F/A-18E/F Super Hornet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Boeing F/A-18E/F Super Hornet
RIAT2004-F18F.jpg
Algemeen
Rol Jachtbommenwerper
Bemanning 1 (E)
2 (F)
Varianten EA-18G Growler
Stukprijs $ 57 mln (E)
$ 59 mln (F)
Status
Eerste vlucht 29 november 1995
Aantal gebouwd 400
Gebruik United States Navy
Afmetingen
Lengte 18,31 m
Hoogte 4,88 m
Spanwijdte 13,62 m
Vleugeloppervlak 46 m²
Gewicht
Leeggewicht 13.864 kg
Max. gewicht 29.900 kg
Krachtbron
Motor(en) 2x General Electric F414-GE-400 turbofans
Stuwkracht per motor:
zonder naverbrander 62 kN
met naverbrander 98 kN
Prestaties
Topsnelheid > Mach 1,8
Vliegbereik 1.095 km
Dienstplafond > 15.000 m
Bewapening
Boordgeschut M61A1/A2 Vulcan
Ophangpunten 11
Bommen AGM-154
B61
GBU-31
Mk-20
Mk-80
Paveway
Raketten AIM-9
AIM-120
AGM-65
AGM-84
AGM-84E
AGM-88
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Boeing F/A-18E/F Super Hornet is een aanvalsjager die opereert vanaf vliegdekschepen. Het toestel is een doorontwikkeling van de F/A-18 Hornet. In 1992 bestelde de United States Navy het toestel bij McDonnell Douglas, dat inmiddels is overgenomen door Boeing. De eerste vlucht vond plaats in 1996 en de eerste landing op een vliegdekschip in 1997. In 1999 werd hij in dienst genomen ter vervanging van de Grumman F-14 Tomcat. De Super Hornet heeft de bijnaam 'Rhino'.

De indeling en commandostructuur[bewerken]

Alle toestellen zijn ingedeeld in 2 operationele wings

  • Strike Fighter Wing Pacific Fleet (SFWPF)
  • Strike Fighter Wing Atlantic Fleet (SFWAF)

Deze wings zijn toegewezen aan een aantal Carrier Task Groups; dit zijn formaties schepen in bepaalde patrouillegebieden met een vliegdekschip als commandoschip.

Het totale aantal van alle soorten vliegtuigen aan boord van een vliegdekschip wordt aangeduid als de Carrier Vessel Wing (CVW)

Als squadron aanduiding van de aparte eenheden hanteert men de aanduiding Vessel Fighter Attacksqn (VFA)

In vredestijd is in de praktijk c.a. 30% van alle toestellen in CVW’s op zee ingedeeld; de rest staat dan voor training en onderhoud op een Naval Air Station (NAS) of op een Marine Corps Air Station (MCAS) aan land. NAS of MCAS is de aanduiding voor een vliegbasis van de marine of van het korps mariniers.

Strikewing Pacific

Squadron Naam Uitrusting Op zee bij Aan land bij
VFA-2 Fighting Two 12x F/A-18F CVW-2 NAS Lemoore, Calif.
VFA-14 Fighting 14 Tophatters 12x F/A-18F CVW-11 NAS Lemoore, Calif.
VFA-22 Fighting Redcocks 12x F/A-18E CVW-9 NAS Lemoore, Calif.
VFA-25 Fist of the Fleet 24x F/A-18C CVW-4 NAS Lemoore, Calif.
VFA-27 Royal Maces 12x F/A-18E CVW-5 NAS Atsugi, Japan
VFA-41 Black Aces 12x F/A-18F CVW-11 NAS Lemoore, Calif.
VFA-94 Shrikes 24x F/A-18C CVW-11 NAS Lemoore, Calif.
VFA-97 Warhawks 12x F/A-18C MAG12 Iwakuni NAS Lemoore, Calif.
VFA-102 Diamondbacks 12x F/A-18F CVW-5 NAS Lemoore, Calif.
VFA-113 Stingers 12x F/A-18F CVW-14 NAS Fallon, Nev.
VFA-115 Eagles 12x F/A-18E CVW-14 NAS Fallon, Nev.
VFA-137 Kestrels 12x F/A-18E CVW-2 NAS Lemoore, Calif.
VFA-146 Blue Diamonds 12x F/A-18C CVW-9 NAS Lemoore, Calif.
VFA-147 Argonauts 12x F/A-18C CVW-9 NAS Key West, Fla.
VFA-151 Vigilantes 12x F/A-18C CVW-5 NAS Lemoore, Calif.
VFA-154 Black Knights 12x F/A-18F CVW-3 NAS Lemoore, Calif.
VFA-192 Golden Dragons 12x F/A-18C CVW-5 NAS Atsugi, Jpn.
VFA-195 Dambusters 12x F/A-18C CVW-5 NAS Atsugi, Jpn.

Strikewing Atlantic

Squadron Naam Uitrusting Op zee bij Aan land bij
VFA-11 Red Rippers 12x F/A-18F CVW-17 NAS Oceana, Virg.
VFA-15 Valions 12x F/A-18C CVW-8 NAS Oceana, Virg.
VFA-31 Tomcatters 12x F/A-18E CVW-8 NAS Oceana, Virg.
VFA-32 Swordsmen 12x F/A-18F CVW-3 NAS Oceana, Virg.
VFA-34 Blue Blasters 24x F/A-18C CVW-17 NAS Oceana, Virg.
VF-37 Ragin’ Bulls 12x F/A-18C CVW-3 NAS Oceana, Virg
VFA-81 Sunliners 12x F/A-18C CVW-17 NAS Oceana, Virg
VFA-82 Marauders 12x F/A-18A CVW-1 MCAS Beaufort
VFA-83 Rampagers 12x F/A-18A CVW-17 NAS Oceana, Virg
VFA-86 Sidewinders 12x F/A-18A CVW-1 MCAS Beaufort
VFA-87 Golden Warriors 12x F/A-18C CVW-8 NAS Oceana, Virg.
VFA-103 Jolly Rogers 24x F/A-18F CVW-7 NAS Oceana, Virg.
VFA-105 Gunslingers 12x F/A-18C CVW-3 NAS Oceana, Virg.
VFA-106 Gladiators 12x F/A-18C Fleet Replacement Sqn NAS Oceana, Virg.
VFA-131 Wildcats 12x F/A-18C CVW-7 NAS Oceana, Virg.
VFA-136 Knighthawks 12x F/A-18C CVW-7 NAS Oceana, Virg.
VFA-143 Pukin’Dogs 12x F/A-18E CVW-7 NAS Oceana, Virg.
VFA-211 Fighting Checkmates 12x F/A-18E CVW-9 NAS Oceana, Virg.
VFA-213 Blacklions 12x F/A-18E CVW-8 NAS Oceana, Virg.

Geschiedenis[bewerken]

Aan het begin van de jaren '90 werd de A-12 Avenger II ontwikkeld om de A-6 Intruder en A-7 Corsair II te vervangen. Het project flopte en werd geannuleerd. Hierdoor had de US Navy echter een probleem; er was geen enkel ander vliegtuig in ontwikkeling en een nieuw project zou zeker drie decennia in beslag nemen voordat een bruikbaar product uit zou voortkomen. De Tweede Golfoorlog maakte duidelijk dat de US Navy meer slagkracht nodig had om de US Air Force bij te kunnen houden en de toch al verouderde A-6 en A-7 zouden het zeker geen 30 jaar meer uithouden. Een snelle oplossing was vereist en daarom werd ervoor gekozen om een bestaand ontwerp te updaten. McDonnell Douglas zou oorspronkelijk de A-12 ontwikkelen. De vliegtuigbouwer besloot op de nieuwe situatie in te spelen en de F/A-18 door te ontwikkelen tot een toestel met een zwaardere bewapening, een groter bereik en geavanceerdere apparatuur.

In 1996 vloog de Super Hornet haar eerste testvlucht en het zou nog tot 1999 duren voordat alle tests waren afgerond. Er werden in totaal 3100 testvluchten uitgevoerd met een totale duur van 4600 vlieguren. In maart 1997 ving de daadwerkelijke productie aan.

De Super Hornet vervangt inmiddels veel verouderde vliegtuigtypen waaronder de A-6 Intruder, A-7 Corsair II, Lockheed S-3 Viking en Grumman F-14 Tomcat. Een speciale versie, de Grumman EA-18G Growler, zal de Grumman EA-6 Prowler vervangen en de elektronische oorlogvoering-taken op zich nemen. In het kort komt het er op neer dat alleen de turboprops en helikopters van de US Navy niet door de Super Hornet vervangen zullen worden!

Ontwerp[bewerken]

De luchtinlaten van de Super Hornet zijn rechthoekig terwijl die van de Hornet ovaal zijn

Op het eerste gezicht is de Super Hornet vrijwel identiek aan de Hornet. De Rhino is echter een stuk groter en langer en kan meer wapens en brandstof meenemen, (zie de twee extra ophangpunten onder de vleugels). De 35% krachtigere motoren zorgen dat het extra gewicht in de lucht te houden is en het toestel is in staat om met de zwaardere last terug te keren naar het vliegdekschip (bringback capacity). Als YF-17 was de Hornet ongeveer even zwaar als de Northrop F-5 terwijl de Super Hornet zelfs zwaarder is dan de F-15 Eagle. Ondanks dit alles heeft de Super Hornet een iets kleinere radar echo.

Bronvermelding[bewerken]

  • Boeing integrated defense systems for the services, Brad Elward, ISBN 978-1-58007-041-6
  • Uncovering the Boeing F/A-18A B C D Hornet, DACO Products - Danny Coremans