Haakbus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
16e eeuwse smeedijzeren haakbussen, Heeresgeschichtliches Museum, Wenen

De (haak-)bus (Engels:(h)arquebus, hackbut, Frans: arquebuse) was een primitief gladloops vuurwapen dat van de 15e tot de 17e eeuw werd gebruikt. Het was de voorganger van de musket en het vuurroer en was iets kleiner dan zijn voorgangers, zodat het gemakkelijker te dragen was. Het wapen werd ontstoken met een lont. Het dankt zijn naam aan de haak die aan de loop werd bevestigd en waarmee het wapen achter b.v. een muur kon worden vastgezet (ingehaakt) om de enorme terugstoot op te vangen.

De haakbus bereikte grote bekendheid tijdens de Slag bij Pavia in 1525. De nederlaag van Franse ridders als gevolg van een kogelregen afgevuurd uit haakbussen inspireerde andere legerleiders het wapen te gebruiken. Tot dan werden hand- en/of kruisbogen gebruikt. Hoewel de haakbus veel minder nauwkeurig was dan de handboog leverde het gebruik toch strategisch voordeel op: haakbusschutters waren in veel grotere getale beschikbaar. Het opleiden van boogschutters (zeker de superieure Engelse boogschutters) duurde jaren en vereiste grote lichamelijke kracht, terwijl het leren gebruiken van een haakbus slechts enkele weken in beslag nam en geen tot weinig eisen stelde aan de bouw van een persoon.

In de 16e eeuw begonnen musketten de haakbus langzaam te vervangen, behalve in landen als Japan en Korea, waar het gebruik van vuurwapens sterk werd ingeperkt.

Haakbus

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties