Accreditatie

Accreditatie (uit het Latijn ad+credere, "te geloven") is een deftig woord voor "als geloofwaardig erkennen". Een procedure waarbij een derde partij een geschreven garantie geeft dat een product, proces of dienst beantwoordt aan specifieke vereisten. Het is een prospectieve erkenning, naar de toekomst toe. Zie ook Certificering

Het wordt onder meer gebruikt:

• in de diplomatie:

ambassadeurs en consuls worden bij een nieuwe aanstelling "geaccrediteerd" door het land waar ze gestationeerd worden. Hun geloofsbrieven moeten dus aanvaard worden.

• in het handelsrecht:

de authenticiteit van een volmacht erkennen.

• in de handel en wereld van keurmerken:

formele erkenning van de competentie van een Laboratorium (kalibratie-, test- en beproevingslaboratoria), een Inspectie-instelling of een Certificatie-instelling. De structuur van accreditatie is beschreven in internationale normen (ISO/IEC 17000, ISO/IEC 17025, ISO/IEC 17020, ISO/IEC 17021)

• in de journalistiek:

bij grote evenementen (conferenties, olympische spelen,..) worden alleen "geaccrediteerde journalisten", dus waarvan de betrouwbaarheid is geverifieerd, toegelaten.

• Onderwijsaccreditatie in het hoger onderwijs

het erkennen van de deugdelijkheid van een opleiding. Zo op Nederlands-Vlaams niveau (NVAO), of op Europees niveau (EQUIS).