François Ozon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
François Ozon
Francois Ozon 2005-10-21.jpg
Algemene informatie
Geboren 15 november 1967, Parijs
Land Frankrijk
Werk
Jaren actief 1998 - heden
Genre scenario's
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

François Ozon (Parijs, 15 november 1967) is een Frans filmregisseur en scenarioschrijver. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste Franse filmmakers die in de laatste jaren is opgekomen. Zijn films karakteriseren zich door scherp satirische humor en een vrije visie op seksualiteit.

Biografie[bewerken]

Na een mastergraad te hebben behaald in film volgde hij een studie regisseren aan de Franse filmschool La Fémis, waar hij in 1993 aan afstudeerde. Tijdens zijn studie maakte hij een groot aantal korte films, zowel in Super 8, video als 16 mm. Enkele hiervan deden in competitie mee bij verscheidene filmfestivals.

Na zijn studie maakte hij nog verscheidene korte films, waaronder Une robe d'été uit 1996, waarvoor hij de Léopard de Demain Prijs won op het Internationale Filmfestival van Locarno. Zijn eerste lange speelfilm, Sitcom uit 1998, ging in première op het Filmfestival van Cannes. In 2000 kwamen twee films van hem uit, Gouttes d'eau sur pierres brûlantes, een bewerking van een vroeg toneelstuk van Rainer Werner Fassbinder, en Sous le sable met Charlotte Rampling. De laatste film werd genomineerd voor drie Césars, voor beste actrice, beste film en beste regisseur.

Ozon brak in 2002 internationaal door met 8 femmes, een kruising tussen een moordmystery en een Hollywoodmusical waarin enkele van de belangrijkste Franse actrices speelden, waaronder Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart en Fanny Ardant. Ook zijn volgende film, Swimming Pool uit 2003 met Charlotte Rampling en Ludivine Sagnier in de hoofdrollen, was een internationaal succes. Zijn laatste film, Une nouvelle amie, dateert van 2014.

Homoseksuele thema's, en personages[bewerken]

Ozon, die zelf openlijk homoseksueel is, laat dikwijls homoseksuele personen in zijn films optreden.

  • Une robe d'été: een jonge homoseksuele man verbetert zijn relatie met zijn vriendje, na een korte ontmoeting met een vrouw en hoe een zomerjurk zijn seksuele verlangens wijzigt.
  • Scènes de lit: over een lesbisch en een homoseksueel koppel.
  • La petite mort: de relatie van een homoseksuele man met zijn vader.
  • Sitcom: in deze komedie zijn talrijke lesbische en homoseksuele verwijzingen merkbaar. De zoon van het gezin, openbaart zich als homoseksueel, begeeft zich aan seksuele orgieën en begint een affaire met de echtgenoot van de meid, een sportleraar. De meid ontdekt op haar beurt dat ze lesbisch is en lijkt een verhouding te hebben met de moeder, die getracht heeft de homoseksualitiet van haar zoon te genezen door met hem te slapen, uiteraard zonder succes.
  • Les amants criminels: het mannelijk hoofdpersonnage is een verborgen homoseksueel; hij doodt het (mannelijke) voorwerp van zijn verlangen uit jaloezie en geniet van de relatie met een wildeman die hem en zijn vriendin ontvoerd heeft.
  • Gouttes d'eau sur pierres brûlantes: de twee mannelijke personages, Leopold en Franz, zijn minnaars - ze zijn homoseksueel of biseksueel, terwijl Véra, een vroeger vriendje van Leopold, nu M2F-transseksueel is.
  • 8 femmes: twee vrouwen zijn lesbisch en een andere is biseksueel; de meid is tweeslachtig tegenover haar vrouwelijke baas, alhoewel zij de minnares is van haar mannelijke baas. In de film is ook een lesbische kus te zien tussen Catherine Deneuve en Fanny Ardant. In Frankrijk is het een homoseksuele cultfilm.
  • Swimming Pool: er is een onderliggende seksuele spanning tussen de personages van Ludivine Sagnier en Charlotte Rampling.
  • 5x2: het homoseksuele koppel is de enige constante, terwijl het heteroseksuele koppel scheidt.
  • Le temps qui reste: gaat over het levenseinde van een homoseksuele man die aan het sterven is van kanker.

Filmografie[bewerken]

Externe links[bewerken]