waaruit bleek dat Parmessar een Nederlands paspoort had en dit had hij ook publiekelijk kenbaar gemaakt. Door verschillende partijen werd het idee gekweekt dat hij waarschijnlijk niet meer de Surinaamse nationaliteit bezat. (De Surinaamse grondwet erkent geen dubbele nationaliteit.) Ook werd duidelijk dat Parmessar al enkele jaren in Nederland woonde en dus niet voldeed aan het grondwettelijk vereiste dat een Surinaamse presidentskandidaat voorafgaand aan de verkiezingen zes jaar onafgebroken in Suriname moet hebben gewoond en gewerkt. Op 21 juli werd de tweede verkiezingsronde uitgesteld opdat deze kwesties konden worden onderzocht. Echter is uit het onderzoek nooit gebleken dat Parmessar niet meer over de Surinaamse nationaliteit bezat.

Nadat Bouterse had gedreigd ook over Nieuw Front-leden een boekje open te doen, en zijn aanhangers te zullen mobiliseren, besloot het Surinaams parlement vervolgens "in het algemeen belang en voor orde en rust" Parmessar toch toe te laten tot de tweede stemronde, die op 26 juli plaatsvond. Opnieuw haalde geen van beide kandidaten een tweederdemeerderheid. Nu moest de Verenigde Volksvergadering van landelijke en plaatselijke volksvertegenwoordigers een beslissing nemen.

Op 3 augustus werd Venetiaan herkozen als president van Suriname. Hij haalde 560 van de 879 stemmen. Parmessar kreeg 315 stemmen.

Vervolg[bewerken]

Bij de Presidentsverziekingen van 2010 werd Parmessar herkozen tot lid van de Nationale Assemblée. In midden 2013 was Parmessar benoemd tot de Minister van Openbare Werken. Onder zijn leiding was de nachtdienst ingevoerd. Vervolgens werd hij bij de Presidentsverkiezingen van 2015 weer gekozen tot lid van de Nationale Assemblée. In januari 2016 werd Parmessar aangesteld tot Algemeen directeur van de Energie Bedrijven Suriname. Tot op heden vervult hij de functie als Algemeen directeur.

Voorganger:
R.A. Abrahams
Minister van Openbare Werken
2013 - 2015
Opvolger:
-