Robert Enrico

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Robert Enrico
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Volledige naam Gino Robert Enrico
Geboren Liévin, 13 april 1931
Overleden Parijs, 23 februari 2001
Land Frankrijk
Werk
Jaren actief 1956 - 1999
Beroep Filmregisseur, scenarioschrijver
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Robert Enrico (Liévin, 13 april 1931 - Parijs, 23 februari 2001) was een Frans filmregisseur en scenarist. Hij verwezenlijkte 23 films waarvoor hij praktisch altijd aan het scenario meeschreef.

Leven en werk[bewerken]

Afkomst en opleiding[bewerken]

Gino Robert Enrico werd in Noord-Frankrijk geboren als zoon van Italiaanse migranten. Hij groeide op in Toulon waar zijn ouders een fietsenwinkel uitbaatten. In 1951 studeerde hij af aan het IDHEC (Institut des hautes études cinématographiques).

Korte films en lange speelfilmdebuut[bewerken]

Hij legde zich toe op de montage en op het maken van korte films voor industriële en landbouwbedrijven. In 1962 trok hij al meteen de aandacht met de korte film La Rivière du hibou die zowel met een Gouden Palm als met een Oscar bedacht werd. Het jaar daarop nam hij die korte film op in Au cœur de la vie, een sketchenfilm die bestond uit drie verfilmde verhalen van Ambrose Bierce die zich afspeelden tijdens de Secessieoorlog. Zijn eerste langspeelfilm La Belle Vie (1963) werd gecensureerd en niet verdeeld omdat het thema van de Algerijnse Burgeroorlog toen nog veel te gevoelig lag.

Jaren zestig: doorbraak met Lino Ventura[bewerken]

Hij verwierf bekendheid bij het grote publiek dankzij de avonturenfilms Les Grandes Gueules (1965) en Les Aventuriers (1967), twee van de belangrijkste kassuccessen van Lino Ventura. In die avonturenfilms deelde Ventura de affiche met respectievelijk Bourvil en Alain Delon. Enrico kon nog eens rekenen op Ventura voor een derde avonturenfilm, Boulevard du rhum (1971), een van de laatste films van Brigitte Bardot.

Jaren zeventig: succes met Philippe Noiret[bewerken]

In 1974 werkte hij voor het eerst samen met Philippe Noiret voor de thriller Le Secret. Het jaar daarop behaalde hij met Noiret en Romy Schneider zijn grootste commercieel succes, het oorlogsdrama Le Vieux Fusil dat met de allereerste César voor Beste film gelauwerd werd. Daarnaast kaapte de prent nog twee andere Césars weg, de César voor Beste acteur (Noiret) en voor Beste filmmuziek. Noiret schitterde nog een derde keer in de politiefilm Pile ou face (1980), dit keer aan de zijde van Michel Serrault.

Jaren tachtig[bewerken]

Met Au nom de tous les miens (1983) verfilmde Enrico het dramatische leven van Martin Gray, een Poolse Jood die uit Treblinka ontsnapte en jaren later zijn gezin in een bosbrand verloor.

In 1988 mocht hij de opnames van les années lumière voor zijn rekening nemen, het eerste deel van het prestigieuze historische fresco La Révolution française. De film moest de tweehonderdste verjaardag van de Franse Revolutie de nodige luister bijzetten en kon beschikken over een enorm budget. Ondanks de weelde aan acteurs en figuranten, kostuums en decors werd de film een commercieel fiasco. Enrico beëindigde zijn carrière tien jaar later met het familiaal drama Fait d'hiver.

Hij nam het voorzitterschap op zich van l’Académie des arts et techniques du Cinéma, van de Société des réalisateurs de films en van de Fédération européenne des réalisateurs audiovisuels.

Privéleven[bewerken]

Hij was gehuwd met de scenariste en monteerster Patricia Nény die hem drie kinderen schonk. Een van hen is Jérôme Enrico, de cineast van Paulette, de voorlaatste film en laatste hoofdrol van Bernadette Lafont voor wie de film een waardig afscheid zou betekenen.

In 2001 overleed Enrico aan de gevolgen van longkanker op 69-jarige leeftijd. Hij ligt begraven op het Cimetière du Montparnasse.

Filmografie[bewerken]

Lange speelfilms[bewerken]

Televisie[bewerken]

  • 1965: La Redevance du fantôme (televisiefilm naar de novelle The Ghostly Rental van Henry James)
  • 1985: Au nom de tous les miens (feuilleton - lange versie van de speelfilm)
  • 1996: Saint-Exupéry : La Dernière Mission (televisiefilm)
  • 1989: La Révolution française (lange versie van de speelfilm)

Prijzen[bewerken]