Cruising (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cruising
Regie William Friedkin
Producent Jerry Weintraub
Scenario William Friedkin
Hoofdrollen Al Pacino
Paul Sorvino
Karen Allen
Stuart Richards
Joe Spinell
Muziek Jack Nitzsche
Cinematografie James A. Contner
Distributie United Artists
Première 8 februari 1980
Genre Thriller/ Misdaad
Speelduur 106 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Cruising is een thriller uit 1980. De film werd geregisseerd door William Friedkin. Hoofdrollen zijn voor Al Pacino, Karen Allen en Paul Sorvino. Cruising is gebaseerd op de gelijknamige roman van Gerard Walker.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In heel New York duiken er lijken of lichaamsdelen van lijken op. Er is een seriemoordenaar aan het werk, maar de politie heeft geen flauw idee wie het is. Alle slachtoffers hebben wel gelijkenissen. Zo hebben ze steeds zwart haar, donkere ogen en banden met het homomilieu.

Steve Burns krijgt bij de politie van kapitein Edelson de opdracht om undercover te gaan. Als Steve de opdracht tot een goede einde brengt, wordt hij gepromoveerd tot detective. Steve vertelt zijn vriendin Nancy dat hij undercover moet gaan, maar niet dat hij op zoek moet gaan naar de gay killer. Vervolgens gebruikt hij "John Forbes" als schuilnaam en zoekt hij een kamer in de buurt van de nachtclubs waar homo's vertoeven. Alle slachtoffers van de seriemoordenaar doen bovendien ook aan S&M, waardoor Steve vaak dingen ziet die hij liever niet ziet.

Het onderzoek verloopt niet vlot en ondertussen blijven er lijken opduiken. Steve krijgt steeds meer problemen met zijn leven als undercoveragent. Hij raakt beïnvloed door de wereld die hij ziet en lijkt zelf gevoelens te krijgen voor zijn buurman Ted. Op een dag vraagt hij aan Edelson om er mee te stoppen, maar die overtuigt hem om door te zetten. Wanneer hij later wat foto's in verband met het onderzoek doorneemt, herkent Steve een man die vaak in de S&M-nachtclubs rondloopt. Hij besluit de man, ene Stuart Richards, te schaduwen. Later breekt hij zelfs binnen in het appartement van Stuart, waar hij enkele verdachte brieven vindt. Stuart is een homo, maar zijn vader vond dat verschrikkelijk. Het lijkt er op dat Stuart homo's vermoordt om zijn vader, die 10 jaar geleden stierf, te plezieren.

Steve lokt een confrontatie met Stuart uit. Hij doet alsof hij aan het cruisen is. Wat later gaan de twee mannen naar een verlaten brug om seks te hebben. Net dan probeert Stuart om Steve te vermoorden. Maar Steve reageert snel en overmeestert Stuart. In het ziekenhuis wordt de gewonde Stuart ondervraagd, maar hij wil de moorden niet toegeven. Toch is de politie er van overtuigd dat hij de seriemoordenaar is. Wat later vindt Edelson het lijk van Ted terug. Niemand weet wie de dader is.

Tenslotte trekt Steve terug in bij Nancy en lijkt alles opnieuw in orde. Maar wanneer hij zichzelf in de spiegel ziet, lijkt hij opnieuw te twijfelen.

Rolverdeling[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • De film is gebaseerd op moorden die echt plaatsvonden tussen 1962 en 1979 in New York City.
  • William Friedkin had in een scène van de film The Exorcist (1973) een radioloog nodig. De assistent van de radioloog die Friedkin gebruikte, werd later gearresteerd wegens de moord op Addison Verrill, een columnist en homoseksueel. Friedkin bezocht de assistent-radioloog in de gevangenis tijdens de research voor Cruising. De assistent-radioloog gaf toen aan Friedkin toe dat hij ook de gay killer was en dus verantwoordelijk voor de moorden van 1962-1979. Of hij de waarheid sprak, is nooit bewezen.
  • Karen Allen kreeg geen volledig scenario, omdat ze net als haar personage niet op de hoogte mocht zijn van hetgeen er gebeurde in de film.
  • Brian De Palma wou Cruising graag verfilmen, maar kreeg de rechten van het boek niet te pakken. Vervolgens besloot hij om Dressed to Kill (1980) te filmen.
  • De film kreeg tijdens de opnames voortdurend te maken met protestacties van homobewegingen.
  • De eerste reacties na de film waren negatief. Pas jaren later doken er steeds meer en meer filmcritici op die de film prezen.
  • Regisseur William Friedkin zei in een interview dat hij in Cruising het S&M-homomilieu weergaf zoals het in die tijd echt was. In geen enkele scène zegt hij of dit milieu goed of slecht is.
  • De seriemoordenaar wordt in de film voortdurend door andere acteurs gespeeld zodat de kijker niet weet wie het is. De meeste van die acteurs spelers later in de film een slachtoffer van de moordenaar. Bovendien is de stem van de moordenaar nagesynchroniseerd.
  • Het einde van de film en heel wat andere zaken werden door de filmmakers bewust open gelaten.
  • De eerste moordscène bevat subliminale beelden uit een pornofilm. Een techniek die Friedkin wel vaker gebruikt.