Marc Bolan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marc Bolan (Mark Feld)
Bolan Bust.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Mark Feld
Alias Marc Bolan
Geboren 30 september 1947
Overleden 16 september 1977
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Werk
Jaren actief 1956 - 1977
Genre(s) Folk, Glamrock
Beroep(en) Singer-songwriter
Instrument(en) zang, gitaar
Label(s) Track, Regal Zonophone, EMI,
T. Rex Wax Co., Marc on Wax
Act(s) John's Children, Tyrannosaurus Rex, T. Rex
Bekende instrumenten
Gibson Les Paul
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Marc Bolan (Hackney (Londen), 30 september 1947 - Barnes (Londen), 16 september 1977) was een Brits popmusicus, singer-songwriter en gitarist en oprichter van de glamrockgroep T. Rex. Zijn echte naam was Mark Feld.

Levensloop[bewerken]

De eerste jaren[bewerken]

Mark Feld groeide op in een joodse familie. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur. Mark speelde al gitaar vanaf zijn negende. Hij maakte deel uit van het trio ‘Susie and the Hula-Hoops’. De zangeres was de twaalfjarige Helen Shapiro. Toen hij op zijn vijftiende van school was gegaan, probeerde hij zijn weg te vinden in de muziekwereld, eerst onder het pseudoniem Toby Tyler, later als Mark Bowland, ten slotte als Marc Bolan. Hij maakte verschillende opnamen, maar er werden maar drie singles van hem uitgebracht:

  • november 1965: The Wizard / Beyond The Rising Sun (Decca F 12288).
  • juni 1966: The Third Degree / San Francisco Poet (Decca F 12413).
  • december 1966: Hippy Gumbo / Misfit (Parlophone R 5539).

Daarnaast hield hij zich in leven met allerlei bijbaantjes, onder andere als fotomodel. Hij verbleef ook enige tijd in Parijs, waar hij naar eigen zeggen lessen nam bij een tovenaar. Zijn eerste single heet niet voor niets The Wizard. Biografen vermoeden dat hij de Amerikaanse acteur Riggs O'Hara bedoelde, met wie hij in 1965 een reis naar Parijs ondernam.

John’s Children[bewerken]

In 1966 koos Bolan Simon Napier-Bell als manager. In maart 1967 loodste deze Bolan als gitarist de ‘pop-artband’ John's Children binnen. Voor die groep schreef Bolan het nummer Desdemona, dat wegens de ‘obscene’ tekst bij de BBC niet gedraaid mocht worden. In juni 1967 stapte Bolan op na een conflict met Napier-Bell over de montage van een ander Bolan-nummer, Midsummer Night’s Scene.

Tyrannosaurus Rex[bewerken]

In augustus 1967 richtte Bolan samen met percussionist Steve Peregrin Took de band Tyrannosaurus Rex op, de voorloper van het bekendere T. Rex. Bolans duistere teksten, in combinatie met de minimalistische bezetting van zang, akoestische gitaar en slaginstrumenten, maakten de groep al gauw populair bij de liefhebbers van underground-muziek. Een van de grote fans was de diskjockey John Peel. Voor het eerst in zijn carrière scoorde Bolan (nog bescheiden) hits. Ook zijn dichtbundel The Warlock of Love (1969) werd een succes. De relatie met Steve Peregrin Took verslechterde echter. In 1969 gingen de twee na een weinig succesvolle tournee door de VS uit elkaar. Bolan verving Took door Mickey Finn.

T. Rex[bewerken]

In 1970 werd de naam van de groep ingekort tot T. Rex. Er kwamen ook meer muzikanten bij de groep, te beginnen met de basgitarist Steve Currie in december 1970. Voor een optreden in Top of the Pops plakte een grimeuse glinsterende sterretjes op Bolans gezicht. Daarna liet hij zich regelmatig zo bewerken voorafgaand aan een optreden. Hij wordt daarom vaak beschouwd als uitvinder van de glamrock. De jaren 1971-1974 waren de gloriejaren voor de groep. In deze jaren vielen de grote hits, te beginnen met Ride a White Swan, dat in januari 1971 de tweede plaats in de UK Singles Chart haalde. Vier singles en één lp bereikten de top in de Britse hitparade. De groep kreeg zelfs een eigen platenlabel, T.Rex Wax Co. Daarna volgde een inzinking, zowel voor de groep als voor Bolan persoonlijk. Hij ontwikkelde een drankprobleem en vestigde zich vanwege de Engelse belastingen buiten Engeland.

In 1976 krabbelden Bolan en zijn groep weer overeind. De platen gingen weer beter verkopen.

Gloria Jones tijdens een optreden van T.Rex in maart 1976 in Glasgow.

Op 30 januari 1970 trouwde Bolan met June Child, de ex-secretaresse van Syd Barrett van Pink Floyd. Het huwelijk liep in 1974 op de klippen, toen Bolan een relatie kreeg met de Amerikaanse soulzangeres Gloria Jones, die toen als achtergrondzangeres en toetseniste deel uitmaakte van T. Rex. Op 26 september 1975 werd hun zoon Rolan Bolan (volgens de Burgerlijke Stand Rolan Seymour Feld) geboren. Rolan is nu zelf een singer-songwriter.

Bolans dood[bewerken]

Marc Bolan kwam in 1977 om bij een auto-ongeluk in een buitenwijk van Londen. Hij was passagier in de Mini die door Gloria Jones werd bestuurd (zelf had hij nooit autorijden geleerd). Gloria Jones verloor de macht over het stuur en botste tegen een boom. Marc was op slag dood; Gloria overleefde het ongeval. Pas op de dag van Bolans crematie werd ze in het ziekenhuis ingelicht over zijn dood.

Bolan werd op 20 september 1977 gecremeerd in het Golders Green Crematorium in Noord-Londen. Veel vrienden, onder wie David Bowie en Rod Stewart, woonden de crematie bij. Fans hadden een grote witte zwaan gemaakt van chrysanten, naar de single Ride a White Swan, waarmee Bolan zes jaar eerder was doorgebroken.

Omdat Marc Bolan nooit officieel gescheiden was van June Child, erfde Gloria Jones bijna niets. Toen ze hersteld was, vertrok ze met Rolan naar de Verenigde Staten.

Bolan’s Rock Shrine[bewerken]

Rondom de esdoorn langs Queen’s Ride, waar de Mini tegenaan botste, hebben fans een gedenkplaats ingericht. In 2002 kreeg ‘Bolan’s Rock Shrine’ een officiële status, toen Rolan Bolan daar een bronzen standbeeld van zijn vader onthulde. In 2005 werden hier ook gedenkplaten aangebracht voor vijf mensen die een rol hadden gespeeld in Marc Bolans leven, maar inmiddels waren overleden. Dat waren zijn ex-vrouw June Child (die op 31 augustus 1994 tijdens een vakantie in Turkije was overleden aan een hartaanval) en vier ex-leden van T(yrannosaurus) Rex: Steve Peregrin Took, Mickey Finn, Steve Currie en Dino Dines. De foto bovenaan dit artikel is genomen bij Marc Bolan’s Rock Shrine.

Literatuur[bewerken]

  • Simon Napier-Bell, You Don’t Have to Say You Love Me, New English Library, Sevenoaks, 1983. (De memoires van Bolans manager. Er bestaat een recente editie van Ebury Press in Londen.)

Externe links[bewerken]