Veengronden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Veengronden is een orde in de Nederlandse bodemclassificatie. Hieronder verstaat men alle gronden die in de bovenste 80 cm voor meer dan de helft uit moerig (veenachtig) materiaal bestaan. Alle gronden die voor het grootste deel uit mineraal materiaal bestaan, de minerale gronden, worden tot een van de andere orden gerekend. Gronden die voor meer dan de helft uit mineraal materiaal en voor een kleiner deel uit moerig materiaal bestaan, worden binnen een van de andere orden op groep- en subgroepniveau onderscheiden. Bijvoorbeeld: moerige podzolgronden en moerige eerdgronden.

Onderverdeling[bewerken]

Binnen de veengronden worden twee suborden onderscheiden op basis van het voorkomen van een goed veraarde bovengrond (een moerige eerdlaag).

  • Eerdveengronden - veengronden met een moerige eerdlaag, en
  • Rauwveengronden - veengronden zonder een moerige eerdlaag; deze gronden bestaan grotendeels uit weinig of niet veraard veen.

De twee suborden worden op basis van de aard van de moerige eerdlaag of de fysische rijping (indroging) van de grond in de volgende groepen en subgroepen onderverdeeld:

In de eerste druk van de bodemclassificatie voor Nederland (1966) werden ook nog Bouwteveen- en Mondveengronden onderscheiden. Bouwteveengrondenwaren ingedeeld in de suborde Eerdveengronden, groep Podzoleerdveengronden. Mondveengronden behoorden tot de de suborde Rauwveengronden, groep Podzolrauwveengronden.

In de internationale FAO/UNESCO classificatie en in de Amerikaanse classificatie (Soil Taxonomy) worden deze bodems geclassificeerd als Histosolen.


Literatuur[bewerken]

  • Bakker, H. de en J. Schelling, 1966. Systeem voor de bodemclassificatie voor Nederland, de hogere niveaus. Pudoc, Wageningen.
  • Bakker, H. de en J. Schelling, 1989 - 2e gew. druk bewerkt door J. Brus en C. van Wallenburg. Systeem voor de bodemclassificatie voor Nederland, de hogere niveaus. Pudoc, Wageningen. [1]