Evangelie van Barnabas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het evangelie van Barnabas dient niet verward te worden met de brief van Barnabas die dateert van ongeveer 100 n.Chr.

Het evangelie van Barnabas is een geschrift, dat het leven van Jezus van Nazareth beschrijft door de ogen van zijn discipel Barnabas. De oudste manuscripten worden gedateerd in de zestiende eeuw, en zijn respectievelijk in het Italiaans en het Spaans geschreven. Vanwege die late ontstaansgeschiedenis kan het niet tot de apocriefen van het Nieuwe Testament gerekend worden, omdat daartoe uitsluitend geschriften uit de oudheid behoren. Het boek heeft ongeveer dezelfde lengte als de vier evangeliën samen, waarvan het grootste deel is gewijd aan Jezus' bediening. In grote lijnen komt het daarin overeen met dat wat in de andere vier evangeliën te vinden is. De invalshoek van het evangelie komt voor een groot deel overeen met de islamitische interpretatie omtrent Jezus. Mede daardoor is de oorsprong van het evangelie omstreden.[1]

Lonsdale and Laura Ragg[2] vertaalden de Italiaanse tekst voor het eerst in het Engels en voorzagen dit van een voorwoord van 70 pagina's met daarin de redenen waarom verscheidene geleerden ervan overtuigd waren dat dit een vals evangelie uit de Middeleeuwen betrof. In 1908 verscheen in Caïro een Arabische vertaling met een andere inleiding.

Islamitische visie[bewerken]

Door sommige moslims wordt het evangelie van Barnabas gebruikt als bewijs dat de christenen het bij het verkeerde eind hebben, en wordt het gezien als ondersteuning van de waarheid van de Koran. Op 26 juni 1986 verscheen een artikel op de voorpagina van de Turkse krant Türkiye Gazetesi, waarin beweerd werd dat het originele manuscript van het Evangelie van Barnabas was gevonden in het oosten van Turkije, in de provincie Hakkari. Twee jagers troffen in een diep gat de overblijfselen van een mens aan met een in leer gebonden oud boek op zijn borst, dat naar schatting zo'n 2000 jaar oud was. Het materiaal van het boek was een mengeling van papyrus en katoen.

Het gevonden boek zou in de Aramese taal zijn geschreven door Barnabas in het jaar 48. De eerste regel van het boek begint met: 'Ik ben Barnabas van Cyprus'. Het evangelie zou een door de kerken van Alexandria geaccepteerd evangelie zijn dat werd gebruikt gedurende de eerste en tweede eeuw na de geboorte van Jezus, tot in het jaar 325, toen het na het Concilie van Nicaea uit de roulatie zou zijn genomen. De islamitische profeet Mohammed zou hierin al genoemd worden.

Later bleek het boek echter niet het manuscript van het Evangelie van Barnabas te zijn maar een canon van de Bijbel.

Historisch-kritische visie[bewerken]

Binnen de historische visie wordt aangenomen dat het evangelie in de zestiende eeuw in Italië werd geschreven. Men stelt dan dat de auteur waarschijnlijk een Spanjaard van joodse afkomst was, die zich tot de islam bekeerd had. Het Italiaanse manuscript zou in 1709 in Amsterdam ontdekt zijn. Inhoudelijk zou het evangelie niet kloppen, maar ook niet bij de islamitische leer aansluiten. Zo zou het evangelie onder meer historische anachronismen bevatten, elementaire fouten betreffende de geografie (dat Nazareth bijvoorbeeld aan de oever van het meer van Galilea ligt), en het evangelie zou de Koran op verschillende punten tegenspreken (er wordt in beweerd dat Jezus zei dat hij niet de Messias was, terwijl Jezus in de Koran in soera Het Geslacht van Imraan 45 als messias bestempeld wordt). Het boek lijkt voor een deel geïnspireerd te zijn door het werk van de veertiende-eeuwse dichter Dante [3].

Externe links[bewerken]

Voetnoten[bewerken]

  1. Voor deze tekst is gebruikgemaakt van het artikel Gospel of Barnabas van de Engelstalige Wikipedia
  2. Ragg, L & L. The Gospel of Barnabas, Oxford: Clarendon Press, 1907. ISBN 1-881316-15-7
  3. Een boek voor en door christenen over de islam; "Kruis en halve maan", door Colin Chapman, Amsterdam 1996, ISBN 9060648811