Thelma Coyne-Long

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Thelma Coyne-Long
1932
1932
Persoonlijke informatie
Nationaliteit Vlag van Australië Australische
Geboorteplaats Sydney, NSW
Geboortedatum 14 oktober 1918
Lengte 1,70 m[1]
Overleden 13 april 2015
Narrabeen, NSW[2]
Slaghand rechts
Hall of Fame 2013 (en) profiel
Enkelspel
Titels 7
Hoogste positie 7e (1952)[3]
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open winst (1952, 1954)
Vlag van Frankrijk Roland Garros kwartfinale (1951)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon kwartfinale (1952)
Vlag van Verenigde Staten US Open kwartfinale (1952)
Dubbelspel
Titels 21
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open winst (1936–1940, 1947–1949, 1951, 1952, 1956, 1958)
Vlag van Frankrijk Roland Garros finale (1958)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon finale (1957)
Vlag van Verenigde Staten US Open halve finale (1958)
Gemengd dubbelspel
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open winst (1951, 1952, 1954, 1955)
Vlag van Frankrijk Roland Garros winst (1956)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon finale (1952)
Vlag van Verenigde Staten US Open finale (1938, 1952)
Laatst bijgewerkt op: januari 2018
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Thelma Coyne-Long, geboren Thelma Dorothy Coyne (Sydney, 14 oktober 1918Narrabeen, 13 april 2015) was een tennisspeelster uit Australië. Zij was actief in het internationale tennis van 1935 tot en met 1959 en won twee keer de enkelspeltitel op de Australian Championships, alsmede twaalf titels in het dubbelspel en vier in het gemengd dubbelspel. Eén keer won zij het gemengd dubbelspel op Roland Garros.

Privé[bewerken]

Thelma Coyne was het enige kind van Tom en Dorrie Coyne, en ging naar school op de Sydney Girls' High School.[4] Op 30 januari 1941 trad zij in het huwelijk met Maurice Newton Long;[1] na de Tweede Wereldoorlog werd dit huwelijk ontbonden.[4] Ook daarna bleef zij haar gehuwde naam hanteren.[1]

Loopbaan[bewerken]

De geschiedenis van de tennissport in Australië kon niet worden geschreven zonder Thelma Coyne-Long[5] – achttien van haar negentien grandslamtitels won zij op Australische bodem. Zij was een veelzijdig kampioen: zij won trofeeën zowel in het enkelspel als in het dubbel- en gemengd dubbelspel. Coyne-Long speelde rechtshandig.

In 1935, op zestienjarige leeftijd, won zij de Australische grandslamtitel bij de junioren.[6] Later dat jaar won zij bij de volwassenen het kampioenschap van Nieuw-Zuid-Wales.[4][7]

Coyne domineerde de Australian Championships gedurende meer dan twee decennia: van 1936 tot 1958.[5] Coyne won twaalf dubbelspeltitels op de Australische kampioenschappen – niemand, vrouw noch man, veroverde er meer. Tien van deze twaalf dubbelspeltitels won zij samen met haar landgenote Nancye Wynne Bolton – dit koppel houdt het record voor de meeste Australische dubbelspeltitels (mannen èn vrouwen).[8][9]

In totaal won Coyne-Long twee titels in het enkelspel, twaalf in het dubbelspel en in het gemengd dubbelspel vier op de Australian Championships plus één op Roland Garros. In 1952 voltooide zij een zeldzame Australische drieslag: zij won dat jaar de titels in alle drie disciplines. Bij de Australische dames is zij de oudste enkelspelkampioene in de geschiedenis (zij won het 1954-evenement op de leeftijd van 35 jaar en acht maanden), alsmede de oudste dubbelspelwinnares op het Australische kampioenschap (39 jaar en 7 maanden oud claimde zij de titel in 1958).

Coyne won negen Australische dubbelspeltoernooien voordat zij ook in het enkelspel zegevierde. Na het bereiken van de enkelspelfinale in 1940 en 1951, brak zij in 1952 door met een daverende 6-2, 6-3 overwinning op Helen Angwin. Coyne bereikte de finale in drie opeenvolgende jaren (1954, 1955, 1956) en registreerde in 1954 haar tweede zege, nu tegen Jenny Staley, 6-3, 6-4. Haar lange loopbaan met behoud van een hoog spelniveau was indrukwekkend. Coyne bereikte in 1952 op Wimbledon en op de Amerikaanse kampioen­schappen de kwartfinales in het enkelspel, wat zij op Roland Garros al een jaar eerder had gedaan.

De enige grandslamtitel die Coyne-Long buiten haar thuisland won, was die op Roland Garros 1956 in het gemengd dubbelspel, samen met de Chileen Luis Ayala. Zij bereikte de finale van het gemengd dubbelspel van Wimbledon 1952 met Enrique Morea uit Argentinië, evenals de finale van het Amerikaanse kampioen­schap 1952 met landgenoot Lew Hoad. In beide gevallen verloren Long en haar teamgenoot van de Amerikaanse Doris Hart en de Australiër Frank Sedgman.

In 1949 en 1950 versloeg zij op het Zweedse kampioenschap de Deens/Duitse grandslamkampioen Hilde Sperling. In 1952 versloeg zij de Amerikaanse Barbara Davidson op het US Indoorkampioenschap. In 1952 bereikte zij haar hoogste positie op de wereldranglijst: de zevende plaats.[3] Op het Tri-state kampioenschap in Cincinnati van 1953 versloeg zij de Amerikaanse Anita Kanter in het enkelspel, om vervolgens samen met diezelfde Kanter de dubbelspeltitel te veroveren.

In mei 1941, tijdens de Tweede Wereldoorlog, sloot Coyne-Long zich aan bij het Rode Kruis als chauffeur en in 1942 werd zij lid van de Australian Women's Army Service (AWAS) waar zij de rang van kapitein bereikte. Als de oorlog niet had ingegrepen, zou naar alle waarschijnlijkheid haar erelijst meer titels buiten Australië hebben omvat.[5] Voor haar inzet tijdens de oorlog kreeg zij erkenning in de vorm van de Australian War Medal en de Australian Service Medal.[10]

Na haar actieve tennisloopbaan (1960) begon zij met tennislessen geven en het coachen van jong tennis­talent in Nieuw-Zuid-Wales.[10] In 1963 was zij een van de drijvende krachten bij het oprichten van de Federation Cup, als vrouwelijk equivalent van de al sinds 1900 bestaande Davis Cup.[4][11] Voorts was Coyne-Long intensief betrokken bij het tennismuseum en de bibliotheek van Nieuw-Zuid-Wales, alsmede bij het Women's Royal Australian Army Corps.[4] Daarvoor ontving zij in 1999 de Volunteer Service Award.[12]

Op 30 augustus 2000, in het jaar van de Olympische Spelen in Sydney, kreeg zij de Australische sportmedaille (Australian Sports medal) toegekend,[12] en twee jaar later werd zij opgenomen in de Australische Tennis Hall of Fame.[8] In 2013 werd Coyne-Long opgenomen in de internationale Tennis Hall of Fame.[13] Ter gelegenheid van deze inhuldiging vertelde zij de Daily Telegraph in februari 2013: "Ik ben erg trots op de toekenning omdat het destijds moeilijker was om een goede tennisser te zijn."[14]

Op 13 april 2015 overleed Thelma Coyne-Long op 96-jarige leeftijd, in een tehuis voor oorlogsveteranen in Narrabeen, een voorstad van Sydney.[2][4]

Palmares[bewerken]

Op de grandslamtoernooien bereikte zij 32 maal de finale, waarvan zij negentien keer de titel won:

toernooi enkelspel dubbelspel gemengd totaal
w v + w v + w v + w v +
Australian Champ's 2 4 6 12 2 14 4 1 5 18 7 25
Roland Garros 1 1 1 1 2 1 2 3
Wimbledon 1 1 1 1 2 2
US Championships 2 2 2 2
TOTAAL 2 4 6 12 4 16 5 5 10 19 13 32

Finaleplaatsen enkelspel[bewerken]

nr. finale toernooi ondergrond tegenstandster score
gewonnen finales
1. 1935-11-17 Vlag van Australië WTA Sydney gras Vlag van Australië Joan Hartigan 6-2, 6-4
2. 1949-07-17 Vlag van Zweden WTA Båstad gravel Vlag van Denemarken Hilde Sperling 6-2, 6-3
3. 1950-07-23 Vlag van Zweden WTA Båstad gravel Vlag van Denemarken Hilde Sperling 3-6, 6-2, 6-4
4. 1952-01-28 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Helen Angwin 6-2, 6-3
5. 1953-02-22 Vlag van Verenigde Staten WTA US Indoor hout (i) Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Barbara Davidson 5-7, 6-0, 9-7
6. 1953-07-05 Vlag van Verenigde Staten WTA Cincinnati gravel Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Anita Kanter 7-5, 6-2
7. 1954-02-01 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Jenny Staley 6-3, 6-4
verloren finales
1. 1940-01-29 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne 7-5, 4-6, 0-6
2. 1951-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton 1-6, 5-7
3. 1952-09-28 Vlag van Verenigde Staten WTA Berkeley hardcourt Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Shirley Fry 9-7, 2-6, 4-6
4. 1953-07-26 Vlag van Canada WTA Toronto gras Vlag van Mexico (1934-1968) Melita Ramírez 1-6, 2-6
5. 1955-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Beryl Penrose 4-6, 3-6
6. 1956-01-30 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Mary Carter 6-3, 2-6, 7-9

Finaleplaatsen vrouwendubbelspel[bewerken]

nr. finale toernooi ondergrond partner tegenstandsters score
gewonnen finales
1. 1936-01-27 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Australië May Blick
Vlag van Australië Katherine Woodward
6-2, 6-4
2. 1937-01-30 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Australië Nell Hall Hopman
Vlag van Australië Emily Hood Westacott
6-2, 6-2
3. 1938-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Dorothy Bundy
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Dorothy Workman
9-7, 6-4
4. 1938-10-16 Vlag van Verenigde Staten WTA Berkeley gravel Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Australië Nell Hall Hopman
Vlag van Australië Dorothy Stevenson
8-6, 6-8, 6-2
5. 1939-01-28 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Australië May Hardcastle
Vlag van Australië Emily Hood Westacott
7-5, 6-4
6. 1940-01-28 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Vlag van Australië Joan Hartigan
Vlag van Australië Emily Niemeyer
7-5, 6-2
7. 1947-01-27 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Australië Mary Bevis
Vlag van Australië Joyce Fitch
6-3, 6-3
8. 1948-01-26 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Australië Mary Bevis
Vlag van Australië Pat Jones
6-3, 6-3
9. 1949-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
Vlag van Australië Marie Toomey
6-0, 6-1
10. 1949-07-17 Vlag van Zweden WTA Båstad gravel Vlag van Australië Joyce Fitch Vlag van Zweden Birgit Gullbrandsson
Vlag van Denemarken Hilde Sperling
6-1, 6-1
11. 1950-07-23 Vlag van Zweden WTA Båstad gravel Vlag van Zweden Mary Lagerborg Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Rita Anderson
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joan Curry
6-3, 6-3
12. 1951-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Australië Joyce Fitch
Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton
6-2, 6-1
13. 1952-01-28 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Australië Allison Burton
Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton
6-1, 6-1
14. 1952-04-21 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Australië Nell Hall Hopman Vlag van Italië Nicla Migliori
Vlag van Italië Vittoria Tonolli
6-2, 6-8, 6-3
15. 1952-09-28 Vlag van Verenigde Staten WTA Berkeley hardcourt Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Shirley Fry Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Janet Hopps
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Anita Kanter
3-6, 6-2, 6-2
16. 1953-07-05 Vlag van Verenigde Staten WTA Cincinnati hardcourt Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Anita Kanter Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Laura Lou Kunnen
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Joan Merciadis
7-5, 6-2
17. 1953-07-26 Vlag van Canada WTA Toronto gras Vlag van Mexico (1934-1968) Melita Ramírez Vlag van Oostenrijk Hilde Doleschell
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Laura Lou Kunnen
6-1, 6-2
18. 1956-01-30 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Australië Mary Carter
Vlag van Australië Beryl Penrose
6-2, 5-7, 9-7
19. 1956-05-08 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Verenigd Koninkrijk Angela Buxton
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Darlene Hard
6-4, 6-8, 9-7
20. 1957-05-12 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Mexico (1934-1968) Yola Ramírez
Vlag van Mexico (1934-1968) Rosa Maria Reyes
6-1, 6-1
21. 1958-01-27 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Australië Lorraine Coghlan
Vlag van Verenigd Koninkrijk Angela Mortimer
7-5, 6-8, 6-2
verloren finales
1. 1946-01-29 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Australië Mary Bevis
Vlag van Australië Joyce Fitch
7-9, 4-6
2. 1950-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Louise Brough
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
3-6, 6-2, 3-6
3. 1951-04-16 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Louise Brough Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Shirley Fry
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
1-6, 5-7
4. 1952-05-31 Vlag van Verenigd Koninkrijk WTA Surbiton gras Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Patricia Canning Todd Vlag van Verenigd Koninkrijk Helen Fletcher
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jean Rinkel
4-6, 4-6
5. 1957-07-06 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon gras Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Althea Gibson
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Darlene Hard
1-6, 2-6
6. 1958-05-11 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Verenigd Koninkrijk Shirley Bloomer
Vlag van Verenigd Koninkrijk Christine Truman
3-6, 2-6
7. 1958-06-01 Vlag van Frankrijk Roland Garros gravel Vlag van Australië Mary Bevis-Hawton Vlag van Mexico (1934-1968) Yola Ramírez
Vlag van Mexico (1934-1968) Rosa Maria Reyes
4-6, 5-7
8. 1958-09-28 Vlag van Verenigde Staten WTA Berkeley hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Christine Truman Vlag van Brazilië (1889-1960) Maria Bueno
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Darlene Hard
2-6, 2-6

Finaleplaatsen gemengd dubbelspel[bewerken]

nr. finale toernooi ondergrond partner tegenstanders score
gewonnen finales
1. 1951-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië George Worthington Vlag van Australië Clare Proctor
Vlag van Australië Jack May
6-4, 3-6, 6-2
2. 1952-01-28 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië George Worthington Vlag van Australië Gwen Thiele
Vlag van Australië Tom Warhurst
9-7, 7-5
3. 1954-02-01 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Rex Hartwig Vlag van Australië Beryl Penrose
Vlag van Australië John Bromwich
4-6, 6-1, 6-2
4. 1955-01-31 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië George Worthington Vlag van Australië Jenny Staley
Vlag van Australië Lew Hoad
6-2, 6-1
5. 1956-05-08 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Chili Luis Ayala Vlag van Verenigd Koninkrijk Shirley Bloomer
Vlag van Italië Giorgo Fachini
6-4, 6-3
6. 1956-05-27 Vlag van Frankrijk Roland Garros gravel Vlag van Chili Luis Ayala Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Darlene Hard
Vlag van Australië Robert Howe
4-6, 6-4, 6-1
7. 1957-05-12 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Chili Luis Ayala Vlag van Verenigd Koninkrijk Shirley Bloomer
Vlag van Australië Robert Howe
6-1, 6-1
verloren finales
1. 1938-08-27 Vlag van Verenigde Staten US Championships gras Vlag van Australië John Bromwich Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Alice Marble
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Donald Budge
1-6, 2-6
2. 1948-01-26 Vlag van Australië Australian Champ's gras Vlag van Australië Bill Sidwell Vlag van Australië Nancye Wynne Bolton
Vlag van Australië Colin Long
5-7, 6-4, 6-8
3. 1951-06-04 Vlag van Frankrijk Roland Garros gravel Vlag van Australië Mervyn Rose Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
Vlag van Australië Frank Sedgman
5-7, 2-6
4. 1952-07-05 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon gras Vlag van Argentinië Enrique Morea Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
Vlag van Australië Frank Sedgman
6-4, 3-6, 4-6
5. 1952-08-24 Vlag van Verenigde Staten US Championships gras Vlag van Australië Lew Hoad Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Doris Hart
Vlag van Australië Frank Sedgman
3-6, 5-7
6. 1958-05-11 Vlag van Italië WTA Rome gravel Vlag van Chili Luis Ayala Vlag van Verenigd Koninkrijk Shirley Bloomer
Vlag van Italië Giorgo Fachini
6-4, 2-6, 7-9

Resultaten grandslamtoernooien[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

toernooi 1935 1936 1937 1938 1939 1940 1946 1947 1948 1949 1950 1951 1952 1954 1955 1956 1957 1958 1959
Vlag van Australië Australian Champ's 1R HF HF KF HF F KF HF 2R HF KF F W W F F 2R 1R
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2R g.t. KF 3R 3R
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 3R g.t. 4R 3R 1R KF 1R 1R 4R
Vlag van Verenigde Staten US Championships 3R KF 2R

Vrouwendubbelspel[bewerken]

toernooi 1935 1936 1937 1938 1939 1940 1946 1947 1948 1949 1950 1951 1952 1954 1956 1957 1958 1959 1971
Vlag van Australië Australian Champ's HF W W W W W F W W W F W W HF W W HF
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2R g.t. HF 2R F
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon KF g.t. 2R HF 1R HF KF F HF 1R
Vlag van Verenigde Staten US Championships HF

Gemengd dubbelspel[bewerken]

toernooi 1938 1939 1948 1949 1950 1951 1952 1954 1955 1956 1958
Vlag van Australië Australian Champ's HF 1R F 2R KF W W W W HF KF
Vlag van Frankrijk Roland Garros F W 3R
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon F
Vlag van Verenigde Staten US Championships F F

Externe links[bewerken]