Soechoj Soe-33

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sukhoi Su-33
Su27K (Su33) DD-SD-99-06153.jpg
Algemeen
Rol Multirol
Bemanning 1
Status
Eerste vlucht 17 augustus 1987
Aantal gebouwd 24
Gebruik Naval Ensign of Russia.svg Russische marine
Afmetingen
Lengte 21,19 m
Hoogte 5,90 m
Spanwijdte 14,70 m
Idem, ingeklapt 7,40 m
Gewicht
Brandstofgewicht: 9.400 kg
Wapenlast 6.500 kg
Max. gewicht 33.000 kg
Krachtbron
Motor(en) 2× Saturn AL-31F3
Stuwkracht 2× 75 kN, naverbrander: 123 kN
Prestaties
Topsnelheid Mach 2,35
Vliegbereik 3.000 km
Dienstplafond 17.000 m
Bewapening
Boordgeschut 1× GSh-301 30 mm, 150 kogels
Ophangpunten 12
Raketten R-27, R-73, R-60 en Kh-41
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Sukhoi Su-33[1] (Russisch: Су-33) (NAVO-codenaam: Flanker-D[2]) is een multi-role straaljager van de Russische marine. Het toestel is een doorontwikkeling van de Su-27 en is ontwikkeld door Sukhoi en gebouwd door KnAAPO. Er zijn slechts 24 productiemodellen gebouwd die allemaal dienen aan boord van de Admiraal Koeznetsov. De Su-33's zijn uit operationele dienst.

Beschrijving[bewerken]

Het toestel is in veel opzichten gelijk aan de Su-27. De meeste veranderingen zijn doorgevoerd om het toestel geschikt te maken voor gebruik op vliegkampschepen. Zo is het landingsgestel verstevigd en heeft het neuswiel een tweede wiel. Ook zijn de vleugels en stabilo's opklapbaar om plaats te besparen in de scheepshangar. Ook is het toestel uitgerust met een haak om vangkabels op te pikken en heeft het voorvleugels gekregen om extra stabiliteit te bieden bij het opstijgen vanaf de schans aan boord van de Admiraal Koeznetsov. Ook heeft het toestel geavanceerde avionica aan boord die het in staat stelt automatisch te landen.

Verder is bij de Su-33 de mogelijkheid geïntroduceerd om bij te tanken in de lucht, zowel vanaf een tankvliegtuig als van een andere Su-33 middels de UPAZ-1A pod.

Rol[bewerken]

Aan boord van de Admiraal Koeznetsov vervult de Su-33 veel rollen. Het toestel is verantwoordelijk voor vlootverdediging en verkenning, maar ook voor het opsporen en leggen van zeemijnen, aanvallen van oppervlakteschepen en het bieden van luchtsteun bij landingen.[3]

Ontwikkeling[bewerken]

Reeds in 1971, nog voordat de ontwikkeling van de Su-27 goed en wel begonnen was, werd er in de Sovjet-Unie over nagedacht om een maritieme versie ervan om te gebruiken aan boord van de in ontwikkeling zijnde vliegkampschepen van de types Project 1153 en Project 1160. In 1982, toen de marine de beslissing had gemaakt om de vliegtuigdragende kruisers van het type Project 1143.5 in productie te nemen, werd ook begonnen aan de ontwikkeling van de Soe-27K (toen nog T10-K). Het Soe-27 prototype T10-3 werd aangepast voor tests aan land op de vliegbasis Saky.[4] Niet alleen werd het toestel verstevigd en werd de remparachute vervangen door een haak om vangkabels mee op te pikken, ook werd het uitgerust voor tanken in de lucht. Latere prototypes kregen opklapbare stabilo's en vleugels.

In 1984 begon de bouw van het eerste prototype genaamd T-10K-1. In de lente van 1987 was dit toestel af en op 17 augustus 1987 maakte het de eerste vlucht. Dit prototype stortte echter neer tijdens tests. Het tweede prototype overleefde de tests echter wel en maakte op 1 november 1989 om 13:46 uur lokale tijd de eerste landing aan boord van de Tblisi zoals de Admiraal Koeznetsov toen nog heette. Pas op 4 oktober 1990 kreeg het schip haar uiteindelijke naam. Op 18 augustus 1991 werd het toestel aan het publiek gepresenteerd, waarna het in 1992 in productie ging. Vanaf toen ging Soechoj het toestel Soe-33 noemen.

Su-33UB[bewerken]

Voor het trainen van marinevliegers werd in eerste instantie de Su-25UTG gebruikt, hoewel de vliegeigenschappen van dit toestel zodanig verschilden van de Su-33 dat een beter trainingstoestel wenselijk was. De ontwikkeling van de Su-33UB tweezitter begon in 1996, nadat in de jaren 1980 eerdere pogingen afgebroken waren wegens geldgebrek. Het toestel moest in navolging van de Su-30 als trainer en in gevechtssituaties ingezet kunnen worden. De twee piloten zaten naast elkaar zoals bij de Su-34 omdat achter elkaar problemen op zou kunnen leveren bij het landen op vliegdekschepen. Op 29 april 1999 maakte het toestel haar eerste vlucht en aan het eind van dat jaar vloog het voor het eerst vanaf de Admiraal Koeznetsov.

Noten
  1. Soechoj is de Nederlandse transliteratie van het Russische Сухой, deze wordt echter weinig gebruikt. Als internationale handelsnaam gebruikt Soechoj de Engelse transliteratie, Sukhoi. De prefix voor de vliegtuigmodellen is bij het gebruik van de Engelse transliteratie ook Su in plaats van Soe.
  2. (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 60. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.
  3. KnAAPO. "The Su-33 single-seat carrier-based fighter".
  4. (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 54. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.