Double Indemnity

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Double Indemnity
Bloedgeld
Double indemnity screenshot 10.jpg
Regie Billy Wilder
Producent Buddy G. DeSylva
Joseph Sistrom
Scenario Billy Wilder
Raymond Chandler
James M. Cain (novelle)
Hoofdrollen Fred MacMurray
Barbara Stanwyck
Edward G. Robinson
Muziek Miklós Rózsa
Victor Schertzinger
César Franck
Montage Doane Harrison
Cinematografie John F. Seitz
Distributie Paramount
Première 6 september 1944
Genre Misdaad, Film noir
Speelduur 107 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 927.262,-
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film noir

Double Indemnity is een Amerikaanse film noir uit 1944 onder regie Billy Wilder, gebaseerd op James M. Cains gelijknamige misdaadroman uit 1935. De titel verwijst naar een clausule in een verzekeringspolis die voorziet dat de maatschappij een meervoud van het in het contract vernoemde bedrag zal uitbetalen in geval van een dood door ongeluk. Algemeen beschouwd als een klassieker, wordt Double Indemnity vaak aangehaald als een paradigmatische film noir en een standaard voor de films die volgden in dat genre.

Rolverdeling[bewerken]

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film gaat over Walter Neff, een verzekeringsagent, die valt voor de schoonheid van de reeds getrouwde Phyllis Dietrichson. De gevoelens zijn wederzijds. Samen beramen ze een snood plan om meneer Dietrichson, Phyllis' echtgenoot, om te brengen en zodoende al het geld van zijn levensverzekering te incasseren. Het plan lijkt waterdicht. Lijkt...

De film was in 1945 genomineerd voor de Oscar voor beste film, maar die prijs ging naar Going My Way. Het verhaal was gebaseerd op een misdaad in 1927 begaan door een vrouw uit Queens en haar minnaar. Ruth (Brown) Snyder overtuigde haar vriend Judd Gray om haar echtgenoot te doden nadat ze deze een grote "double indemnity" levensverzekering had laten afsluiten. De moordenaars werden vlug gevat.

Invloed[bewerken]

Billy Wilders klassieke verfilming van James M. Cains boek wordt genoemd als de ultieme film noirthriller uit de jaren 40. Het in beeld brengen van het verhaal werd toevertrouwd aan de ervaren cinematograaf John Seitz, die tevoren al Sullivan 's Travels en This Gun For Hire had gefilmd. Samen met artdirectors Hans Dreier en Hal Pereira bepaalde hij grotendeels de sfeer van de film door gebruikmaking van grote contrasten, donker gelaten hoeken binnen het beeldkader, en een complex schaduwspel. Het consequente gebruik van sterk contrasterende verlichting, spaarzaam verlichte locaties en schachten van diffuus licht die door sigarettenrook of door de jaloezieën van een raam binnenvielen gaf de film een bijzonder expressieve en donkere kwaliteit, die nog benadrukt werd door toepassing van een monochroom kleurenschema. Dit paste perfect bij het grimmige verhaal en droeg sterk bij aan de spanning. Seitz' werk was zo effectief dat het werd genomineerd voor een Academy Award en het zou de films noirs in het volgende decennium nog sterk beïnvloeden.

Externe links[bewerken]