Hersendood

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Hersendood
Coderingen
DiseasesDB 1572
MeSH D001926
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Onder hersendood wordt verstaan het volledig en onherstelbaar verlies van de functies van de hersenen, inclusief de hersenstam en het verlengde merg.[1] De persoon kan niet meer zelfstandig ademhalen en het lichaam kan de bloeddruk en lichaamstemperatuur niet meer regelen (wel kan bij beademing het hart blijven kloppen, zie hartprikkel. Ook kunnen via het ruggenmerg verlopende reflexen nog aanwezig zijn). Deze toestand is juridisch gelijkgesteld aan de dood.

Als de eventuele beademing van een hersendode wordt gestopt, zullen alle weefsels snel beginnen af te sterven.

Hersendoodprotocol[bewerken]

Hersendood wordt vastgesteld door een arts na het volgen van een vastgestelde procedure,[2] waarin diverse onderzoeken worden gedaan. Deze bestaat uit de volgende fasen:

1. Algemeen onderzoek

Uitsluiten dat er geen oorzaken van bewusteloosheid en reactieloosheid in het geding zijn die de hersendooddiagnose onbetrouwbaar maken. Het gaat dan om:

2. Klinisch neurologisch onderzoek uitgevoerd door een neuroloog of neurochirurg:

3. Aanvullend onderzoek

Belang hersendoodverklaring voor orgaandonatie[bewerken]

Een jonge hersendode is een ideale orgaandonor, omdat de organen bij kloppend hart (en met beademing) in goede toestand blijven tot ze kunnen worden uitgenomen. De meeste gevallen treden op na ongevallen met schedelletsel of na een hersenbloeding.

Op een intensivecareafdeling kan het lichaam van een hersendode blijven functioneren door het toepassen van kunstmatige ademhaling. Wanneer iemand hersendood wordt verklaard, kan dat voor nabestaanden een moeilijk te verwerken mededeling zijn. Door de kunstmatige beademing ziet de hersendode er niet dood uit; lijkt te slapen, heeft een normale huidkleur en voelt nog warm aan. Op de monitor is de hartslag te zien. Op basis van de eerder genoemde criteria wordt deze persoon door artsen toch als overleden beschouwd.

Er zijn praktijkvoorbeelden van patiënten die uit een zogeheten 'hersendode toestand' ontwaakten en herstelden. Zo overleefde Jan Kerkhoffs (1939-) uit Melick na een coma een klinische hersendoodverklaring in 1992. Een week nadat nabestaanden orgaandonatie weigerden na de hersendoodverklaring, ontwaakte Kerkhoffs uit zijn coma en herstelde bijna volledig.[3]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Over hersendood en donatie:

Controversen rond het begrip hersendood:

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Besluit van 16 juni 2006, houdende wijziging van het Besluit van 30 juni 1997, houdende vaststelling van het Hersendoodprotocol (Besluit hersendoodprotocol), Stb. 2006 294.
  2. Hersendoodprotocol pag. 53-56
  3. Ref 'Raad Gezondheidszorg negeert hersendoodonderzoek', 17 maart 1998, Reformatorisch Dagblad