Hachiko
Hachiko (ハチ公) (Odate, 10 november 1923 - Tokio, 8 maart 1935), in het Japans ook bekend als chūken Hachikō (忠犬ハチ公 "trouwe hond Hachiko"), was een Akita die in Japan grote bekendheid verwierf door het feit dat hij na de dood van zijn baasje 9 jaar lang wachtte op diens terugkeer bij het treinstation Shibuya in Tokio. Na zijn dood werd voor het Station Shibuya een standbeeld voor hem opgericht. De vacht van Hachiko is bewaard gebleven in het museum van Ueno.
Inhoud |
Leven [bewerken]
Hachiko werd geboren op een boerderij nabij de stad Odate in de prefectuur Akita.[1] In 1924 werd hij gekocht door Hidesaburō Ueno, een professor aan de Universiteit van Tokio, die hem naar Tokio meenam.
Hidesaburo Ueno nam elke dag de trein naar de universiteit vanaf het station Shibuya. Al snel leerde Hachiko om zijn baasje ’s ochtends naar het station te begeleiden, en ’s middags weer bij het station af te halen. Deze routine werd door de twee herhaald tot mei 1925. Die maand kwam Ueno te overlijden op de universiteit door een hartverlamming. Hachiko wachtte die dag zoals hij gewend was bij het station. Toen Ueno echter niet kwam opdagen, bleef Hachiko elke dag terugkeren naar het station. Hachiko werd, toen Ueno’s dood bekend werd, weggegeven aan een nieuwe eigenaar, maar hij ontsnapte geregeld waarna hij altijd weer terugkeerde naar ofwel het huis van Ueno of het treinstation.
Door dit gedrag werd Hachiko al snel bekend bij de vele reizigers die dagelijks het station bezochten, en die Hachiko eerder samen hadden gezien met Ueno. De mensen die hem kenden gaven hem te eten en verzorgden hem als hij verwond was door te vechten met andere honden die hij op zijn weg tegenkwam. Een van deze mensen was een voormalige student van Ueno, die nu onderzoek deed naar het Akita-ras. Hachiko’s populariteit breidde zich uit tot ver buiten het station. Hij werd mede door de aandacht die kranten aan hem schonken een sensatie in Japan. Mensen zagen hem als een toonbeeld van familietrouw waar menig mens een goed voorbeeld aan kon nemen. Leraren en ouders gebruikten Hachiko dan ook als voorbeeld als ze kinderen de waarde van familie probeerden bij te brengen.
In totaal wachtte Hachiko 9 jaar lang bij het station op de terugkeer van Ueno. Hij stierf op 8 maart 1935 op zijn bekende plekje op het station.[1]
Hachiko werd na zijn dood opgezet en staat tegenwoordig in het National Museum of Nature and Science.
Eerbetoon [bewerken]
Beeld [bewerken]
In april 1934 werd een bronzen standbeeld van Hachiko opgericht op het treinstation waar hij altijd wachtte. Dit beeld werd in de Tweede Wereldoorlog echter gerecycled voor de oorlogsindustrie. In 1948 maakte Takeshi Ando, de zoon van de ontwerper van het originele beeld, een nieuw standbeeld. Dit beeld staat vandaag de dag nog altijd bij het station. De stationsuitgang bij het beeld is naar Hachiko vernoemd: "Hachiko-guchi".
Een tweede, soortgelijk standbeeld staat in de thuisstad van Hachiko bij het station Odate.
Jaarlijkse ceremonie [bewerken]
Elk jaar wordt op 8 april een ceremonie ter nagedachtenis van Hachiko gehouden bij het station Shibuya. Dit trekt vaak honderden hondenliefhebbers.[2][3]
In de media [bewerken]
- Hachiko was het centrale onderwerp van de film Hachiko Monogatari (ハチ公物語),[4] uit 1987. Deze film was een groot succes, en de laatste grote hit voor de filmstudio Shochiku Kinema Kenkyu-jo.[5][6]
- In 2009 verscheen de Amerikaanse film Hachiko: A Dog's Story, gebaseerd op Hachiko’s leven.[7] Hierin speelt Richard Gere de rol van Hachiko‘s eigenaar.
- Over Hachiko bestaan meerdere kinderboeken, zoals Hachiko: The True Story of a Loyal Dog uit 2004 en Hachiko Waits.
- Over het verhaal van Hachiko is ook een aflevering in Futurama geschreven.
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Hachiko op Wikimedia Commons. |
Bronnen, noten en/of referenties
|
