Nasynchronisatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

██ Nasynchronisatie enkel voor kinderen: anders enkel ondertiteling

██ Gemengd: Landen die soms volledige nasynchronisatie gebruiken en anders enkel ondertiteling

██ Vertelstem(men): Landen waar meestal een of meerdere stemacteurs gebruikt worden in aanvulling op de originele geluidsopname

██ Nasynchronisatie: Landen waar enkel nasynchronisatie wordt gebruikt, zowel voor films als series

Muster (rot-blaue Balken).png Landen die soms een eigen nasynchronisatie gebruiken, maar meestal nasynchronisaties van andere landen gebruiken omdat hun talen erg op elkaar lijken, en de kijkers deze zonder problemen begrijpen. (België en Slowakije)[bron?]
Vraagteken Er wordt getwijfeld aan de feitelijke juistheid van het volgende gedeelte

Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan.
Opgegeven reden: De tekst wat betreft het gebruik van nasynchronisatie en ondertiteling is deels strijdig met de informatie in de afbeelding

Nasynchronisatie of dubben (Engels: dubbing) is het achteraf toevoegen of vervangen van geluid (meestal stemmen van acteurs) in filmmateriaal. Mensen die dialogen opnieuw inspreken zijn stemacteurs. Nasynchronisatie wordt vooral geassocieerd met het vertalen van een film of televisieserie in een andere taal, door de dialogen opnieuw in te laten spreken in die taal.

Gebruik[bewerken]

In veel landen wordt nasynchronisatie gebruikt om buitenlandse films en series in de eigen taal te vertalen. In veel kleinere taalgebieden, waaronder het Deense en Nederlandse (maar niet bv. het Hongaarse), is deze vorm van nasynchronisatie alleen gebruikelijk voor kinderfilms en -programma's. Voor het overige gebruikt men ondertiteling. In sommige landen, zoals Roemenië, is nasynchronisatie noch ondertiteling gebruikelijk; men hoort het oorspronkelijke geluid op de achtergrond en een voice-over vertelt in de eigen taal wat de acteurs zeggen.

Een andere reden voor nasynchronisatie is verbetering van de geluidskwaliteit. In veel films worden tijdens de productie grotere of kleinere delen in de eigen taal nagesynchroniseerd. Zo kunnen bijvoorbeeld bijgeluiden op de set worden weggehaald. Het opnemen van direct geluid op de set brengt namelijk veel problemen met zich mee, omdat de herrie van een overvliegend vliegtuig of het geluid van bijvoorbeeld een regenmachine en andere apparatuur op de set het opgenomen geluid onbruikbaar kunnen maken. Met name in de vroegere Nederlandstalige films was geluid een wat ondergeschoven kindje waar weinig rekening mee werd gehouden; daarom werd vaak gekozen op de set het geluid wel op te nemen, maar alleen als een zogenoemd guide track, om de dialoog vervolgens na afloop in een studio opnieuw in te spreken. Soms wordt dit ook gedaan om wijzigingen aan te brengen in de tekst, bijvoorbeeld om schuttingtaal of merknamen die bij nader inzien niet gezegd mogen worden te verwijderen.

Tegenwoordig is het gebruikelijk om alle dialogen die op de filmset worden opgenomen, opnieuw op te nemen in een dubbingstudio. Dit proces heet ADR - ofwel Additional Dialogue Recording. De nieuw opgenomen audio wordt synchroon gelegd, en heeft tot resultaat dat achteraf elke bewerking mogelijk is, en dat de verstaanbaarheid optimaal is.

Soms wordt zelfs een gehele rol door een andere acteur ingesproken, zoals in de film Brandende liefde (1983) waar Kees Prins zorgt voor de stem van de acteur Peter Jan Rens.

Problemen[bewerken]

Nasynchronisatie om een film of serie in de eigen taal te vertalen, brengt vaak enkele problemen met zich mee.

Bij het schrijven van dialogen voor een nasynchronisatie loopt men altijd tegen beperkingen op. Bij de originele productie van een animatiefilm wordt in een studio eerst een soort hoorspel opgenomen. Daarna maken de animators pas bijpassende tekeningen die zodoende volledig lipsynchroon gemaakt kunnen worden. Vertaalt men een film in een andere taal, dan is men dus altijd gebonden aan de lipbewegingen van het origineel. Dit vereist de nodige creativiteit van de vertaler om het toch weer lipsynchroon te krijgen. Dit lukt niet altijd even goed. Is een spreker niet zelf in beeld, dan is het wat gemakkelijker.

Meningen[bewerken]

Mensen die gewend zijn aan ondertiteling vinden het vaak tenenkrommend om nagesynchroniseerde versies van films of programma's te zien, vooral omdat de mondbewegingen duidelijk impliceren dat er wat anders gezegd wordt dan wat de kijker te horen krijgt en er vaak "nep" uitzien. Daarentegen vinden veel mensen die aan nasynchronisatie gewend zijn dat ondertiteling er voor zorgt dat je wordt afgeleid van het beeld. Vooral voor (jonge) kinderen die het lezen nog niet geheel machtig zijn, is een versie in de eigen taal bijna een noodzaak. Daarentegen kan ook verdedigd worden dat kinderen sneller een tweede taal kunnen leren als ze vroeg in contact komen met die taal.

Nasynchronisatie in Nederland[bewerken]

Nasynchronisatie van tekenfilms gebeurt in Nederland al sinds decennia. Zenders als Nickelodeon en Disney XD laten tegenwoordig ook live-actionseries voor kinderen nasynchroniseren. Er zijn dan inmiddels ook redelijk wat nasynchronisatiestudio's bijgekomen.[bron?] Tegenwoordig is het aantal Nederlandse stemacteurs dan ook zeer omvangrijk geworden (vergeleken met vroeger) en is de kwaliteit van de nasynchronisaties steeds hoger geworden.[bron?]

Nasynchronisatie in Vlaanderen[bewerken]

Nasynchronisatie in Vlaanderen komt zeer beperkt voor.[bron?] Dit komt doordat het in de eerste plaats te duur is om alles van Vlaamse stemmen te voorzien,[bron?] maar een andere belangrijke reden is dat er in de meeste gevallen gebruik wordt gemaakt van de Nederlandse versie. In tegenstelling tot Nederland is het in Vlaanderen bijna onmogelijk om uitsluitend stemacteur te zijn, simpelweg omdat het aanbod te beperkt is.[bron?]

Zie ook[bewerken]