Alfisol

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een alfisol is één van de 12 bodemtypes in de Amerikaanse bodemclassficatie (USDA Soil Taxonomy)[1]. Alfisolen komen voor in gebieden met subtropische tot gematigde klimaten. Het zijn bodems met een klei-inspoelingshorizont (de Bt-horizont) en een hoge basenverzadiging (>35 %). Dat betekent dat de hoeveelheden beschikbaar calcium, magnesium en kalium in deze gronden van nature vrij hoog is. De vruchtbaarheid is makkelijker op peil te houden dan bij veel andere bodems in de gematigde klimaatszone. In Australië en Afrika komen stikstof- en fosfortekorten voor. In de vochtige tropen hebben alfisolen de neiging te verzuren bij intensief gebruik. Vanwege de hoge productiviteit die op deze bodems is te behalen behoren ze tot de belangrijkste gronden voor voedselproductie op de wereld.

Gronden met een klei-inspoelingshorizont en een lage basenverzadiging worden tot de Ultisolen gerekend. Dit zijn sterker verweerde, meer uitgeloogd gronden dan de Alfisolen.

In de FAO World Reference Base for Soil Resources worden Alfisolen geclassificeerd als Luvisolen en Lixisolen; sommige tropische gronden kunnen tot de Nitisolen worden gerekend. In de Nederlandse bodemclassificatie komen ze overeen met de Brikgronden

Alfisolen beslaan ongeveer 10 % van het aardoppervlak. Ze komen onder andere voor in de Verenigde Staten, Zuid- en West-Europa, het Europese deel van Rusland, de drogere delen van India, delen van Afrika en Zuid-Amerika.

Alfisolprofiel
De verspreiding van alfisolen in de wereld.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Soil Survey Staff, 1999. Soil taxonomy: a basic system of soil classification for making and interpreting soil surveys (2nd ed.). US Department of Agriculture Soil Conservation Service, Washington DC. Digitale versie: USDA Soil Taxonomy