Heliconius sara

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Heliconius sara
Heliconius sara rugzijde
Heliconius sara rugzijde
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse: Insecta (Insecten)
Orde: Lepidoptera (Vlinders)
Familie: Nymphalidae (Vossen, parelmoervlinders
en weerschijnvlinders)
Onderfamilie: Heliconiinae
Geslacht: Heliconius
Soort
Heliconius sara
Fabricius, 1793
Heliconius sara buikzijde
Heliconius sara buikzijde
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Insecten

Heliconius sara is een soort vlinder uit de onderfamilie Heliconiinae, die voorkomt van Mexico tot in het Amazonebekken. Het is een kleurrijke soort . De achterste vleugel is zwart met in het midden een grote, metaalachtig blauwe plek, die wordt geflankeerd door twee witte banden op de voorste vleugels. Dit kleurenpatroon lijkt op dat van de Heliconius wallacei, waarvan het verspreidingsgebied overlapt met Heliconius sara, maar die minder ver naar het noorden voorkomt. De onderkant van de vleugels van Heliconius sara is dofbruin tot zwart met bleke banden en kleine, rode vlekken op de voorste rand. De totale vleugelspanwijdte is 55-60 mm.

De vlinders kunnen vaak worden aangetroffen in regenwouden bij de dunne, secundaire begroeiing en bij de randen van de wouden. Ze voeden zich met de nectar van planten uit de geslachten Hamelia, Lantana, Palicourea en Psiguria. Ze planten zich voortdurend voort, wat meerdere nieuwe generaties per jaar oplevert. Heliconius sara is een van de soorten heliconiusvlinders , waarbij de mannelijke vlinders worden aangetrokken door feromonen die de vrouwelijke poppen uitscheiden. De mannetje concurreren voor de zitplaatsen naast de vrouwelijke poppen en succesvolle mannetjes dwingen de vrouwtjes tot geslachtsgemeenschap als ze uit hun pop kruipen. Mannetjes kunnen ook een gebied patrouilleren om vrouwtjes te vinden die net uit hun pop zijn gekomen. De dieren leven twee tot drie maanden als vlinder, voordat ze sterven.

Zoals andere heliconiusvlinders, zoeken de vrouwen passiebloemen, waarop ze hun kleine, gele eieren leggen in clusters van tien tot vijftig stuks. De waardplanten voor deze vlinders zijn Passiflora auriculata en Passiflora mucronata. De planten bevatten toxines, waar de rupsen resistent tegen zijn. Als de rupsen zich voeden met de bladeren concentreren ze de toxines in hun weefsels. De volwassen vlinders worden zo beschermd tegen predatoren.

Referenties[bewerken]