Toonhoogte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Toonhoogte is een kenmerkende eigenschap van een toon, die in directe relatie staat met het waargenomen spectrum van het geluid van de klinkende toon. De toonhoogte wordt weergegeven door het aantal trillingen per seconde, de frequentie, van de grondtoon in het spectrum, uitgedrukt in Hz (hertz).[1]

In muzieknotatie wordt de hoogte van een toon aangegeven door de plaats van de betrokken noot op de notenbalk; hoe hoger de toon hoe hoger de noot op de balk genoteerd wordt (slechts afhankelijk van de muzieksleutel). De toonhoogte van de a', de kamertoon (a-eengestreept), is (tegenwoordig) gestandaardiseerd op 440 hertz. De frequenties van de tonen hangen af van de gebruikte stemming, zoals aangegeven in onderstaande tabel. Een piano is gebruikelijk gestemd in de gelijkzwevende stemming, een viool als solo-instrument in de reine stemming (natuurlijk).

In de onderstaande tabel staan de toonhoogtes van de tonen van de piano in de gelijkzwevende temperatuur, uitgaande van de kamertoon a' van 440 Hz. Ter vergelijking zijn de frequenties van de grote-tertsladder van c' in de reine stemming opgenomen. De tabel vermeldt ook de toonsafstanden tot c'; dat zijn geen frequenties maar verhoudingen van twee frequenties.

Frequenties en toonsafstanden van de verschillende tonen. Door vermenigvuldiging van de frequentie in hertz met 2 of deling door 2 kunnen de frequenties van andere octaven worden bepaald.
c' cis'
des'
d' dis'
es'
e' f' fis'
ges'
g' gis'
as'
a' ais'
bes'
b' c''
Gelijkzwevend hertz (afgerond) 261,6 277,2 293,7 311,1 329,6 349,2 370,0 392,0 415,3 440 466,2 493,9 523,3
cents (exact) 0 100 200 300 400 500 600 700 800 900 1000 1100 1200
Reine stemming hertz (exact) 264 297 330 352 396 440 495 528
cents (afgerond) 0 204 386 498 702 884 1088 1200

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]