Ferrari 250 GTO

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ferrari 250 GTO
1962 Ferrari 250 GTO 34 2.jpg
Algemeen
Bedrijf FIAT
Vlag van Italië Italië
Merk Ferrari
Vlag van Italië Italië
Type 250 GTO
Productiejaren 1962 - 1964
Productieaantal 39
Koetswerkstijl

Berlinetta

Zitplaatsen 2
Opvolger Ferrari 288 GTO
Verwant

Ferrari 250 GT

Technisch
Layout

FR-layout

Motor

3.0L V12

Kleppen per cilinder 4
Vermogen in pk 296
Vermogen in kW 221
Massa 1100 kg
Portaal  Portaalicoon   Auto

De Ferrari 250 GTO is een sportwagen gemaakt door het Italiaanse automerk Ferrari. De auto is begin jaren 60 ontworpen en was bedoeld om deel te nemen aan meerdere races. Het getal in de naam staan voor de inhoud van elke cilinder in cm³, GTO staat voor Gran Turismo Omologato.

Algemeen[bewerken]

Toen de 250 GTO in 1962 op de markt kwam kostte deze $18.000 in de Verenigde Staten. Tevens was persoonlijke instemming van Enzo Ferrari, oprichter en directeur, nodig voordat tot aanschaf kon worden over gegaan. In 1962/1963 werden 36 auto's geproduceerd. In 1964 werd een tweede serie onthuld, deze was alleen in zijn uiterlijk lichtelijk aangepast ten opzicht van het origineel. Van deze tweede editie werden slechts drie exemplaren gebouwd, daarnaast werden vier originele exemplaren omgebouwd tot het nieuwere model.

In 2004 plaatste het Amerikaanse tijdschrift Sports Car International de 250 GTO bovenaan de lijst van "Beste sportauto's van de jaren zestig". Motor Trend Classic, eveneens een Amerikaans tijdschrift benoemde de 250 GTO tot "Beste Ferrari aller tijden".

Ontwerp en ontwikkeling[bewerken]

De V12 motor in de 250GT

De 250 GTO was oorspronkelijk ontworpen om deel te nemen aan GT-races. Opmerkelijk is echter dat Ferrari de auto bedoeld lijkt te hebben voor de gewone weg. In de jaren zestig was het voor Ferrari gebruikelijk om racewagens een even chassisnummer te geven en "gewone" auto's oneven nummers. Alle 250 GTO's kregen een oneven chassisnummer.[1] De auto was gebaseerd op de 250 GT SWB. Hoofd van de technische afdeling, Giotto Bizzarrini, plaatste de 3.0L V12 motor uit de 250 Testa Rossa in het chassis van de 250 GT SWB and werkte met ontwerper Sergio Scaglietti om het koetswerk te ontwerpen. Nadat Bizzarrini was ontslagen werkte Mauro Forghieri verder met Scaglietti. Anders dan de meeste Ferrari's is de 250 GTO niet ontworpen door een specifiek persoon of ontwerpbureau.

De rest van de auto was typisch voor een Ferrari uit de vroege jaren 60: hand-gelast buizenframe, a-vormige voorophanging, actieve achteras, schijfremmen en Borrani spaakwielen. De versnellingsbak met vijf versnellingen was nieuw voor Ferrari raceauto's, de metalen plaat die het schakelpatroon in de auto liet zien wordt tot op de dag van vandaag in productiemodellen gebruikt. Het interieur was zeer beperkt, zelfs een snelheidsmeter ontbrak. Veel knoppen en hendels kwamen van een Fiat 500 en het gerucht gaat dat de auto gehaast in productie is gegaan en dat de originele stoelen gemaakt zijn van overalls van de werknemers.

Racen[bewerken]

De regels opgelegd door de FIA stellen dat een auto minstens 100 keer geproduceerd moet zijn om te mogen deelnemen aan het GT kampioenschap. Er werden echter slechts 39 250 GTO's gebouwd. Desondanks werd de auto wegens onduidelijke redenen toch toegelaten in het kampioenschap. Enzo Ferrari schijnt namelijk de 250 GTO te hebben geregistreerd bij de FIA als een doorontwikkelde 250 GT SWB (hetzelfde chassis), waardoor het productie aantal van 100 exemplaren wel is bereikt voor homologatie.

De auto maakte zijn debuut tijdens de 12 uur van Sebring in 1962 en werd bestuurd door Amerikaan Phil Hill, regerend wereldkampioen Formule 1, en de Belgische coureur Olivier Gendebien. Hoewel ze eerst geïrriteerd waren dat ze een auto uit de GT klasse reden in plaats van een race-versie van de Testa Rossa uit de Prototype klasse verbaasden ze zichzelf en het publiek door tweede overall te finishen.

De 250 GTO was de laatste auto met de motor voorin die zich wist te handhaven in de top van het GT racen. Deze indeling zou snel verdwijnen en slechts bij historische autoraces nog opduiken.

Verzamelwaarde[bewerken]

In de jaren zeventig en 80 stegen vele klassieke auto's in waarde en de Ferrari 250 GTO, genoemd als de Ferrari die het meeste het hart van het merk toont, werd de duurste van allemaal.

Volgens een anonieme bron in de The Times bracht een door de FBI in beslag genomen GTO in 1988 bij een veiling $2.000.000 op. In 1989, een hoogtepunt in de verkoop van klassiek auto's, kocht een man uit Japan een 250 GTO voor $14.600.000. In 1991 was de markt afgekoeld en werd een 250 GTO verkocht voor $5.500.000 in Las Vegas. In 2008 kocht de engelse presentator [Chris Evans] een 250 GTO van de voorzitter van Samsung Electronics voor een recordbedrag van £15.700.000 of $28.500.000.[2]

In recente jaren blijven de prijzen voor veel gevraagde Ferrari's stijgen. Zo heeft een Amerikaanse miljardair op een veiling 35 miljoen dollar neergelegd voor de Ferrari 250 GTO op 31 mei 2012. De racewagen is verkocht door de Nederlander Eric Heerema. Die kocht de auto 10 jaar geleden voor 8,5 miljoen dollar. Heerema is rijk geworden met investeringen en heeft tegenwoordig een wijngaard in Groot-Brittannië, waar hij ook woont.Recentelijk verscheen in de pers melding van een verkochte 250GTO aan 38 miljoen euro, wat meteen het recordbedrag zou zijn.


Er zijn 39 Ferrari's 250 GTO geproduceerd. Het model van 35 miljoen dollar, was speciaal gemaakt voor de Britse coureur "Stirling Moss". De Brit heeft er overigens nooit in gereden. Kort voordat de auto in 1962 was afgebouwd, zette Moss een punt achter zijn carrière na een crash.

De Ferrari heeft in '62 nog wel in de 24-uursrace van Le Mans gereden. Dat was gelijk de laatste race waarin de racewagen in actie kwam.

Tijdlijn Ferrari-modellen 1960-heden[bewerken]

bgcolor="#F0F0F0" | V8

Type 1960 1970 1980 1990 2000 2010
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1
motor voorin en
achterwielaandrijving
GT 250 275 365 GTB/4 Daytona 550 575M 599
America 330 365
2+2 250GT 330GT 365GT GTC/4 GT4 400 400i 412 456 456 M 612
California
middenmotor en
achterwielaandrijving
V6/V8 Dino 206 Dino 246 GT 308GTB 308i 308 QV 328 348 360 458
246 GTS 308 GTS 208 208 Turbo GTB/GTS Turbo F355 F430
2+2 Dino GT4 Mondial 8 Mondial QV 3.2 Mondial Mondial t
12 cil. 365BB 512 BB 512i BB Testarossa 512TR F512M
Halo model 250 GTO 250 LM 288 GTO F40 F50 Enzo P4/5 FXX Evolution
F50 GT FXX


Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Cockerham, Paul W., Ferrari The ultimate dream machine, Robert M. Tod, USA, 1996, blz. 44 ISBN 1-85501-960-4.
  2. The $28.5 million Ferrari?, Topgear.com, 18 september 2008