Sint-Gillis (eremiet)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Voorstelling van Sint-Gillis

Sint-Gillis de Eremiet (ook Egidius) is een van de veertien heilige noodhelpers in de annalen van de Rooms-Katholieke Kerk. Over hem is niets met zekerheid bekend. Het zou een Occitaanse eremiet-monnik zijn geweest die in 640 geboren werd in Athene en de naam Ægidius kreeg. Later leidde hij volgens de legende een kluizenaarsbestaan in Septimanië, een Visigotische provincie in de buurt van Narbonne. Hij zou een klooster gesticht hebben in Saint-Gilles, een plaats ten westen van Arles en ten zuiden van Nîmes en er rond 720 of 724 gestorven zijn. Zijn graftombe werd een belangrijke bedevaartplaats.

Hagiografie[bewerken]

Egidius zou een zwervend bestaan geleden hebben als monnik (een zogeheten gyrovague). Hij zou in de Provence verbleven hebben, waarna hij Rome bezocht, voor zich terug te trekken in een bos in Collias (ten noorden van Nîmes) bij de Gardon-rivier. Na een warm onthaal in de stad Arles zou hij zich teruggetrokken hebben als eremiet in de buurt van Saint-Gilles, ten westen van Arles, en er een klooster gesticht hebben.

Heilige en cultus[bewerken]

Sint-Gillis, schilderij van Hans Memling

Gillis is een heilige (Sint-Gillis) voor katholieken en christelijk-orthodoxen (vóór het Oosters Schisma). Zijn naamdag wordt gevierd op 1 september. In de latere Middeleeuwen kende zijn cultus een ongekend hoogtepunt, waarbij Saint-Gilles, met het klooster, uitgroeide tot de vierde belangrijkste christelijke bedevaartplaats na Jeruzalem, Rome en Santiago de Compostella. Saint-Gilles bevond zich langs één van de bedevaartswegen naar Santiago de Compostella, de Via Tolosana. Verschillende andere plaatsen werden vernoemd naar Gillis en Gilles werd een populaire voornaam. Zo bracht de dertiende eeuw nog twee heilige Gillisen voort: Egidius van Assisi († 1262) en de Portugese Dominicaan Gil van Santarém († 1265).