Kruisvluchtwapen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een kruisvluchtwapen (de benaming kruisraket is minder juist omdat er geen raketaandrijving aan te pas komt: het zijn eigenlijk onbemande vliegtuigjes^[1]; Engels: cruise missile) is een geleid wapen met een conventionele of nucleaire explosieve lading dat na lancering in een horizontale baan, met geleiding en voortstuwing over het gehele traject, naar haar doel vliegt. Dit in tegenstelling tot een ballistisch wapen, dat na een korte geleide voortstuwingsfase een ongeleid ballistisch traject volgt.

De Duitse Fieseler Fi 103, bekend geworden als V1 en in de Tweede Wereldoorlog ingezet tegen Engelse en Belgische steden, wordt algemeen als de eerste van deze categorie wapens (toen aangeduid als vliegende bom of robotvliegtuig) gezien. Met moderne kruisvluchtwapens als de Amerikaanse Tomahawk kunnen vanaf schepen, onderzeeboten en vliegtuigen doelen op meer dan 1500 km afstand met extreme nauwkeurigheid bestookt worden.

Andere types kruisraketten zijn onder meer de

• AGM-129 Advanced Cruise Missile
• AGM-28A Hound Dog
• LTV-N-2 Loon
• Martin TM-76 Mace
• Martin TM-61 Matador
• North American SM-64 Navaho
• Northrop SM-62 Snark
• KEPD 350 Taurus

[bewerk] Zie ook

• Martin Mace
• Raytheon Tomahawk kruisraket

[bewerk] Externe links

• (en) Website Federation of American Scientists: Cruise Missiles

Bronnen, noten en/of referenties:

^ Kruisraket is de populaire benaming voor een kruisvluchtwapen sinds de politieke commotie naar aanleiding van het NAVO-dubbelbesluit in 1979 toen er nucleaire Amerikaanse Tomahawks gestationeerd zouden gaan worden op bases bij onder meer Florennes en Woensdrecht. Het begrip kruisraket is echter een in technisch opzicht onjuiste aanduiding voor de vele kruisvluchtwapens die helemaal geen raket zijn of waarbij geen raketmotor wordt toegepast, eventuele startraketten daargelaten.