E-2 Hawkeye

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Northrop Grumman E-2 Hawkeye
E-2C Hawkeye 0014.jpg
Algemeen
Rol AWACS
Bemanning 5
Status
Gebruik US Navy, Egypte, Taiwan, Frankrijk, Israël, Japan, Mexico, Singapore, Griekenland
Afmetingen
Lengte 17,5 m
Hoogte 5,6 m
Spanwijdte 24,6 m
Vleugeloppervlak 65,3 m²
Gewicht
Leeggewicht 17860 kg
Brandstofgewicht: 5625 kg
Startgewicht 23485 kg
Max. gewicht 25250 kg
Krachtbron
Motor(en) 2x Allison T56A turboprops, elk van 4600 pk
Propeller(s) 4 bladig
Prestaties
Kruissnelheid 552 km/u
Topsnelheid 552 km/u
Actieradius 1500 km
Dienstplafond 11200 m
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Zeldzame foto. E-2C Hawkeye en de transportversie C-2A Greyhound
Een Hawkeye van de VAW-123 Screwtops
Een CIC werkpositie

De Northrop Grumman E-2C Hawkeye is een Amerikaans maritiem AWACS-vliegtuig dat vanaf vliegdekschepen zijn werk verricht.

Oorspronkelijk was het toestel alleen bestemd voor airborne early warning (AEW). Hierbij voerde het patrouillevluchten uit aan de uiterste rand van het operatiegebied van de carrier gevechtsgroep waartoe het behoorde. In geval van dreiging vanuit de lucht bracht de E-2 bemanning dan onderscheppingsjagers als de, inmiddels uitgefaseerde, Grumman F-14 Tomcat op de juiste koers om de dreiging te onderscheppen.

Naast all-weather airborne early warning vervult het toestel tegenwoordig ook andere taken:

  • Het vervult command & control functies voor de carrier gevechtsgroep
  • Het voert de coördinatie bij het bewaken van een zeegebied
  • Het coördineert tijdens aanvallen en onderscheppingen
  • Het voert de search and rescue coördinatie
  • En het treedt op als vliegend verbindingsstation.

Het ontwerp is gemakkelijk herkenbaar aan de op de gedrongen romp gebouwde rotodome waarin de radarantenne is opgenomen en aan zijn aparte staart. Het toestel is uitgerust met twee dreunende Allison T56A turboprops en ontleent daaraan ook zijn bijnaam de 'hummer'.

De E-2 was succesvol op de exportmarkt; het toestel doet eveneens dienst bij de luchtmacht van Israël, Japan, Egypte, Singapore, Taiwan en bij de marine van Frankrijk. Ook Griekenland heeft belangstelling voor dit toestel.

E-2’s worden ook in samenwerking met de Amerikaanse politiediensten zeer effectief in Midden-Amerika ingezet ter bestrijding van de verspreiding van drugs.

De huidige versie, de E-2C Hawkeye, werd in 1973 operationeel en heeft diverse upgrades ondergaan. Het toestel zal voor zijn oorspronkelijke taak tot 2011 in dienst blijven en worden vervangen door de momenteel ontwikkelde Advanced Hawkeye (AHE).

Een variant van de E-2 is de C-2A(R) Greyhound, een transportvliegtuig. Hiervan zijn de specifieke radarapparatuur en rotodome verwijderd. Het is de bedoeling dat deze toestellen door verschillende modernisaties zeker tot 2027 operationeel blijven.

Bemanning[bewerken]

De bemanning bestaat uit vijf personen in een drukcabine, het Combat Information Center (CIC).

  • de gezagvoerder, tevens vliegtuigcommandant
  • de vlieger
  • de CIC officer (CICO), de missiecommandant
  • de radar operator (RO), verantwoordelijk voor het radarsysteem
  • de aircontrol officer (ACO), verantwoordelijk voor radiocommunicatie

Het CIC heeft drie naar bakboord (links) gerichte consoles met elk een ronde radarscoop. In de praktijk werken de CICO, RO en ACO allen in de radarobservatie en aircontrol rol. Vanwege de lange missieduur (> 12 uur) werd het CIC voorzien van een toilet.

Indeling[bewerken]

Per carrier gevechtsgroep is altijd permanent een squadron bestaande uit vier vliegtuigen ingedeeld maar afhankelijk van de wereldsituatie kan dit aantal worden uitgebreid.

Hier volgt de actuele indeling van de operationele E-2C squadrons.

Squadron Naam Gelegerd Ingedeeld bij
VAW-77 Nightwolves NAS Atlanta Carrier Airwing Reserve 20 (CVW-20)
VAW-78 Fighting Escargots NAS Norfolk Opgeheven 2005
VAW-112 Goldhawks NAS Fallon Carrier Airwing 9 (CVW-9)
VAW-113 Black Eagles NAS Point Mugu CVW-14
VAW-115 Liberty Bells NAS Atsugi CVW-5
VAW-116 Sun Kings NAS Point Mugu CVW-2
VAW-117 Wallbangers NAS Point Mugu CVW-11
VAW-120 Greyhawks NAS Norfolk Training unit
VAW-121 Bluetails NAS Norfolk CVW-7
VAW-123 Screwtops NAS Norfolk CVW-1
VAW-124 Bear Aces NAS Norfolk CVW-8
VAW-125 Tiger Tails NAS Norfolk CVW-17
VAW-126 Seahawks NAS Norfolk CVW-3

Geschiedenis[bewerken]

Het door de firma Grumman ontwikkelde Model 123 werd door de US Navy in 1957 uitgekozen als opvolger van de op dat moment operationele Grumman WF-2 Tracer. De W2F-1 - later bekend als E-2A Hawkeye - werd het eerste toestel dat specifiek voor Airborne Early Warning taken was ontworpen.

De eerste prototypevlucht was in oktober 1960 en de eerste prototype vlucht in volledige configuratie vond plaats in april 1961.

Het toestel werd voorzien van twee Allison T56 turboprops die toen ook in de Lockheed P-3 Orion en in de Lockheed C-130 Hercules cargolifter werden gebruikt.

De Hawkeye was uitgerust met een voor die tijd geavanceerd General Electric AN/APS-96 radarsysteem waarvan de antenne in een nieuwe schotelvormige draaiende constructie met een diameter van 7.31 meter was gemonteerd; de rotodome.

E-2A; de eerste leveringen startten in 1964. Er werden totaal 59 toestellen van geleverd. In eerste instantie leek het toestel een succes maar al snel bleek dat het niet geheel aan de operationele eisen voldeed. Daarom werd de productie al in 1965 gestaakt. De E-2A avionica was zeer capabel als het systeem eenmaal werkte maar het opstarten van het computersysteem bleek een zwak punt. Ook was het airframe uitermate vatbaar voor corrosie. Een ernstige tekortkoming voor een toestel dat vanaf een vliegdek moest opereren. De gehele E-2A Hawkeye vloot kreeg hierdoor een startverbod.

C-2A Greyhound; de in 1968 ontwikkelde transportversie zonder AEW-systemen en rotodome, ingericht op vervoer van lading en 26 passagiers van en naar de vliegdekschepen.

E-2B; Grumman zette echter vaart achter de oplossing van de problematiek en dit resulteerde in een nieuwe verbeterde versie de E-2B. Dit toestel had andere en modernere systemen gebaseerd op de digitale computer Litton L-304. De eerste E-2B vloog in februari 1969 en in 1971 waren totaal 49 E-2A’s naar E-2B-standaard gebracht.

TE-2A; vier andere E-2A-toestellen werden omgebouwd tot TE-2A-trainer en de overige werden voor tests gebruikt. De E-2B was een tijdelijke noodoplossing want intussen was het Preplanned Product Improvement (PPI)" in 1968 goedgekeurd waarmee de Hawkeye zodanig werd verbeterd dat het zijn uiteindelijke E-2C standaard bereikte.

E-2C; in april 1973 werd de eerste vlucht met de E-2C uitgevoerd. Het toestel bleef ongewijzigd tot 1978.

In 1978 werd de introductie van het AN/APS-125 Advanced Radar Processing System op de E-2C doorgevoerd.

In 1984 werd dit systeem opgevolgd door de AN/APS-138; een nieuwe standaard die bekend werd onder de aanduiding Basic E-2C group 0. Een groot deel van de E-2C’s van dat moment werd uitgefaseerd en er bleven slechts 53 operationeel in de nieuwe group 0 configuratie.

In 1988 volgde een verbetering met T56-A-427-motoren die alle beperkingen, die waren ontstaan door een groter gewicht vanwege de nieuw ingevoerde systemen, meteen ophieven. Deze standaard werd bekend onder de aanduiding E-2C group 1. Hiervan werden 18 toestellen gebouwd. Ook omvatte de nieuwe standaard de invoering van de verbeterde AN/APS-139-radar. Middels een zeer snelle processor werd de operationele capaciteit van het systeem verdubbeld.

In 1990 werd de standaard E-2C group 2 bereikt. De nieuwe AN/APS-145-radar had geen last meer van beeldverlies, track overload en beeldstoringen die boven land optreden en bekendstaan als clutter. Ook betekende dit een vergroot radar- en IFF-bereik, het kunnen volgen van meerdere doelen tegelijk en het verbeteren van de herkenbaarheid van doelen door invoering van radarkleurenmonitors.

Alle 18 gebouwde Group 1-toestellen werden naar de Group 2-configuratie gebracht. De Group 1- en Group 2-toestellen worden ook wel aangeduid als E-2C+.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties