Afval (vuilnis)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vuilniszakken in Amsterdam
Container met vuilnis.
Vuilnis in de Dominicaanse Republiek
Sticker op gecombineerde hondenpoepcontainer.
Afval bij Essent Milieu, locatie Wijster.
Huisvuil in Utrecht, 1959
Amsterdams afval in Polygoonjournaal 1970

Afval of vuilnis zijn stoffen, materialen en/of producten waarvan de eigenaar zich wil ontdoen. Weggooien is doorgaans wettelijk niet toegestaan,[1] tenzij dit gebeurt in een afvalbak. Het afval dient door een erkende afvalinzamelaar te worden opgehaald. Deze afvalinzamelaar zal afhankelijk van de eigenschappen en herkomst van het afval een verwerkingsmethode kiezen. In tegenstelling tot vroeger wordt nog maar een klein deel gestort op een stortplaats.

Sinds de industriële revolutie is de hoeveelheid en diversiteit van het afval enorm toegenomen. Daarnaast nam het aandeel schadelijk tot zeer schadelijke stoffen flink toe. Doordat afval ongecontroleerd werd gedumpt en op verlaten plekken werd verbrand, nam de druk op het milieu toe. De gevolgen hiervan werden voor mens en natuur steeds meer merkbaar. In de jaren 70 van de 20e eeuw kwam er een kentering in het beleid. Door de toenemende milieu-impact en het toegenomen bewustzijn van de schaarste van grondstoffen werd het afvalbeleid gericht op bescherming van het milieu en op hergebruik. Met de introductie van de Ladder van Lansink werd richting gegeven aan de ideale verwerking van het afval. De voorkeursvolgorde was:

  1. Preventie
  2. Hergebruik
  3. Verbranden
  4. Storten

Tegenwoordig komen bij storten en verbranden in een afvalverbrandingsinstallatie nog maar zeer beperkt schadelijke stoffen als dioxines, fijn stof, kwik en andere zware metalen vrij. Verbranden van afvalstoffen is alleen nog toegestaan indien aan strenge regels wordt voldaan. Tegenwoordig wordt ruim 80% van het afval nuttig toegepast/hergebruikt.[2]

Als (huishoudelijk) afval verbrand wordt, mag de stroom die hiermee wordt opgewekt in 2008 voor 48% als groene stroom worden geboekt,[3] vanwege de biomassa in het afval. Vanwege de fossiele oorsprong moet de overige 52% als "grijze" stroom worden geboekt.

Geschiedenis[bewerken]

Volgens de stadsrekening van Antwerpen van 1401 was er al een ambtenaar, genaamd de slykmyder, belast met het schoonhouden van de markten en de bruggen. Ook de inwoners dienen dan regelmatig hun straat schoon te maken en de derrie naar een terrein buiten de stad te brengen. Midden 15e eeuw wordt het recht om huisvuil op te halen verpacht door de magistraat.[4]

Wat de mens weggooit[bewerken]

Hieronder staat wat een gemiddeld gezin per jaar aan afval weggooit:[5]

Afvalgroepen Gewicht Percentage
GFT-afval 250 kg 50%
Papier en karton 125 kg 25%
Glas 50 kg 10%
Plastic en andere kunststoffen 25 kg 5%
Textiel 15 kg 3%
Metalen 10 kg 2%
Overig afval (hout, stenen enz.) 25 kg 5%

Onderscheiding afval[bewerken]

De volgende categorieën afval uit de twintigste en eenentwintigste eeuw kunnen bijvoorbeeld worden onderscheiden:

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. om.nl
  2. landelijk afvalbeheerplan (LAP)
  3. CertiQ - Afvalverbrandingsinstallaties
  4. EOS - Memo, Jan Lampo, 09-09-2013
  5. Biologie voor jouw 2/3
Wikibooks Wikibooks heeft een studieboek over dit onderwerp: Afval(besparing).