Renato Nicolodi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Renato Nicolodi (Anderlecht, 1980) is een Belgisch kunstschilder en beeldhouwer.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Nicolodi studeerde vanaf 1999 aan de Sint-Lucasschool in Brussel, waar hij in 2003 afstudeerde in de schilderkunst. Hij vervolgde zijn studies aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Gent, waar hij in 2007 afstudeerde.

Zijn belangstelling verschoof van de schilderkunst naar sculpturale installaties. Zowel zijn schilderijen als zijn sculpturen verbeelden ruimten met gangen en trappen die naar afgesloten doorgangen leiden. Installaties van hem zijn te zien in

  • het Frieze Sculpture Park, Londen,
  • het Palazzo Fortuny, Venetië,
  • de Lieu d'Art Contemporain, Sigean.

Nicolodi is getrouwd met een Française. Ze wonen in Borchtlombeek-Roosdaal.

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

De naam van zijn werken laat de onderwerpen uitschijnen: Atrium I, II en III - Mausoleum I, II en III - Cenotaaf - Oblivio - Memento Mori I, II - Grafmonument I, II en III - Altaar I, II - Observatorium I, II en III - Belvédère I, II & III - enz.

In 2018 leverde hij voor de Triënnale Brugge het werk Acheron I. De naam verwijst naar een van de vijf rivieren die in de Griekse mythologie naar de onderwereld leidden. In het midden van het wateroppervlak van de Langerei-Potterierei doemde zijn installatie uit het water op, als een poort op de weg naar de wereld onder het wateroppervlak.

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Dieter OHLER, De monumentaliteit der herinnering, 2007.
  • Dan HOLSBEEK, Een bevreemdende en beangstigende schoonheid, 2008.
  • Patrick AUWELAERT, Als de reflectie van water in een waterput, 2008.
  • Johanna KINT, L'inquiétante étrangeté, 2009.
  • Joannes KESENNE, De melancholie van het lege oord in het werk van Renato Nicolodi, 2013.
  • Daan RAU, Renato Nicolodi. Architectuur en de artistieke vrijheid van de kunstenaar, in: Openbaar kunstbezit in Vlaanderen, 2013.
  • IVO VERHEYEN, Renato Nicolodi, koele minnaar van de architectuur, 2014.
  • Marie-Paule GILDEMYN & Joannes KESENNE, Renato Nicolodi, monografie, Gent, Papierkunsthalle, 2015, ISBN 978-9491775925.
  • Renato Nicolodi, in: Triënnale 2018. Liquid City - Vloeibare stad, Brugge, Stichting Kunstboek, 2018.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]