Breguet Atlantic

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Breguet Atlantic
Breguet Atlantic front.jpg
Algemeen
Rol lange-afstands verkenner en onderzeebootbestrijder
Bemanning 12 tot 18
Varianten Br. 1150, SP-13A, NG
Status
Eerste vlucht 1961
Aantal gebouwd 150
Gebruik marine van Duitsland, Frankrijk, Italië, Pakistan en Nederland
Afmetingen
Lengte 31,8 m
Hoogte 11.5 m
Spanwijdte 36,3 m
Gewicht
Leeggewicht 25700 kg
Max. gewicht 43500 kg
Krachtbron
Motor(en) 2x Rolls Royce Tyne 20
Propeller(s) 4 blads
Prestaties
Kruissnelheid 300
Topsnelheid 650
Actieradius 2900 - 9000 km
Dienstplafond 10000 m
Bewapening
Bommen Dieptebommen, mijnen, torpedo’s, raketten
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Breguet Br.1150 Atlantic is een lange-afstand maritiem patrouillevliegtuig.

Het prototype van de Atlantic vloog al in 1961. Een Europees consortium (waarvan ook Fokker deel uitmaakte) bouwde onderdelen voor het vliegtuig eind jaren zestig.

De Atlantic werd aangeschaft door Frankrijk, Duitsland, Italië en Nederland en werd later ook verkocht aan Pakistan.

De Atlantic is thans nog in gebruik bij de Franse en de Pakistaanse marine en de Italiaanse luchtmacht. De Atlantic was in gebruik bij de Duitse marine van 1969-2006 en bij de Nederlandse Koninklijke Marine van 1969-1985.

Bouw en ontwerp[bewerken]

De Atlantic is het enige vliegtuig dat specifiek voor maritieme patrouilletaken werd ontworpen (de Amerikaanse P-3 Orion en de Britse Nimrod zijn gebaseerd op civiele vliegtuigen). Het vliegtuig wordt gekenmerkt door een dubbele romp. De bovenkant bevat de bemanningsruimte, de onderkant een ruim voor onderzeebootbestrijdingswapens en met voorzieningen voor het afwerpen van reddingsmateriaal en sonoboeien. Het toestel heeft een intrekbare CSF radar, MAD boom en een ECM pod.

Atlantic in Nederlandse dienst[bewerken]

De Nederlandse regering besloot in 1968 negen vliegtuigen te kopen ter vervanging van het vliegdekschip Karel Doorman. Een optie op zes andere toestellen is nooit gebruikt. Het eerste vliegtuig werd in juni 1969 geleverd. Alle vliegtuigen maakten deel uit van het 321 squadron van de Marine Luchtvaartdienst en waren gestationeerd op de basis Valkenburg. In Nederlandse dienst hadden de vliegtuigen de type-aanduiding SP-13A. Ze kregen registratienummers van 250 t/m 258.

Operationeel voldeden de toestellen, maar de betrouwbaarheid liet ze wel eens in de steek. In de loop der jaren zijn 3 Nederlandse en 6 Duitse toestellen verongelukt. In 1981 kregen de toestellen een tijdelijk vliegverbod.

De defensienota 1974 voorzag in een totaal van 21 maritieme patrouillevliegtuigen. Naast de (toen nog) 8 Atlantics zouden nog 13 nieuwe vliegtuigen worden aangeschaft voor de verouderde Lockheed Neptunes. De verbeterde Atlantic-2 of NG (Nouvelle Generation) is hiervoor een serieuze kandidaat geweest, maar in 1978 besloot men de Lockheed P-3 Orion aan te schaffen.

Uiteindelijk bleek het streven van 21 vliegtuigen financieel niet haalbaar. In 1985 werden de (inmiddels 6) Atlantics uit dienst gesteld en verkocht aan Frankrijk. Nog even is overwogen twee extra Orions aan te schaffen, maar daar is vanaf gezien.

Een Italiaanse Atlantic

Externe links[bewerken]