Ernest Solvay

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ernest Solvay rond 1900.
Het graf van Solvay op het begraafplaats van Elsene.

Ernest Solvay (Roosbeek, 16 april 1838Elsene (Brussel), 26 mei 1922[1]) was een Belgische grootindustrieel en scheikundige die in de 19e eeuw (1861) een procedé ontwikkelde om op grote schaal natriumcarbonaat (sodazout) aan te maken en daarmee een fortuin verdiende.

In 1863 startte hij, met zijn broer Alfred, in Couillet onder de naam Solvay het bedrijf dat zou uitgroeien tot een industrieel wereldbedrijf dat nog steeds een groot chemieconcern is. Het wordt genoteerd op Euronext Brussel en is opgenomen in de Bel20-beursindex.

Aan de ULB richtte hij het Institut Solvay op dat de grenzen van de chemie moest overschrijden. Het organiseerde onder zijn impuls periodieke conferenties van beroemde wetenschappers, waaraan onder meer ook Albert Einstein heeft deelgenomen. Een van die conferenties was een belangrijke discussie over kwantummechanica.

Solvay was filantroop, Belgisch senator van 1893 tot 1900 en bovendien een vertrouweling van de Belgische koning Albert I. In de Alpen is een berghut naar hem genoemd. Hij was ook kunstliefhebber. Zijn zoon, Armand Solvay, liet door de befaamde art nouveau-architect Victor Horta een woonhuis bouwen in Brussel, het Hotel Solvay. Het Zeepreventorium in De Haan kon gebouwd worden dankzij de inzet en schenkingen van de familie Solvay; het hoofdgebouw draagt daarom nog zijn naam (opening in 1925).

In 1918 werd Ernest Solvay benoemd tot minister van Staat.

In 2005 eindigde Solvay in de Vlaamse versie van De Grootste Belg op nr. 39 en in de Waalse versie op nr. 15

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties