London Symphony Orchestra

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Polygoonjournaal uit 1960 over een optreden van het London Symphony Orchestra in Amersfoort o.l.v. Colin Davis en met pianist Nikita Magaloff.

Het London Symphony Orchestra (LSO) is een van de belangrijkste symfonieorkesten van het Verenigd Koninkrijk. Hun thuisbasis is sinds 1982 het Barbican Centre in Londen.

Geschiedenis[bewerken]

Het LSO werd opgericht in 1904, toen een deel van de musici van het Queen’s Hall Orchestra een meningsverschil kreeg met hun dirigent Henry Wood, die een einde wilde maken aan het sturen van vervangende musici naar repetities en voorstellingen. Het orkest is vanaf het begin onafhankelijk geweest, een unicum in die tijd. Op 9 juni 1904 gaf het orkest de eerste uitvoering onder leiding van Hans Richter. Hij bleef chef-dirigent tot 1911 toen Edward Elgar de functie voor een jaar overnam (hij leidde in totaal zes concerten). Het LSO is het eerste Britse orkest dat op het vasteland van Europa speelde en wel in Parijs in 1906. Tevens stond het orkest op het punt om mee te varen op de Titanic om een uitvoering te geven in New York City in april 1912; gelukkig werd de boeking voor dat concert verplaatst. Toch speelde het orkest in 1912 als eerste Brits orkest in de Verenigde Staten; in 1973 was het het eerste Britse orkest dat uitvoeringen gaf op de Salzburger Festspiele (1973). Nog steeds reist het orkest de gehele wereld rond.

Het orkest staat bekend als buitenissig en onafhankelijk; men heeft bijvoorbeeld lang volgehouden geen vrouwelijke musici aan te nemen, aangezien vrouwelijke musici de orkestklank negatief zouden beïnvloeden (daarin stond het niet alleen; ook de Wiener Philharmoniker vond dat). Om het peil van het orkest zo hoog mogelijk te houden, trok men als solisten internationaal befaamde musici aan, wat er weer voor zorgde dat andere bekende solisten ook graag met het orkest wilde spelen. Daarnaast heeft het orkest een enorme naamsbekendheid, waardoor allerlei beroemde dirigenten het orkest graag willen leiden; en dat al vanaf de oprichting van het orkest. Na een periode van financiële en fiscale problemen heeft een voormalige cellist Clive Gillinson als manager het orkest weer op de rails gekregen; in 2005 trad hij af.

In 1966 werd als aanvulling op het orkest het London Symphony Chorus (LSC) opgericht, dat nu bestaat uit 200 amateurzangers; het koor is inmiddels onafhankelijk van het orkest maar houdt natuurlijk een sterke band met het orkest.

Naast opnamen voor allerlei platenlabels heeft het orkest ook zelf een platenlabel, waarop live/opnamen wordt uitgegeven (LSO Live).

Chef-dirigenten[bewerken]