Joe Pass

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Joe Pass

Joseph Anthony Passalaqua (New Brunswick), 13 januari 1929 - Los Angeles, 23 mei 1994), beter bekend als Joe Pass, was een Amerikaanse jazz(bop)gitarist.

Biografie[bewerken]

Joe Pass was de oudste van vier kinderen en bracht zijn jeugd door in de Italiaanse wijk van Johnstown (Pennsylvania). Zijn vader, Mariano Passalaqua, een uit Sicilië afkomstige immigrant, werkte in een staalfabriek. Joe begon met gitaar spelen toen hij negen jaar was en kreeg zijn eerste lessen bij vrienden van zijn vader. Zijn vader moedigde hem sterk aan toen hij zag hoeveel vrije tijd Joe wel besteedde aan het instrument. De jonge Joe moet enorm geoefend hebben en veel progressie gemaakt hebben, want op 14-jarige leeftijd werd hij al gevraagd om op bruiloften en feestjes te spelen.

Bebop fascineerde hem en op 20-jarige leeftijd trok hij naar New York, waar hij kon luisteren naar de beste muzikanten van het moment. Helaas liep hij toen in de val van drugs. Voor meer dan tien jaar, tot in de vroege jaren 60, bleef hij verslaafd. Hij werd meerdere malen gearresteerd alvorens te worden toegelaten tot Synanon, een revalidatiecentrum voor druggebruikers. Tijdens zijn verblijf in Synanon nam hij met een groep muzikanten in het centrum een plaat op: "Sounds of Synanon". Jazzrecensenten die deze plaat hoorden waren enthousiast over het gitaarspel van Joe. Zijn verblijf in het centrum duurde drie jaar, waarna hij terug meer greep kreeg op zijn muzikale carrière.

Bij het verlaten van Synanon speelde hij in de omgeving van Los Angeles met de beste muzikanten en werd ook ingehuurd als studiogitarist. Hij nam voor meer dan vijf jaar deel aan verschillende opnamesessies tot de dag waarop Norman Granz (de internationale producent van jazzconcerten) hem in 1970 overhaalde om bij zijn platenlabel "Pablo Records" een contract af te sluiten. Vanaf dat ogenblik was Joe's internationale carrière gelanceerd. In 1974 bracht het label zijn beroemde solo-album Virtuoso uit, en in hetzelfde jaar volgde het album The Trio met Pass, Oscar Peterson, en Niels-Henning Ørsted Pedersen, dat een Grammy Award won. Pass nam voor Pablo Records ook albums op met Benny Carter, Milt Jackson, Herb Ellis, Zoot Sims, Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Ella Fitzgerald, Count Basie en anderen.

Zijn gitaarspel is onnavolgbaar. Joe Pass wordt soms de "Art Tatum van de gitaar" genoemd omdat zijn gitaarsolo's overeenstemming vertonen met die van de beroemde pianist. Hij overleed op 65-jarige leeftijd.

Discografie[bewerken]

Joe pass2.jpg

Solo albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The Stones Jazz 1966 -
Virtuoso 1973 -
Virtuoso IV 1973 -
At Montreux Jazz Festival 1975 - Live album
Virtuoso II 1976 -
Virtuoso III 1977 -
Montreux '77 - Live 1977 - Live album
I Remember Charlie Parker 1979 -
Universiteit van Akron Concert 1985 - Live album
Blues for Fred 1988 -
Virtuoso Live! 1991 - Live album
Songs for Ellen 1992 -
What Is There to Say 2001 -

Met Oscar Peterson[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The Good Life 1973 - met Niels Pedersen
The Giants 1974 - met Ray Brown
Oscar Peterson et Joe Pass à la Salle Pleyel 1975 -
Porgy and Bess 1976 -
Face to face 1982 - met Freddie Hubbard, Martin Drew, Niels Pedersen
If You Could See Me Now 1983 - met Niels Pedersen, Martin Drew
The Trio - - met Niels Pedersen
The Paris Concert - - met Niels Pedersen

Met Niels-Henning Ørsted Pedersen[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Chops 1978 -
Northsea Nights 1979 - Live album
Eximious 1982 - Met Martin Drew

Met Ella Fitzgerald[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Take Love Easy 1973 - Live album
Fitzgerald and Pass... Again 1976 -
Speak Love 1982 -
Easy Living 1986 -
Sophisticated Lady 2001 - Studio-opnamen gemaakt tussen 1973 en 1986.

Met andere gitaristen[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
For Django 1964 - met John Pisano
Joe's Blues 1968 - met Herb Ellis
Jazz Concord 1973 - met Herb Ellis
Seven Come Eleven 1973 - met Herb Ellis
Two for the Road 1974 - met Herb Ellis
Summer Nights 1989 - met John Pisano
Appassionato 1990 - met John Pisano
Duets 1991 - met John Pisano
Live at Yoshi's 1992 - met John Pisano
My Song 1993 - met John Pisano
Ira, George And Joe 1994 - met John Pisano

Externe links[bewerken]