Schaal van Kardasjov

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De schaal van Kardasjov is een door de Russische astronoom Nikolaj Kardasjov voorgestelde indeling voor de technologische ontwikkeling van beschavingen.

Schaal[bewerken | brontekst bewerken]

In de originele versie heeft de schaal drie categorieën, waarin beschavingen op basis van hun energieproductie ingedeeld worden:

Type I
De beschaving is in staat alle op een planeet beschikbare energie te gebruiken. Dat is ongeveer 1016 W (voor de Aarde zelfs iets meer dan 1,74×1017 W).
Type II
De beschaving is in staat alle beschikbare energie die uitgaat van een enkele ster te gebruiken. Dat is ongeveer 1026 W.
Type III
De beschaving is in staat de totaal beschikbare energie in een melkwegstelsel te gebruiken. Dat is ongeveer 1036 W.

De menselijke beschaving bevindt zich nog ergens onder type I, aangezien we slechts een deel van de beschikbare energie op de Aarde weten te gebruiken. Deze status heet onofficieel "Type 0". Hoewel Kardasjovs oorspronkelijke voorstel niet voorzag in tussenliggende waarden, heeft Carl Sagan geprobeerd te interpoleren. Hij schatte de status van de mensheid op 0,7 in 1973. Volgens dezelfde berekening was dit in 2008 toegenomen tot 0,717.

Er is geen manier bekend om alle energie op aarde te gebruiken zonder deze helemaal vol te bouwen. Gezien de huidige levensstijl van mensen is het op middellange termijn nauwelijks denkbaar dat dit zal gebeuren.

Een veronderstelde type-II-beschaving zou een Dysonbol of een gelijkaardige constructie kunnen gebruiken om de totale energie-uitstoot van een ster te winnen.

Een type-III-beschaving zou deze deze methode kunnen gebruiken voor alle sterren van een melkwegstelsel, of andere tot nu toe onbekende middelen.

Hypothetische uitbreidingen[bewerken | brontekst bewerken]

Type IV
De beschaving kan alle beschikbare energie in een supercluster van melkwegstelsels gebruiken. Dat is ongeveer 1046 W.
Type V
De beschaving kan alle beschikbare energie in het hele heelal gebruiken. Dat is ongeveer 1054 W.

Fictieve uitbreidingen[bewerken | brontekst bewerken]

Deze uitbreidingen komen uit de sciencefiction en kunnen verschillen al naargelang de bron.

Type VI
Beheersing over de energie van meerdere heelallen. Dat is een theoretisch onbegrensde hoeveelheid energie. De beschaving zou een stervend heelal kunnen ontvluchten en daarmee theoretisch eeuwig bestaan.
Type VII
Theoretische status van een god met het vermogen heelallen te scheppen en ze als energiebron te gebruiken. Zo'n beschaving heeft de technologische singulariteit ver achter zich gelaten.