Minicontainer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlnr: groene minicontainer voor gft-afval, grijze minicontainer voor restafval en een blauwe minicontainer voor papier- en kartonafval (Nederland).
Minicontainers op Bonaire, Caribisch Nederland.

Een minicontainer is een kunststof vuilnisbak op twee wielen waarin huishoudelijk afval wordt verzameld.

Geschiedenis[bewerken]

De minicontainer dateert uit de jaren 1970. Voor de introductie van de minicontainer beschikte elk huishouden over een metalen vuilnisemmer, of zette men een plastic vuilniszak aan de straat. Vanaf de jaren 1970 kwam hier verandering in. Afgekeken van de oosterburen in West-Duitsland, begonnen enkele Nederlandse gemeenten (Apeldoorn, Voorburg, Harlingen, Sneek en Maarheeze) in 1978 met het experimenteren met de minicontainers. [1][2]

Typen[bewerken]

Minicontainers zijn er in verschillende soorten en maten, maar zijn in de regel ongeveer 1 meter hoog en gemaakt van hogedichtheidpolyetheen (HDPE). Het uiterlijk van de minicontainers is gestandaardiseerd en vloeit voort uit een Europese Norm, EN 840. Het eerste deel van deze norm gaat over tweewielige minicontainers; de norm is in Nederland overgenomen als NEN-EN 840, in België als NBN-EN 840.

In Nederland en België hebben de meeste huishoudens twee minicontainers: een groene voor groente-, fruit- en tuinafval (gft) en een grijze (vaak wat grotere) voor restafval. Meestal worden deze elke twee weken geleegd; de ene week de gft-container, de andere week de container met restafval. Sommige gemeentes hebben echter een container voor papier- en kartonafval en een voor gft- en restafval samen. De container voor het papier wordt dan minder vaak geleegd, terwijl de andere dan elke week geleegd wordt. In andere gemeentes worden containers gebruikt met twee compartimenten, apart voor gft- en restafval. In vele gemeentes in Vlaanderen wordt het afval gesorteerd in minstens 3 categorieën: plastic, metalen en drankkartons (pmd), gft en restafval. De ophaling gebeurt daar vaak met vuilniszakken met een specifieke kleur voor elke categorie. Doorgaans wordt enkel voor gft-afval een minicontainer gebruikt.

Voor mensen die bijvoorbeeld onderaan een dijk wonen en de minicontainer naar boven moeten brengen om deze te laten legen, zijn er minicontainers met aan beide kanten drie wielen, zodat ze makkelijker een trap op en af kunnen. Voor mensen die moeite hebben met het deksel van een minicontainer is er een beugel om het deksel makkelijk naar achteren en weer dicht te laten klappen.

Een aantal gemeenten hanteert gedifferentieerde tarieven (Diftar) voor afval.[3] Om de hoeveelheid afval per geleegde container te bepalen is de container voorzien van een radio frequency identification (RFID) chip en de vuilniswagen heeft in de hefarm een RFID lezer en een weegcel. De container wordt tweemaal (vóór en na het legen) gewogen en het verschil in gewicht wordt aan de geregistreerde gebruiker in rekening gebracht.

Plaatsing[bewerken]

Indien de containers geleegd worden met een handbediende vuilniswagen, dan wordt de minicontainer meestal op de rand van het trottoir gezet met het handvat en wielen naar de rijbaan. Dat is de makkelijkste manier, want de container is makkelijker te trekken dan te duwen. Na het legen staat de container andersom, zodat de bewoners direct kunnen zien of de containers al geleegd zijn.

Tegenwoordig zijn er vuilniswagens met een grijparm om de minicontainers op te pakken. Zo een vuilniswagen kan door één man, alleen de chauffeur, bediend worden. In dat geval moet de container worden neergezet met het handvat en de wielen van de rijbaan afgekeerd.

Op het te vroeg buiten zetten van de minicontainer staat een boete, doch die wordt zelden opgelegd. Aangezien de minicontainer misschien al vroeg in de ochtend geleegd wordt, zetten veel mensen de container op de avond ervoor al buiten.

Kliko[bewerken]

In Nederland worden minicontainers in de volksmond vrij algemeen naar de fabrikant genoemd (wiens naam er duidelijk op staat). In de meeste Nederlandse gemeenten is dat kliko; ook sulo, milko, otto en engels komen voor. Het woord kliko is echter geen Standaardnederlands en wordt bijvoorbeeld vrijwel niet in Vlaanderen gebruikt. Daar gebruikt men meestal de woorden "gft-container" of "gft-bak".

De Nederlandse aanduiding kliko verwijst naar de firma Kliko, een samentrekking van de eigennamen Klinkenberg en Koster, die de eerste minicontainers verkochten.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties