Californische pad
| Californische pad IUCN-status: Gevoelig[1] (2004) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Anaxyrus boreas (Baird & Girard, 1852) |
|||||||||||||
 Afbeeldingen Californische pad
|
|||||||||||||
Californische pad op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
De Californische pad (Anaxyrus boreas of Bufo boreas) is een tot 12 centimeter lange kikker uit de familie padden of Bufonidae. De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Bufo.
[bewerken] Voorkomen
Deze pad leeft in grote delen van de Verenigde Staten, zuidelijk Canada en noordelijk Mexico, en gedijt in allerlei biotopen in de buurt van water; zo wordt de pad zowel in bossen als kleinere beekjes door woestijnachtige landschappen aangetroffen. Omdat deze soort zoals de meeste echte padden niet erg aan water gebonden is, kan hij ook kilometers van een bron worden gevonden. Het is een nachtdier die tijdens de schemering actief wordt en gaat jagen. Het voedsel bestaat uit alles wat ze op kunnen eten, meestal insecten, wormen en kleine amfibieën. Opmerkelijk is dat in hooggelegen gebieden, waar het voedsel schaarser en de temperatuur koeler is, deze pad dagactief wordt. Ook kan het lichaam, zoals overigens bij wel meer padden, in de winter bevriezen, om in de lente weer gewoon tot leven te komen.
[bewerken] Algemeen
De kleur is roest- tot grijsbruin met donkerdere vlekken op het lijf en licht gebandeerde poten. Kenmerkend is de crème-witte rugstreep die een groef vormt op het midden van de rug. Op de rug en flanken zitten vele kleinere wratten, maar sommige wratten zijn erg groot en doen denken aan zweren, de kleur is meestal iets donkerder. De mannetjes hebben een gladdere huid en zijn kleiner dan vrouwtjes. Deze soort kan zich explosief vermenigvuldigen; vrouwtjes leggen duizenden eitjes in een lange sliert. Californische padden doen aan 'massa-eiafzet'; de vrouwtjes leggen met honderden tegelijk de eitjes in een enkele poel of sloot. Dit heeft als voordeel dat de predatoren letterlijk overspoeld worden met prooien, waardoor er altijd wel wat kleine padjes tevoorschijn komen.
[bewerken] Bedreigingen
Er is echter ook een nadeel; de alg Saprolegnia ferax tast de vrucht aan waarna deze afsterft. Met name in poelen met grote hoeveelheden eitjes, kan de alg zich razendsnel verspreiden waardoor de vruchtsterfte hoog is. Er is al langer bekend dat een verhoogde UV-B straling de eitjes van amfibieën aantast. Bij deze soort is dat na onderzoek in de Amerikaanse staat Oregon ook daadwerkelijk bewezen door Blaustein in 1994.
Bronnen, noten en/of referenties
|
