Suzi Quatro

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Suzi Quatro
Suzi Quatro in Canberra, 26 september 2007
Algemene informatie
Volledige naam Susan Kay Quatrocchio
Geboren 3 juni 1950
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1970 - heden
Genre(s) glamrock, countrymuziek
Beroep zangeres
Instrument(en) basgitaar
Verwante artiesten Chinn & Chapman, The Sweet, Smokie
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek
The Pleasure Seekers in 1966, uiterst rechts Suzi Quatro
Suzi Quatro en haar band in AVRO's Toppop, 7 december 1973
Suzi Quatro in 2017

Suzi Quatro, artiestennaam van Susan Kay Quatrocchio (Detroit, 3 juni 1950), is een Amerikaanse zangeres, basgitariste, radiopersoonlijkheid en actrice. Ze is vooral bekend geworden als glamrockartiest en had in de jaren zeventig veel succes in Europa, Australië en Japan en verkocht wereldwijd 55 miljoen platen.[1]

Carrière[bewerken | bron bewerken]

Ze begon haar muzikale carrière als basgitariste 'Suzi Soul' bij de meidenband Pleasure Seekers, waarvan ook haar zusters Arlene en Patti deel uitmaakten. In 1971 werd de bandnaam gewijzigd in Cradle en begon de groep stevige rock te spelen. Quatro werd dat jaar ontdekt door platenproducer Mickie Most die in Detroit was voor het produceren van een nieuwe plaat van Jeff Beck. Hij haalde haar over om naar het Verenigd Koninkrijk te verhuizen en een solocarrière te beginnen.

Haar eerste single Rolling Stone flopte in het Verenigd Koninkrijk, maar werd een nummer 1-hit in Portugal. Most liet nu nummers voor haar schrijven door Nicky Chinn en Mike Chapman, die beroemd waren geworden met hun hits voor The Sweet. Met Can the Can had ze in 1973 zowel in verscheidene Europese landen als in Australië een nummer 1-hit. Er volgden nog drie grote hits 48 Crash (eveneens 1973), Daytona Demon (1974) en Devil Gate Drive (1974). Ook haar eerste twee albums werden grote successen in Europa en Australië. Toen Elvis Presley hoorde dat ze zijn hit All Shook Up had opgenomen, nodigde hij haar uit naar Graceland te komen. Ze sloeg de uitnodiging af.

In de Verenigde Staten verkochten haar albums slecht, en zelfs pogingen om Quatro's populariteit op te vijzelen via tournees (als voorprogramma van Alice Cooper) haalden weinig uit. Na 1975 nam de populariteit van Quatro's glamrock snel af, behalve in Australië. Pas in 1978 had ze weer succes. Ze had toen een top 10-hit in Nederland, Groot-Brittannië, België en Australië met If You Can't Give Me Love, een countrynummer met achtergrondzang van Smokie. Ook deze keer had ze in de VS geen succes. Samen met Chris Norman van de band Smokie haalde ze er in 1979 wel een vierde plaats met Stumblin' In. Later dat jaar scoorde ze in Nederland met She's in love with you. In Australië had ze begin 1981 een hit met Rock Hard.

Intussen was ze in 1978 actrice geworden in de Amerikaanse comedy-serie Happy Days. In zeven afleveringen daarvan speelde ze de rol van Leather Tuscadero, ook als muzikant. Ze was in de jaren tachtig in uiteenlopende rollen te zien, zowel op televisie als in het theater. In een Londense West End-productie speelde ze Annie Oakley in Annie Get Your Gun (1986). Ze had gastrollen in Britse tv-series als Dempsey and Makepeace (1985), Absolutely Fabulous (1994) en Midsomer Murders (2007).

Ze had tweemaal een wekelijks rock-'n-roll-programma op BBC Radio 2: van 2000 tot 2002 Rockin' with Suzi Q en van 2008 tot 2010 Wake Up Little Suzi. Als muzikant toert ze nog steeds. In de 21e eeuw verschenen de albums Back To The Drive (2006), In the Spotlight (2011) en QSP (2017).

In 2016 ontving Suzi Quatro vanwege haar verdiensten voor de muziek een eredoctoraat aan de Anglia Ruskin University in Cambridge.

Privé[bewerken | bron bewerken]

  • Quatro groeide met drie zusters en een broer op in Grosse Pointe, een voorstad van Detroit. Haar vader Art Quatrocchio was van Italiaanse afkomst en had een eigen groep, het Art Quatro Trio. Haar moeder Helen Rebel was van Hongaarse afkomst.
  • Quatro trouwde in 1978 met haar gitarist Len Tuckey. Ze kregen twee kinderen, Laura in 1982 en Richard Leonard in 1984. Het paar ging in 1992 uit elkaar.
  • Ze is sinds 1993 getrouwd met de Duitse toerpromotor Rainer Haas. Ze woont in zowel het Verenigd Koninkrijk als Duitsland.
  • Quatro is een tante van de actrice Sherilyn Fenn.

Discografie[bewerken | bron bewerken]

Singles (selectie)[bewerken | bron bewerken]

  • 1973 - Rolling Stone / Brain Confusion
  • 1973 - Can the Can / Ain't Ya Somethin' Honey
  • 1973 - 48 Crash / Little Bitch Blue
  • 1973 - Daytona Demon / Roman Fingers
  • 1974 - Devil Gate Drive / In the Morning
  • 1974 - The Wild One / Shake My Sugar
  • 1974 - Too Big / I Wanna Be Free
  • 1975 - Your Mama Won't Like Me / Peter, Peter
  • 1975 - I Bit Off More Than I Could Chew / Red Hot Rosie
  • 1975 - I May Be Too Young / Don't Mess Around
  • 1977 - Roxy Roller / It'll Grow on You
  • 1977 - Tear Me Apart / Close Enough to Rock'n'Roll
  • 1978 - If You Can't Give Me Love / Cream Dream
  • 1979 - She's in Love with You / Space Cadets
  • 1979 - Stumblin' In / A Stranger to Paradise
  • 1980 - Mama's Boy / Mind Demons
  • 1980 - I've Never Been in Love / Starlight Lady
  • 1980 - Rock Hard / State of Mind
Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Can the can 1973 14-7-1973 14 9
48 Crash 1973 29-9-1973 23 5
Daytona demon 1973 17-11-1973 tip
Devil gate drive 1974 9-3-1974 7 9
The wild one 1974 9-11-1974 tip
If you can't give me love 1978 27-5-1978 4 11
The race is on 1978 2-9-1978 tip
Stumblin' in 1978 23-12-1978 3 10 & Chris Norman
She's in love with you 1979 10-11-1979 6 8
Mama's boy 1980 16-2-1980 tip
Rock hard 1980 4-10-1980 tip

Radio 2 Top 2000[bewerken | bron bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20
If you can't give me love 1612 1329 1646 1487 1818 1974 1989 - - - - - - - - - - - - - - -
Stumblin' in (met Chris Norman) 1892 1693 1509 - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Albums[bewerken | bron bewerken]

  • 1973 - Suzi Quatro (in Australië verschenen als Can The Can)
  • 1974 - Quatro
  • 1975 - Your Mama Won't Like Me
  • 1977 - Aggro Phobia
  • 1978 - If You Knew Suzi
  • 1979 - Suzi...And Other Four Letter Words
  • 1980 - Rock Hard
  • 1982 - Main Attraction
  • 1991 - Oh Suzi Q
  • 1996 - What Goes Around
  • 2006 - Back to the Drive
  • 2011 - In the Spotlight
  • 2017 - QSP (met Andy Scott en Don Powell)
  • 2019 - No Control

Filmdocumentaires[bewerken | bron bewerken]

Externe links[bewerken | bron bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Suzi Quatro.

Zie ook[bewerken | bron bewerken]