Albedo
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De albedo van een object is het weerkaatsingsvermogen van dat object, gedefinieerd als de verhouding tussen de hoeveelheid gereflecteerde en inkomende straling. Deze verhouding hangt in de eerste plaats af van de golflengte van het licht, maar zonder nadere aanduiding wordt meestal zichtbaar licht verondersteld. De term wordt vooral binnen de sterrenkunde en de klimatologie gebruikt.
De aarde heeft een gemiddeld weerkaatsingsvermogen van 37% tot 39%, de maan is door zijn oppervlak van vulkanisch gesteente veel donkerder met een gemiddeld albedo van 7%. Venus heeft met zijn dichte wolkendek een albedo van 72%. De Saturnusmaan Enceladus is het helderste object in het zonnestelsel met een albedo van bijna 90%
Gemiddeld reflectievermogen van het aardoppervlak:
- Verse sneeuw of ijs : 80-95%
- Oud smeltende sneeuw : 40-70%
- Wolken : 40-90%
- Woestijnzand : 30-50%
- Grondaarde : 5-30%
- Toendra : 15-35%
- Grasland : 25-30%
- Bos : 10-20%
- Water : 10-60%
Het weerkaatsingsvermogen hangt ook af van de hoek tussen de invallende en de gereflecteerde straling, en van de oppervlaktestructuur van het reflecterend oppervlak; een gepolijste biljartbal reflecteert anders dan een harige tennisbal. Bij nauwkeurige metingen onderscheidt men dan ook diverse albedo's: bolometrisch albedo, Bond albedo, geometrisch albedo, bolometrisch geometrisch albedo, albedo's voor infrarood of ultraviolet licht, enzovoorts.
Uit de albedo van hemellichamen kan men door het te vergelijken met op aarde aanwezige stoffen, gevolgtrekkingen maken omtrent het materiaal, waaruit de opppervlakte van de maan, of een ander hemellichaam, bestaat.
