Geloofsbrief

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dmitri Medojev, ambassadeur van Zuid-Ossetië in Rusland, presenteert zijn geloofsbrieven aan Dmitri Medvedev, president van Rusland, op 16 januari 2009.

Een geloofsbrief is een schriftelijk bewijsstuk dat iemand bevoegd is om benoemd te worden tot een bepaalde functie.

Gebruik[bewerken]

De term wordt in twee situaties gebruikt:

  • Bij de benoeming van een ambassadeur; de geloofsbrieven zijn een verklaring van zijn staatshoofd, dat deze persoon dat staatshoofd als ambassadeur vertegenwoordigt.
  • Bij de benoeming van iemand die in een overheidslichaam is gekozen; de geloofsbrieven bevatten de bewijsstukken dat iemand op wettige wijze gekozen is en voldoet aan de wettelijke eisen voor het lidmaatschap van dat overheidslichaam.

Ambassadeurs[bewerken]

Een ambassadeur die naar een ander land wordt uitgezonden, toont geloofsbrieven van zijn staatshoofd aan het staatshoofd van het ontvangende land. Dit gaat vaak gepaard met enig ceremonieel. Als het om de ambassadeur van een koninkrijk gaat, betekent dit dat hij of zij namens zijn vorst de eerbied ontvangt, die volgens de diplomatieke traditie een koning toekomt.

De eerste keer dat er een geloofsbrief werd gebruikt, was in de Republiek der Zeven Provinciën toen de ambassadeur van het Pruisische Rijk zijn opwachting maakte bij de stadhouder Willem van Oranje.

Geloofsbrieven van Nederlandse ambassadeurs[bewerken]

De geloofsbrieven van Nederland zijn steeds geschreven in het Frans, de internationale diplomatieke taal, tenzij in het ontvangende land Nederlands wordt gesproken. Dat laatste is het geval in België en Suriname. Ook in Zuid-Afrika wordt deze in het Nederlands geschreven, hoewel het daar sinds 1983 geen officiële taal meer is, maar het Afrikaans.

Koets met de Deense ambassadeur, 2010

Geloofsbrieven van buitenlandse ambassadeurs in Nederland[bewerken]

De nieuwe ambassadeurs in Nederland bieden hun geloofsbrief aan in het Paleis Noordeinde. Zij worden met een koets opgehaald en teruggebracht. Er is eventueel een tweede koets voor zijn gevolg. De ambassadeur wordt op het Noordeinde ontvangen door koning Willem-Alexander.

De ceremonie vindt altijd plaats op een woensdag. Na een eresaluut van vier tromroffels wordt het volkslied van het land van de aankomende ambassadeur ten gehore gebracht. Vervolgens inspecteert de ambassadeur de militaire erewacht. Nadat hij de geloofsbrieven aan de koning heeft overhandigd en hij is vertrokken, komt mogelijk nog een ambassadeur, zodat de ceremonie opnieuw begint.

Vanaf het moment dat de koning de geloofsbrieven heeft aanvaard, is de nieuwe ambassadeur in functie.

Externe links[bewerken]