Joe Pass
.jpg)
Joseph Anthony Passalaqua (New Brunswick), 13 januari 1929 - Los Angeles, 23 mei 1994), beter bekend als Joe Pass, was een Amerikaanse jazz(bop)gitarist.
Inhoud |
Biografie [bewerken]
Joe Pass was de oudste van vier kinderen en bracht zijn jeugd door in de Italiaanse wijk van Johnstown (Pennsylvania). Zijn vader, Mariano Passalaqua, een uit Sicilië afkomstige immigrant, werkte in een staalfabriek. Joe begon met gitaar spelen toen hij negen jaar was en kreeg zijn eerste lessen bij vrienden van zijn vader. Zijn vader moedigde hem sterk aan toen hij zag hoeveel vrije tijd Joe wel besteedde aan het instrument. De jonge Joe moet enorm geoefend hebben en veel progressie gemaakt hebben, want op 14-jarige leeftijd werd hij al gevraagd om op bruiloften en feestjes te spelen.
Bebop fascineerde hem en op 20-jarige leeftijd trok hij naar New York, waar hij kon luisteren naar de beste muzikanten van het moment. Helaas liep hij toen in de val van drugs. Voor meer dan tien jaar, tot in de vroege jaren 60, bleef hij verslaafd. Hij werd meerdere malen gearresteerd alvorens te worden toegelaten tot Synanon, een revalidatiecentrum voor druggebruikers. Tijdens zijn verblijf in Synanon nam hij met een groep muzikanten in het centrum een plaat op: "Sounds of Synanon". Jazzrecensenten die deze plaat hoorden waren enthousiast over het gitaarspel van Joe. Zijn verblijf in het centrum duurde drie jaar, waarna hij terug meer greep kreeg op zijn muzikale carrière.
Bij het verlaten van Synanon speelde hij in de omgeving van Los Angeles met de beste muzikanten en werd ook ingehuurd als studiogitarist. Hij nam voor meer dan vijf jaar deel aan verschillende opnamesessies tot de dag waarop Norman Granz (de internationale producent van jazzconcerten) hem in 1970 overhaalde om bij zijn platenlabel "Pablo Records" een contract af te sluiten. Vanaf dat ogenblik was Joe's internationale carrière gelanceerd. In 1974 bracht het label zijn beroemde solo-album Virtuoso uit, en in hetzelfde jaar volgde het album The Trio met Pass, Oscar Peterson, en Niels-Henning Ørsted Pedersen, dat een Grammy Award won. Pass nam voor Pablo Records ook albums op met Benny Carter, Milt Jackson, Herb Ellis, Zoot Sims, Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Ella Fitzgerald, Count Basie en anderen.
Zijn gitaarspel is onnavolgbaar. Joe Pass wordt soms de "Art Tatum van de gitaar" genoemd omdat zijn gitaarsolo's overeenstemming vertonen met die van de beroemde pianist. Hij overleed op 65-jarige leeftijd.
Discografie [bewerken]
Solo albums [bewerken]
| Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| The Stones Jazz | 1966 | - | |||
| Virtuoso | 1973 | - | |||
| Virtuoso IV | 1973 | - | |||
| At Montreux Jazz Festival | 1975 | - | Live album | ||
| Virtuoso II | 1976 | - | |||
| Virtuoso III | 1977 | - | |||
| Montreux '77 - Live | 1977 | - | Live album | ||
| I Remember Charlie Parker | 1979 | - | |||
| Universiteit van Akron Concert | 1985 | - | Live album | ||
| Blues for Fred | 1988 | - | |||
| Virtuoso Live! | 1991 | - | Live album | ||
| Songs for Ellen | 1992 | - | |||
| What Is There to Say | 2001 | - |
Met Oscar Peterson [bewerken]
| Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| The Good Life | 1973 | - | met Niels Pedersen | ||
| The Giants | 1974 | - | met Ray Brown | ||
| Oscar Peterson et Joe Pass à la Salle Pleyel | 1975 | - | |||
| Porgy and Bess | 1976 | - | |||
| Face to face | 1982 | - | met Freddie Hubbard, Martin Drew, Niels Pedersen | ||
| If You Could See Me Now | 1983 | - | met Niels Pedersen, Martin Drew | ||
| The Trio | - | - | met Niels Pedersen | ||
| The Paris Concert | - | - | met Niels Pedersen |
Met Niels-Henning Ørsted Pedersen [bewerken]
| Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Chops | 1978 | - | |||
| Northsea Nights | 1979 | - | Live album | ||
| Eximious | 1982 | - | Met Martin Drew |
Met Ella Fitzgerald [bewerken]
| Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Take Love Easy | 1973 | - | Live album | ||
| Fitzgerald and Pass... Again | 1976 | - | |||
| Speak Love | 1982 | - | |||
| Easy Living | 1986 | - | |||
| Sophisticated Lady | 2001 | - | Studio-opnamen gemaakt tussen 1973 en 1986. |
Met andere gitaristen [bewerken]
| Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| For Django | 1964 | - | met John Pisano | ||
| Joe's Blues | 1968 | - | met Herb Ellis | ||
| Jazz Concord | 1973 | - | met Herb Ellis | ||
| Seven Come Eleven | 1973 | - | met Herb Ellis | ||
| Two for the Road | 1974 | - | met Herb Ellis | ||
| Summer Nights | 1989 | - | met John Pisano | ||
| Appassionato | 1990 | - | met John Pisano | ||
| Duets | 1991 | - | met John Pisano | ||
| Live at Yoshi's | 1992 | - | met John Pisano | ||
| My Song | 1993 | - | met John Pisano | ||
| Ira, George And Joe | 1994 | - | met John Pisano |
Externe links [bewerken]
| Jazz |
|---|
|
Jazzmusici · Jazzband · Jazzalbum · Jazznummer · Jazzstijl · Jazzmuziektheorie |
