Rogier II van Sicilië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rogier II
1095 - 1154
Rogier II van Sicilië (Liber ad honorem Augusti, Petrus de Ebulo, 1196)
Rogier II van Sicilië (Liber ad honorem Augusti, Petrus de Ebulo, 1196)
Graaf / Koning van Sicilië
Periode 1105 - 1130 (graaf)
1130 - 1154 (koning)
Voorganger Rogier I

Simon (1101-1105)

Opvolger Willem I
Hertog van Apulië
Periode 1127 - 1130
Voorganger Willem II van Apulië
Opvolger Rogier III vanaf 1130
Vader Rogier I van Sicilië
Moeder Adelheid van Savona
Blason sicile famille Hauteville.svg
Wapen van Rogier II

Rogier (Roger) II (Mileto, Calabrië, 1095Palermo, 26 februari 1154) was de derde graaf en eerste koning van Sicilië uit het Nomandische huis en hertog van Apulië.

Geschiedenis[bewerken]

Hij was de tweede zoon van Rogier I uit het geslacht Hauteville en Adelheid del Vasto. Hij werd in 1105 graaf van Sicilië en Calabrië maar regeerde feitelijk pas vanaf 1113. Na het overlijden van zijn vader was zijn twee jaar oudere broer Simon diens opvolger. Na het overlijden van Simon, vier jaar later, volgde Rogier II. Daar beiden niet volwassen waren trad hun moeder Adelheid van Savona tot 1113 op als regentes.[noot 1]

In 1127 erfde hij het Hertogdom Apulië nadat hertog Willem II van Apulië kinderloos stierf. In 1128 veroverde hij Zuid-Italië. Rogier bracht zijn rijk tot bloei.

Conflict met de Pausen[bewerken]

In Rome ontstond in 1130 een schisma in de kerk. In een warrige procedure waren zowel Innocentius II als Anacletus II tot paus gekozen. Beide pausen zochten politieke steun; Keizer Lotharius III koos voor Paus Innocentius II, Anacletus II kroonde Rogier II tot koning van Sicilië te Palermo. Hij kreeg van Rogier II een legertje om zich te verdedigen, het begin van een zevenjarig conflict met de rest van de christelijke wereld. In 1137 werd het hem bijna fataal (Slag bij Rignano). Na de dood van Lotharius III (1137), Anacletus (1138) en zijn grootste rivaal Ranulf II van Alife (1139) werd de draad weer opgenomen. Bij een rechtstreekse confrontatie met Paus Innocentius bij Galluccio (22 juli 1139) werd de paus gevangengenomen. Drie dagen later werd het Verdrag van Mignano getekend en werd Rogier II erkend als koning van Sicilië en heerste daarna over geheel Zuid-Italië, Napels inbegrepen. Het gehele rijk werd een pauselijk leen. Het begin van een bloeiende periode.

Hervormingen[bewerken]

Eenmaal vrij van externe aanvallen ging hij zijn nieuwe land hervormen onder zijn centraal gezag. Hij deed aan munthervorming en wordt vandaag nog altijd herinnerd voor zijn Arabisch-Normandische kunststijl. Zijn land werd een poel van godsdienstvrijheid en een centrum van kennis en wetenschap. Ondertussen bouwde hij zijn vloot uit tot een van de sterkste in de Middellandse zee.

Gesel van de Middellandse zee[bewerken]

Regno d'Africa in het rood van Roger II

Onder het bevel van zijn admiraal Joris van Antiochië maakte Rogier II grote veroveringen op de Afrikaanse kust en plunderde hij de kusten van Byzantium.

Huwelijken en kinderen[bewerken]

Rogier was driemaal gehuwd. Zijn opvolger is uit het eerste huwelijk.

Eerste huwelijk[bewerken]

In 1117/18 was gehuwd met Elvira van Castilië (1100-1135), dochter van Alfons VI van Castilië, met wie hij vier zonen had:

  • Rogier III (1118-1148), hertog van Apulië (titulair) en in 1139/40 gehuwd met Elisabeth, dochter van Theobald IV van Blois
  • TanKred (-voor 1149), vorst van Bari
  • Alfons (-voor 1149), hertog van Capua
  • Willem I

Tweede huwelijk[bewerken]

In 1149 huwde hij met Sybilla van Bourgondië (1126-1150), dochter van Hugo II van Bourgondië, die jaar later aan een misgeboorte overleed.

Derde huwelijk[bewerken]

Inn 1151 was hij gehuwd met Beatrix van Rethel (1130-1185), dochter van Gautier / Wouter I van Rethel. Uit dit huwelijk is een dochter bekend.

Roger stierf te Palermo op 26 Februari 1154 en werd begraven in de Kathedraal van Palermo. Hij werd opgevolgd door zijn vierde zoon, Willem. Zijn oudste drie zonen waren eerder overleden dan hijzelf.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Chalandon, F. (1907, 1960) Histoire de la normande en Italie et en Sicile, 2 dl.
  • Dunbabin, T. J. (1968) The Western Greeks: the history of Sicily and South Italy from the foundation of the Greek colonies to 480 (B.C. Oxford, Clarendon press)