Valeri Borzov

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Valeri Borzov
Valeriy Borzov.jpg
Volledige naam Valeri Filippovitsj Borzov
Geboortedatum 20 oktober 1949
Geboorteplaats Sambir
Lengte 1,82 m
Gewicht 79 kg
Sportieve informatie
Discipline sprint
Eerste titel Europees jeugdkampioen 100 m en 200 m 1968
OS 1972, 1976
Extra Europees recordhouder 100 m 1972-1979
Portaal  Portaalicoon   Atletiek

Valeri Filippovitsj Borzov (Russisch: Валерий Филиппович Борзов; met klemtoontekens Вале́рий Фили́ппович Борзо́в) (Sambir, 20 oktober 1949) is een Oekraïense oud-atleet, die was gespecialiseerd in de sprint. Hij nam tweemaal deel aan de Olympische Spelen en won vijf olympische medailles, waarvan twee gouden in 1972. Hij was voorzitter van het Oekraïens Olympisch Comité en Oekraïense minister van Jeugd en Sportzaken. Op internationale wedstrijden vertegenwoordigde hij de Sovjet-Unie.

Biografie[bewerken]

Eerste successen[bewerken]

Borzov begon met atletiek in 1968. In 1969 werd hij voor de eerste maal Europees kampioen op de 100 m. Hij kreeg internationale bekendheid met het winnen van zowel de 100 m als de 200 m op de Europese atletiekkampioenschappen van 1971 in Helsinki.

Olympische Spelen van München[bewerken]

Op de Olympische Spelen van München misten twee Amerikanen, die anders zeker tot de eindronde waren doorgedrongen, de 100 m finale: in de kwartfinale verschenen de twee co-wereldrecordhouders Rey Robinson en Eddie Hart te laat aan de start, omdat ze de starttijd verkeerd begrepen hadden. De enig overgebleven Amerikaan, Robert Taylor, kreeg in die finale van Borsov geen schijn van kans, die al voor de finish zijn armen omhoog stak.[1] Amerika zwoer vervolgens de 200 m te zullen winnen. Maar ook met drie Amerikanen in de finale bleek er geen kruid gewassen tegen de ontketende Rus. Valeri Borzov won wederom het goud met flair en verwees de Amerikanen naar de plaatsen twee, vier en vijf. Zijn overwinningsfoto werd in 1977 aan boord van twee Voyager ruimtevaarttoestellen op de Voyager Golden Record de ruimte ingeschoten.[2] Als troost versloegen de Amerikanen de Sovjet-Unie op de 4 x 100 m estafette. Het team van de Sovjet-Unie bestaande uit Valeri Borzov, Aleksandr Korneljoek, Vladimir Lovetski en Juris Silovs finishte in 38,50 s voor het West-Duitse team (brons).

Studie[bewerken]

Tussen 1972 en de Olympische Spelen van 1976 besteedde Borzov minder tijd aan atletiek en meer tijd aan zijn studie en voetbal. Dit weerhield hem echter niet om in 1974 voor de derde maal Europees kampioen te worden op de 100 m. Op de Olympische Zomerspelen 1976 in Montréal won hij een bronzen medaille op de 100 m en de 4 x 100 m estafette. Op de 100 m werd hij verslagen door Hasely Crawford uit Trinidad en Tobago (goud) en de Jamaicaan Don Quarrie. Op het estafettenummer eindigde hij met zijn teamgenoten Aleksandr Aksinin, Nikolai Kolesnikov en Juris Silovs achter het Amerikaanse team (goud) en het Oost-Duitse team (zilver).

Op het EK indoor was hij zeer succesvol op de 60 m. Hij won het kampioenschap in 1970, 1971, 1974, 1975, 1976, 1977 en had het Europees record op de 60 m in handen.

Blessure[bewerken]

In 1978 kreeg Borsov te kampen met een achillespeesblessure en behaalde daardoor dat jaar een teleurstellende achtste plaats op het EK. Een jaar later werd hij geopereerd en probeerde hierna tevergeefs aansluiting te krijgen met de wereldtop. Op de Spartakiade 1979 in Moskou liep hij ver achter zijn concurrenten. Dat jaar beëindigde hij zijn sportcarrière. Op dat moment was hij getrouwd met Ljoedmila Toerisjtsjeva, viervoudig olympisch kampioene gymnastiek.

Van 1979 tot 1986 was Borzov lid van de Communistische jongerenorganisatie Komsomol. Hierna was hij voorzitter van het Oekraïens Olympisch Comité. Van 1993 tot 1996 was hij minister van Jeugd en Sportzaken in het Oekraïense kabinet. Sinds 1994 is hij lid van het IOC.

Titels[bewerken]

  • Olympisch kampioen 100 m - 1972
  • Olympisch kampioen 200 m - 1972
  • Europees kampioen 100 m - 1969, 1971, 1974
  • Europees kampioen 200 m - 1971
  • Europees indoorkampioen 50 m - 1972
  • Europees indoorkampioen 60 m - 1970, 1971, 1974, 1975, 1976, 1977
  • Sovjet kampioen 100 m - 1969, 1971, 1972, 1974, 1975, 1976, 1977
  • Sovjet kampioen 200 m - 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977
  • Sovjet indoorkampioen 100 m - 1971, 1974, 1975, 1976
  • Europees jeugdkampioen 100 m - 1968
  • Europees jeugdkampioen 200 m - 1968

Palmares[bewerken]

50 m[bewerken]

  • 1969: Zilver EK indoor - 5,8 s
  • 1972: Goud EK indoor - 5,75 s

60 m[bewerken]

  • 1970: Goud EK indoor - 6,6 s
  • 1971: Goud EK indoor - 6,6 s
  • 1974: Goud EK indoor - 6,58 s
  • 1975: Goud EK indoor - 6,59 s
  • 1976: Goud EK indoor - 6,58 s
  • 1977: Goud EK indoor - 6,59 s

100 m[bewerken]

  • 1968: Goud EK junioren - 10,4 s
  • 1969: Goud EK - 10,49 s
  • 1971: Goud EK - 10,26 s
  • 1972: Goud OS - 10,14 s
  • 1974: Goud EK - 10,27 s
  • 1975: Goud Europacup - 10,40 s
  • 1976: Brons OS - 10,14 s
  • 1977: Brons Europacup - 10,33 s

200 m[bewerken]

  • 1968: Goud EK junioren - 21,0 s
  • 1971: Goud EK - 20,30 s
  • 1972: Goud OS - 20,00 s
  • 1975: Zilver Europacup - 20,61 s
  • 1977: Zilver Europacup - 21,10 s

4 x 100 m[bewerken]

  • 1972: Zilver OS - 38,50 m
  • 1976: Brons OS - 38,78 m
Bronnen, noten en/of referenties
  • Tissot van Patot, ir. P.C. (1971) De weg naar prestaties De Atletiekwereld nr 24: KNAU

  1. Uit Olympische Spelen te München door Nic Lemmens en Bart Kappenburg (1972), gepubliceerd in De Atletiekwereld nr. 17: KNAU
  2. Voyager Golden Record - Scenes from Earth

Externe link