Edgar Burgos
| Edgar Burgos | ||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Achtergrondinformatie | ||||
| Land |  Nederland |
|||
|
||||
Edgar "Bugru" Burgos (Paramaribo, 26 april 1953) is een Nederlands musicus van Surinaamse afkomst. Hij is bekend geworden als zanger van Trafassi.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
[bewerken] Jeugd
Zijn grootvader was medeoprichter van de Progressieve Surinaamse Volkspartij (PSV). Voorzitter pater Weidmann en statenvoorzitter Wijntuin kwamen dikwijls bij zijn grootvader op bezoek, waarbij Burgos de politiek met de paplepel ingegoten kreeg. Na de lagere school volgde hij vanaf 1964 de Mulo aan de Mgr. Wulfinghschool. Burgos was ook misdienaar en was zanger bij een beatgroep in de katholieke kerk. In 1969 ging hij naar de Handelsschool. Na twee jaar trad hij in dienst bij Billiton.
[bewerken] The Happy Boys
In de periode voor de onafhankelijkheid zat Burgos in een jeugdparlement. Hij was sceptisch over de aanstaande onafhankelijkheid van Suriname, zegde zijn kantoorbaan bij Billiton op en vertrok op 20 september 1975 op 22-jarige leeftijd met zijn vriendin naar Nederland. Twee maanden later werd hij gevraagd om zijn pas overleden neef Lieve Hugo te vervangen als zanger van The Happy Boys en met hen in Suriname op te treden op de dag van de onafhankelijkheid (25 november). Burgos weigerde, maar sloot zich later alsnog aan bij deze band. De Happy Boys tekenden bij Dureco en brachten tussen 1977 en 1980 vier platen uit met een sterk latin-karakter; zo was het eerbetoon aan Lieve Hugo (ook wel Iko genoemd) een bewerkte bolero en werd er toen al een enkel uistapje naar de reggae gemaakt.
[bewerken] Trafassi I
Na het uiteenvallen van de Happy Boys richtte hij in 1981 met een paar ex-leden een nieuwe band op; Trafassi (Surinaams voor "anders" of "ommekeer"). Het eerste nummer dat hij voor Trafassi schreef was Brombere (1982), over de staatsgreep van Desi Bouterse. Burgos kende verschillende van de coupplegers en had evenals Bouterse op het internaat gezeten. Hij beschouwde de coup niet als een revolutie, maar als een geval van joyriding. Wegens Brombere mocht Trafassi een jaar lang niet optreden in Suriname, maar dit belette Burgos niet om meer liedjes met een kritische ondertoon te schrijven. Nog in 1997 werd hem door ambassadeur Henk Herrenberg te verstaan gegeven dat hij moest oppassen met zijn liedjes, en dat iemand zoals hij in Algerije (waar Herrenberg ooit een ultralinkse scholing ontving) allang zou zijn doodgeschoten.
Trafassi begon als kaseko-formatie, maar ontwikkelde zich geleidelijk aan tot allround-band met nummers in het Surinaams, Nederlands en Engels.
In 1985 scoorde Trafassi in Nederland een onverwachte hit met Wasmasjien, een bewerking van een Antilliaans nummer van Macario Prudencia. Hierna volgde nog Strijkplank, maar het succes van Wasmasjien zou niet meer worden geëvenaard.
[bewerken] Trafassi II
Eind jaren 90 werd bekend gemaakt dat Burgos Trafassi had verlaten. Het einde van een tijdperk leek nabij, maar Burgos verwierf de rechten op de groepsnaam en formeerde een nieuwe Trafassi.
In 2001 zong Burgos mee op een album van Ronald Snijders.
In 2002 meende Burgos dat ook Suriname en de Nederlandse Antillen moesten overstappen op de euro. Hij schreef daarvoor het liedje Euro 1-2-5 ("Wordt niet neuro van de Euro."). In datzelfde jaar bracht Trafassi een voetbalnummer uit Hoera, We Missen Het WK. In 2004 zong Burgos als 'Trafassi-man' een bewerking hiervan: Hoera, We Winnen Het EK.
In 2006 deed Burgos mee aan een Andre Hazes-tribute en vertelde hij over zijn eerste ontmoeting met de man toen hij nog in een ziekenhuis werkte.
In 2008 werd, met enige vertraging, een tribute-concert gehouden voor Lieve Hugo; Burgos mocht niet ontbreken.
[bewerken] Trivia
Burgos heeft een jongere broer in Nederland laten studeren, onder de voorwaarde dat deze vervolgens naar Suriname zou terugkeren om het land te helpen opbouwen. Ook probeert hij Suriname helpen door in Nederland goederen in te zamelen die hij naar Suriname stuurt. Hij was jarenlang van mening dat Nederland zich weinig gelegen liet liggen aan de Surinaamse cultuur, verwees naar de veel grotere waardering in Nederland voor 'Indische' cultuur en 'Indische' muziek, en hekelde het feit dat alleen het Surinaamse woord bacove in de Nederlandse woordenboeken was opgenomen.
