Annette Peacock

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Annette Peacock
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Annette Peacock, geboren Annette Coleman (Brooklyn (New York City), 1941) is componiste, arrangeur, producer, dichteres, zangeres en performer van elk genre binnen de hedendaagse muziek. Ze wisselt niet zo vaak van jazzrock naar freejazz, als naar rap. Een echte beroepsopleiding tot musicus heeft ze niet gevolgd, wel werd haar muziek met de paplepel ingegoten; haar moeder van musicus (klassieke muziek).

In 1960 trouwt ze met Gary Peacock, een contrabassist. Ze zat al vroeg in het alternatieve circuit, begin jaren zestig studeerde ze Zen Macrobiotica en was betrokken bij het Milbrook psychedelisch centrum van Timothy Leary. In 1964 werden haar eerste composities ontdekt door Paul Bley (destijds lid van Gary’s band), die er in de loop van de jaren talloze opnam. Eind jaren 60 raakte ze betrokken bij de ontwikkeling van de nieuwe toetsinstrumenten, zoals we die kennen uit de toenmalige popmuziek en met name de Moog. Ze vormde toen ook een duo met Bley, waarin Bley het traditionele toetseninstrument de piano bespeelde en zij al capriolen uithaalde met de nieuwe generatie synthesizer(s), niet alleen als toestinstrument maar bijvoorbeeld ook als vervormer van de menselijke stem.

In 1972 volgde dan haar eerste soloalbum. Pas dan gaat ze ook kortstondig studeren aan de Juilliard School. Haar gedrag lijkt dan op dat van David Bowie destijds, androgyn. Eind jaren 70 en begin jaren tachtig raakte ze betrokken bij de jazzrockband Bruford van de gelijknamige drummer. Haar zangstijl vertoonde veel overeenkomsten met de gitaarstijl van de toenmalige gitarist Allan Holdsworth. Vanaf 1981 verschijnen haar albums op haar eigen platenlabel Ironic Records, met uitzondering van bijvoorbeeld An Acrobat’s Heart, dat op ECM Records verschijnt, een label dat ook af en toe albums uitbrengt van Gary Peacock. Ook haar composities vonden hun weg, zeker in de jaren zeventig; David Bowie, Busta Rhymes, J-Live, Brian Eno, Pat Metheny, Al Kooper en Mick Ronson zetten haar composities op de plaat. Tenslotte was het Marilyn Crispell, die in 1997 een geheel album aan haar composities wijdde: Nothing Ever Was, Anyway (ook uitgebracht via ECM) met medewerking van weer Paul Bley en Gary Peacock. Bley deed dat begin jaren 70 al.

Discografie[bewerken]

Albums
# Jaar Titel Opmerkingen
1 1972 I'm The One
2 1978 X-Dreams
3 1979 The Perfect Release
4 1981 Sky-skating
5 1983 Been in the Streets Too Long
6 1986 I Have No Feelings
7 1988 Abstract-contact
8 2000 An Acrobat's Heart
- 2002 Back To Mine - Morcheeba (verzamelalbum)
- 2004 My Mama Never Taught Me How to Cook (verzamelalbum)
9 2006 31:31
Singles
# Jaar Titel Opmerkingen
1 1978 Don't Be Cruel
2 1981 Sky-skating