Accreditatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Accreditatie (uit het Latijn ad+credere, "te geloven") is een deftig woord voor "als geloofwaardig erkennen". Met accreditatie wordt in het algemeen een procedure bedoeld waarbij een derde partij een geschreven garantie geeft dat een product, proces, dienst of persoon beantwoordt aan specifieke vereisten.

Het wordt onder meer gebruikt voor:

het erkennen van de deugdelijkheid van een opleiding.[1]
  • in de handel en wereld van keurmerken:
formele erkenning van de competentie van een Laboratorium (kalibratie-, test-, beproevings- en medische laboratoria), een Inspectie-instelling of een Certificatie-instelling. De structuur van accreditatie is beschreven in de internationale norm ISO/IEC 17000; de eisen voor accreditatie liggen eveneens vast in internationale normen (ISO/IEC 17025, ISO/IEC 17020, ISO/IEC 17021, ISO/IEC 17024, ISO/IEC 17065, ISO 15189).
ambassadeurs en consuls worden bij een nieuwe aanstelling "geaccrediteerd" door het land waar ze gestationeerd worden. Hun geloofsbrieven moeten dus aanvaard worden.
de authenticiteit van een volmacht erkennen.
bij grote evenementen (conferenties, olympische spelen,..) worden alleen "geaccrediteerde journalisten", dus waarvan de betrouwbaarheid is geverifieerd, toegelaten.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties