Apollo van Belvedère

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Apollo van Belvedère

De Apollo van Belvedère (ook wel Apollo Belvedere genoemd) is een beroemd marmeren beeldhouwwerk uit de klassieke oudheid, dat in de 15e eeuw werd herontdekt. Tegenwoordig staat het beeld op een binnenhof in het Apostolisch Paleis te Vaticaanstad en is het een onderdeel van de oudheidkundige verzameling van de Vaticaanse Musea. Het beeld is een Romeinse kopie van een Grieks origineel uit ca. 330320 v.Chr., dat ontworpen werd door Leochares. Waarschijnlijk dateert de kopie uit de tijd van keizer Hadrianus (117-138).

Het 2,24 meter hoge beeld stelt de Griekse god Apollon voor, net nadat hij de chtonische draak Python met pijl en boog had neergeschoten. Het onderste deel van de rechterarm en de linkerhand ontbraken toen het werd ontdekt. Giovanni Angelo Montorsoli, een beeldhouwer en leerling van Michelangelo, heeft dit gerestaureerd.

Aan het einde van de 15e eeuw kwam het beeld in het bezit van Giuliano della Rovere, de latere paus Julius II. Tijdens Napoleons Italiaanse veldtocht werd het beeld, samen met andere kunstwerken, geroofd en meegenomen naar Parijs, waar het tot 1815 onderdeel uitmaakte van de collectie van het Louvre. Na Napoleons nederlaag kwam het beeld weer terug in Vaticaanstad.

Trivia[bewerken]

Logo van Apollo 17
Bronnen, noten en/of referenties