Aluminiumoxide
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Aluminiumoxide | |
|---|---|
| Algemeen | |
| Molecuulformule | Al2O3 |
| Andere namen |
Alumina,
AluminiumOxide |
| Molmassa | 101,96 g/mol |
| CAS-nummer | 1344-28-1 |
| EG/EINECS/ELINCS | 215-691-6 |
| Vergelijkbaar met | Aluminiumhydroxide, Korund |
| Fysische eigenschappen | |
| Aggregatietoestand | vast |
| Dichtheid | 3,980 g/cm³ |
| Smeltpunt | 2054 °C |
| Kookpunt | ~3000 °C |
| Andere eigenschappen | |
| Onoplosbaar in | water |
| Kristallen | |
| Kristalstructuur | kubisch |
| Thermodynamisch gedrag | |
| ΔfH |
-1675,7 kJ/mol |
| S |
50,92 J/mol·K |
| Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar) | |
Aluminiumoxide, ook bekend onder de naam alumina is een chemische stof met de formule Al2O3, een verbinding van aluminium en zuurstof.
Aluminiumoxide is een wit poeder met een dichtheid van 3,7 tot 4,0 g/cm³. Het is nauwelijks oplosbaar in water. Een minerale vorm van aluminiumoxide is bijvoorbeeld korund (zonder kristalwater).
Aluminiumoxide wordt ingezet bij de productie van keramiek, glas, papier en kunststof en coatings. De stof is daarbij een belangrijk bestanddeel of vulstof (papier en kunststof). In de petrochemie wordt aluminiumoxide gebruikt als katalysator. Een andere toepassing van aluminiumoxide is als zeer fijn polijstmiddel.
Aluminiumoxide is het belangrijkste bestanddeel van bauxiet, een erts voor de productie van aluminium.
De edelstenen robijn en saffier bestaan voornamelijk uit aluminiumoxide, waarbij de kleuren ontstaan door onzuiverheden in het kristal.
Aluminium is zeer resistent tegen verwering. Dit komt doordat het aluminium aan de buitenzijde met de zuurstof uit de lucht reageert. In tegenstelling tot ijzeroxide, dat een losse laag op het metaal vormt, sluit het laagje aluminiumoxide het eronder liggende metaal af. Deze laag beschermt tegen verdere oxidatie, zodat de binnenkant van het metaal niet wordt aangetast.
