Sicherheitspolizei und SD

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standaard van de Chef der Sicherheitspolizei und des SD (afbeelding ontleend aan Andreas Herzfeld, Die Rimann'sche Sammlung deutscher Autoflaggen und Kfz-Stander, deel 1, ISBN 9783935131087)

De Sicherheitspolizei und SD was het apparaat van de Duitse politieke recherche (Sicherheitspolizei of Sipo) en de geheime inlichtingendienst (Sicherheitsdienst of SD), die vanaf het begin nauw met elkaar verbonden waren[1] en in alle door Duitsland veroverde landen tijdens de Tweede Wereldoorlog hun intrede deden.

Geschiedenis[bewerken]

In 1939 waren de Sipo en SD door Heinrich Himmler samengevoegd in een nieuwe organisatie, het in Berlijn gevestigde Reichssicherheitshauptamt, een dependance van het ministerie van Binnenlandse Zaken die aanvankelijk geleid werd door de Chef der Sicherheitspolizei und des SD Reinhard Heydrich.[2]

In Nederland werd de Sicherheitspolizei und SD meestal "de SD" genoemd, wat verklaard kan worden uit het feit dat alle functionarissen van de Sicherheitspolizei de letters SD op hun linkermouw droegen.[1]

De Sicherheitspolizei en Sicherheitsdienst stonden onder bevel van een Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des SD (BdS),[3] die in Nederland zetelde in Den Haag en onder wie zes plaatselijke afdelingen (Außenstellen) ressorteerden: Amsterdam, Rotterdam, Groningen, Arnhem, Den Bosch en Maastricht.[4] De kampen in Schoorl en Amersfoort vielen onder deze bevelhebber.[5] In Nederland waren dat achtereenvolgens:

  1. Hans Nockemann (juni-juli 1940)
  2. Wilhelm Harster (juli 1940 tot september 1943)
  3. Erich Naumann (september 1943 tot juni 1944)
  4. Karl Georg Eberhard Schöngarth (vanaf 1 juni 1944)

In de zomer van 1944 bestond de Sicherheitspolizei und SD in Nederland uit alles bij elkaar ongeveer zevenhonderd arbeidskrachten, onder wie zo'n vierhonderd Duitsers.[6]