Toshio Akiyama
| Toshio Akiyama | ||||
|---|---|---|---|---|
| Volledige naam | Toshio Akiyama (秋山紀夫) | |||
| Geboren | 26 maart 1929 | |||
| Overleden | 9 december 2025 | |||
| Land |  Japan | |||
| Opleiding gevolgd aan | Musashino Academia Musicae | |||
| Beroep(en) | muziekpedagoog, dirigent | |||
| Instrument | piano | |||
| Belangrijkste werken | Yorokobino Hinotameni, Saitama Kokutai-March | |||
| (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Toshio Akiyama (Japans: 秋山紀夫, Akiyama Toshio) (Omiya, Saitama, 26 maart 1929 – 9 december 2025) was een Japanse componist, muziekpedagoog en dirigent.
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Akiyama studeerde aan de Musashino Academia Musicae in de prefectuur Tokio, waar hij 1963 gradueerde en ook aan de Tokyo National University of Fine Arts and Music.
Daarna leerde hij aan de Sakuragi Junior High School in Omiya (tegenwoordig deel van de stad Saitama) en dirigeerde het harmonieorkest aldaar. Het succes met dit orkest gaaf hem de vleugels om 1973 en 1974 aan de Eastman School of Music in Rochester, New York, alsook aan de Universiteit van Michigan in Ann Arbor in de Verenigde Staten van Amerika zijn studies te voltooien.
Hij was een vooraanstaand dirigent voor harmonieorkesten in Japan en was ook in de Verenigde Staten als gastdirigent veel gevraagd. Ook in de federaties van de harmoniemuziekbeweging werkte hij mee. Zo was hij van 1961 tot 1973 tweede president van de Kantoh Band Association en van 1973 tot 1983 tweede president van de All Japan Band Association. Van 1993 tot 1997 was hij voorzitter van de Japanese Band Directors Association, waarvan hij erevoorzitter was. Van 1968 tot 1999 was hij professor aan de Musashino Academia Musicae en van 1958 tot 2000 was hij eveneens chef-dirigent van het SONY Symphonic Wind Orchestra.
Hij was ook nog vanaf 1983 erelid van de American Bandmasters Association, en vanaf 1995 bestuurslid van de World Association for Symphonic Band and Ensembles (WASBE), vanaf 1996 erepresident van de Asian Pacific Band Directors Association alsook vanaf 1999 erelid van de All Japan Band Association.
Hij ontving talrijke prijzen en onderscheidingen.
Zijn compositorisch oeuvre is niet heel omvangrijk, maar daarvoor heeft hij zich enorm voor de oprichting, verbreding en de muzikale ontwikkeling van de harmonieorkesten in Japan ingezet en werd in vakkringen als Godfather van de Japanse blaasmuziekbeweging genoemd. Later dirigeerde hij in zijn vaderstad de “Ohmiya Wind Symphony” en werkte als muzikaal en cultureel adviseur van de stad Hamamatsu City, Japan.
Hij overleed op 96-jarige leeftijd.[1]
Composities
[bewerken | brontekst bewerken]Werken voor harmonieorkest
[bewerken | brontekst bewerken]Publicaties
[bewerken | brontekst bewerken]Bibliografie
[bewerken | brontekst bewerken]- Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
- Wolfgang Suppan: Das neue Lexikon des Blasmusikwesens, 3. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1988, ISBN 3-923058-04-7
- Wolfgang Suppan: Lexikon des Blasmusikwesens, 2. ergänzte und erweiterte Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Fritz Schulz, 1976
- Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
- Jill McManus: Women jazz composers and arrangers, in: Judith Lang Zaimont: The musical woman. An international perspective Volume I: 1983, Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1983, 406 p., ISBN 978-0313235870
- Norman E. Smith: Band music notes, Revised edition, San Diego, California: Niel A. Kjos, Jr., 1979, ISBN 978-0849754012