Alessandro Volta
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Graaf Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (Como, 18 februari 1745 – Camnago (bij Como), 5 maart 1827) was een Italiaanse natuurkundige die bekend is geworden door zijn ontdekking van de elektrische batterij ofwel de voltaïsche cel (Zuil van Volta).
Inhoud |
[bewerk] Biografie
Volta, telg uit een adellijke familie, werd geboren in stad Como in het koningrijk Lombardije-Venetië, nu behorend tot Italië. Als kleuter zag het er niet naar uit, dat hij een wonderkind zou worden. Tot zijn vierde jaar kon hij nog niet spreken en zijn familie was ervan overtuigd, dat hij een achterblijver was. Maar, in zijn zevende jaar, na het overlijden van zijn vader Filippo, begon hij vooruit te gaan. In zijn geboortestad ging Volta ook naar school, waar Volta later in 1774 hoogleraar natuurkunde werd. Volta was altijd geïnteresseerd in elektriciteit. De vi attractiva ignis electrici ac phaenomenis inde pendentibus is de eerste wetenschappelijke publicatie van Volta.
Van 1776-77 richtte hij zich op de scheikunde; ontdekte in 1778 het brandbare moerasgas methaan en deed experimenten ermee zoals het ontsteken van gassen met een vonk in een gesloten vat. In 1779 werd bij benoemd tot professor natuurkunde aan de Universiteit van Pavia, een leerstoel die hij bijna 40 jaar zou bekleden. Hier zette hij zijn werk voort op het gebied van statische elektriciteit.
Volta trouwde in 1794 met Teresa Peregrini, de dochter van graaf Ludovico Peregrini. Ze kregen drie zonen.
[bewerk] Werk en uitvindingen
In 1775 verbeterde en populariseerde Volta de elektrofoor, een apparaat om statische elektriciteit te produceren. Deze bestaat uit een diëlektrische plaat van eboniet en een losse metalen plaat met een geïsoleerd handvat. Nadat de ebonieten plaat was opgeladen kon men er elektrische lading van onttrekken zonder dat de lading van diëlektrische plaat verdwijnt. Hoewel Volta vaak genoemd wordt als de uitvinder ervan, was het de Zweedse professor Johan Carl Wilcke die het instrument reeds in 1764 uitvond.
In 1786 kwam Italiaanse anatoom Luigi Galvani erachter dat de spieren in de poten van een dode kikker gingen trillen als ze in contact kwamen met twee verschillende metalen. Galvani dacht hierdoor dat elektriciteit een biologisch verschijnsel was en werd opgewekt in spieren. Volta dacht echter dat elektriciteit anorganisch was en dat twee verschillende metalen voor stroom zorgen.
Om dit te bewijzen bouwde Volta in 1800 een toestel samengesteld een aantal kommen met een zoutoplossing, die waren doorverbonden waren met koperen en zinken draden. Volta liet zien dat door een gesloten kring een stroom liep. Later maakte hij een eenvoudiger ontwerp die uit plaatjes koper en zink bestond, gescheiden door een schijfje karton gedrenkt in een zoutoplossing. Deze kolom van metalen en karton werd de 'zuil van Volta' genoemd (zie afbeelding) en was de voorloper van de moderne batterij.
[bewerk] Erkenning
Van de Royal Society of London, waarvan hij sinds 1791 lid was, kreeg Volta in 1794 de Copley Medal. In 1810 maakte Napoleon hem graaf voor zijn verdiensten op het gebied van elektriciteit, verleende hem de medaille van Légion d'honneur en benoemde hem tot senator van Lombardije.[1] In 1815 kwam daar ook nog bij dat Volta door de keizer van Oostenrijk werd benoemd tot professor filosofie in Padova.
De eenheid van elektrische spanning, de volt, werd in 1881 naar Volta genoemd. Ook het mineraal voltaïet werd naar hem vernoemd. Volta stond afgebeeld op het Italiaanse bankbiljet van 10.000 lire.
[bewerk] Externe links
- (en) Uitgebreide biografie van de Universiteit van Pavia
- (it) Museum Tempio Voltiano (Alessandro Volta Museum)
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Alessandro Volta op Wikimedia Commons. |
