Félix Bracquemond

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Félix Bracquemond (1865) door Nadar.

Félix Bracquemond (Parijs, 1833 - Sèvres, 1914) was een Franse schilder, etser, graveur, keramist en houtsnijder.

Leven en werk[bewerken]

Hij werd in zijn vroege jaren opgeleid tot lithograaf totdat Joseph Guichard, een leerling van Ingres, hem opnam in zijn studio. Het portret van zijn grootmoeder, door hem geschilderd op negentienjarige leeftijd, trok de aandacht van Théophile Gautier op het Salon.

In 1863 werd een van zijn etsen door de jury afgewezen. Samen met andere impressionistische kunstenaars toonde hij zijn werk toen op het Salon des Refusés.

Zijn boek over tekeningen en kleur, dat in 1885 verscheen, was van groot belang voor Vincent van Gogh.

Hij hield zich bezig met gravures en etsen in 1853 en speelde een leidende rol in de heropleving van de kunst van het etsen in Frankrijk. In totaal produceerde hij meer dan achthonderd platen, die bestaan uit portretten, landschappen, scènes van het leven en vogelstudies, naast tal van interpretaties van schilderijen van andere kunstenaars, met name die van Jean-Louis-Ernest Meissonier, Gustave Moreau en Jean-Baptiste Camille Corot. Na in 1870 verbonden te zijn geweest aan de porseleinfabriek in Sèvres, aanvaardde hij een functie als artistiek directeur aan het Parijse Haviland de Limoges. Hij was verbonden door een hechte vriendschap met Édouard Manet, James McNeill Whistler en tal van andere strijders voor de impressionistische zaak. Hij kreeg de rang van officier van het Légion d'honneur in 1889 als onderscheiding.

Bracquemond was een prominent figuur in de artistieke en literaire kringen in de tweede helft van de 19e eeuw. Hij was goed bevriend met schrijvers als Edmond de Goncart en criticus Gustave Geffroy, en rekende Millet en Corot, Henri Fantin-Latour, Edgar Degas en de impressionistische cirkel, en Auguste Rodin onder zijn vrienden. Hij was een van de meer productieve etsers/graveurs van zijn tijd en kreeg de grande medaille d'honneur op de Werteldtentoonstelling van 1900. Hij was tevens een schilder, keramist en een vernieuwer in de decoratieve kunsten. Gabriel Weisberg noemde hem de "boetseerder van de artistieke smaak in zijn tijd". Inderdaad was het Bracqemond die de schoonheid onderkende van de Hokusai houtsneden die werden gebruikt als verpakkingsmateriaal bij het vervoer van Japans porselein. Deze ontdekking ondersteunde de veranderingen in het uiterlijk van de late 19e-eeuwse kunst. In 1869 trouwde hij met de in Bretagne geboren Franse impressionistische kunstenaar Marie Quivoron.

Galerij[bewerken]