Pink Floyd

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pink Floyd
Boven: Roger Waters (l) & David Gilmour (r)Onder: Nick Mason (l) & Richard Wright (r)
Boven: Roger Waters (l) & David Gilmour (r)
Onder: Nick Mason (l) & Richard Wright (r)
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1964 - 1995
2005 (eenmalige reünie)
2014-heden
Oorsprong Cambridge, Engeland
Genre(s) Psychedelische rock
Progressieve rock
Elektronische muziek
Label(s) Towel
Harvest
Columbia
Capitol Records
Leden
Gitarist, zanger David Gilmour
Drummer Nick Mason
Toetsenist Richard Wright
Bassist, zanger Roger Waters
Gitarist, zanger Syd Barrett
(1964 - 1968)
Gitarist Bob Klose
(1964)
Website
(en) Allmusic-profiel
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Pink Floyd is een Engelse rockband die internationale erkenning kreeg voor zijn progressieve psychedelische rockmuziek. De groep evolueerde tot pioniers van de progressieve rock en symfonische muziek. Pink Floyd is bekend door zijn filosofische songteksten, klassieke rockcomposities, experimenten met geluid, grafisch en artistiek vernieuwende hoesontwerpen en niet in de laatste plaats door vele spectaculaire live-concerten.

Als een van de meest succesvolle en invloedrijke bands in de rockmuziek verkocht Pink Floyd wereldwijd meer dan 300 miljoen albums.[1] Syd Barrett, Roger Waters en het latere bandlid David Gilmour kenden elkaar van school in Cambridge, terwijl de overige leden Mason en Wright samen met Roger Waters architectuur studeerden aan het Polytechnic in Regent Street in Londen.

Pink Floyd had in de late jaren 60 aanvankelijk bescheiden succes als een psychedelische band die destijds nog geleid werd door Syd Barrett. Barretts toenemende onbetrouwbaarheid en zijn moeizame gedrag dwongen de overige bandleden om een nieuwe gitarist en leadzanger toe te voegen. Dat werd David Gilmour, die Syd Barrett later helemaal zou vervangen. Na het vertrek van Barrett werd zanger en basgitarist Roger Waters langzaamaan bandleider en de belangrijkste songwriter. Dit leidde tot enkele wereldwijd bekende albums zoals The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) en The Wall (1979).

Tijdens de opnames voor The Wall ontstonden de eerste scheurtjes in de groep. Het volgende album, The Final Cut, was in feite al een soloproject van Waters, met enige assistentie van Gilmour. In 1985 stopte Waters er mee en leek het voorbij, maar in 1986 besloten Gilmour en Mason tot een doorstart, en later voegde Wright zich bij hen. Dit zeer tegen de zin van Waters, waarna rechtszaken volgden over de naamvoering Pink Floyd. Waters verloor.

Het overgebleven trio maakte de albums A Momentary Lapse of Reason in 1987 en The Division Bell in 1994, beide gevolgd door tournees.

Bob Geldof wist de groep inclusief Waters in 2005 bijeen te krijgen voor een optreden in het kader van het London Live 8-concert. Dit was het eerste optreden in de voltallige bezetting in 24 jaar. In februari 2006 verklaarde Gilmour tijdens een interview met de Italiaanse krant La Repubblica dat de band geen nieuw materiaal meer zal uitbrengen en geen tour meer zal houden.[2] De individuele bandleden sluiten echter niet uit dat ze solo of in klein samenwerkingsverband verder musiceren, maar door het overlijden van Richard Wright in 2008 werd een reünie van de klassieke bezetting onmogelijk.

In juli 2014 werd echter via een officiële mededeling The Endless River aangekondigd, een nieuw studioalbum dat in oktober 2014 zal verschijnen. Het album zou een hoog ambientgehalte hebben en is gedeeltelijk gebaseerd op opnames die dateren uit 1993 toen Pink Floyd het album The Division Bell inblikte, een album dat reeds enkele instrumentale tracks omvatte waaronder 'Cluster One' en het Grammy Award-winnende 'Marooned'. David Gilmour en Nick Mason werkten sinds eind 2013 de composities verder uit en namen samen met onder meer bassist Guy Pratt en achtergrondzangeres Durga McBroom ander nieuw materiaal op. Phil Manzanera van Roxy Music, Martin Glover van Killing Joke, en Andrew Jackson fungeren samen met Gilmour als co-producers van het nieuwe album.[3][4][5]

Bandhistorie[bewerken]

Syd Barrett-tijdperk: 1964–1968[bewerken]

Pink Floyd kwam voort uit een band die geformeerd was in 1964[6] en achtereenvolgens Sigma 6, de Megga Deaths, The Screaming Abdabs, en The Abdabs heette. Toen deze oergroep uit elkaar viel, gingen de bandleden gitaristen Bob Klose en Roger Waters, drummer Nick Mason, en blaasinstrument speler Rick Wright verder onder de naam 'Tea Set'. Na een korte periode met leadzanger Chris Dennis,[7] kwam de gitarist en zanger Syd Barrett bij de band, waarna Waters de bas op zich nam.[8] Toen bleek dat een andere band onder dezelfde naam speelde, kwam Barrett met een alternatieve naam The Pink Floyd Sound. Pink en Floyd verwijzen naar twee bluesmuzikanten, Pink Anderson en Floyd Council.[9][10] Niet veel later viel het begrip "sound" weg uit de groepsnaam. In de begindagen speelde de band covers uit het rhythm and blues-genre maar tegen de tijd dat de definitieve naam "Pink Floyd" leek bezonken, vergaarde de groep bekendheid met psychedelische interpretaties, uitgebreide improvisaties en zogeheten 'spaced out'-solo's. In die tijd speelde Pink Floyd in het Londense underground-uitgaansleven.

De op jazz georiënteerde Klose verliet de band en werd fotograaf, kort voordat Pink Floyd met opnames begon. Pink Floyd nam het eerste album op met als bandleden Barrett op gitaar en zang, Waters op basgitaar en achtergrondzang, Mason op drums en percussie, en Wright schakelde om naar keyboards en achtergrondzang.

Barrett schreef zijn eigen liedjes. Pink Floyd werd een favoriete gast in het underground uitgaansleven van Londen waaronder de UFO Club, de Marquee Club en the Roundhouse.

Eind 1966 werd de band uitgenodigd om muziek te schrijven voor Peter Whiteheads film Tonite Let's All Make Love in London. Twee tracks zijn op film vastgelegd: ("Interstellar Overdrive" en "Nick's Boogie") in januari 1967. Dit beeld en geluidsmateriaal is uiteindelijk in 2005 onder de titel London 1966/1967 uitgebracht op dvd.

Toen de populariteit steeg, zorgde de band Blackhill Enterprises in oktober 1966 voor een zakelijke overeenkomst met hun managers Peter Jenner en Andrew King,[11]. Aansluitend verschenen de singles "Arnold Layne" in maart 1967 en "See Emily Play" in juni 1967. "Arnold Layne" bereikte nummer 20 in de Engelse hitlijst, en "See Emily Play" bereikte nummer 6.[12] Hierdoor werd hun eerste tv-optreden in de Engelse Top of the Pops in juli 1967 een feit.

The Piper at the Gates of Dawn (1967)[bewerken]

Het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn werd in augustus 1967 uitgebracht. Dit album wordt beschouwd als een fraai voorbeeld van Britse psychedelische muziek.[13] Het werd toentertijd, maar ook nu nog, goed ontvangen door de critici.[14] De albumnummers werden geschreven door Barrett en laten poëtische teksten en eclectische muziek horen, zoals het avant-gardenummer "Interstellar Overdrive" en nummers zoals "The Scarecrow", geïnspireerd door de Fenlands, een landelijk gebied ten noorden van Cambridge (Barretts en Gilmours geboortestad). De songteksten waren surrealistisch en verwezen vaak naar folklore zoals "The Gnome". De band maakte gebruik van nieuwe elektronische technologie zoals 'stereo panning' en elektrische keyboards. Het album werd een hit in het Verenigd Koninkrijk waar het een zesde plaats in de ranglijst behaalde. Gedurende deze periode toerde de band rond met Jimi Hendrix, wat de belangstelling voor Pink Floyds werk zeker ten goede kwam.

Na dit eerste album werden lange instrumentale stukken in de songs opgenomen. Syd Barrett was het genie uit de vroege Pink Floyd. Onder invloed van experimentele drugs zoals lsd schreef hij psychedelische songs die vooral in het eerdere werk gekenmerkt worden door hun vele maatwisselingen.

Barretts vertrek[bewerken]

Terwijl de band aan populariteit won, begonnen de stress van het toeren en het toenemende drugsgebruik hun tol te eisen bij Barrett. Diens mentale gezondheid ging gedurende maanden achteruit. In januari 1968 werd gitarist David Gilmour gevraagd om Barretts gitaarspel en zang over te nemen.

Barretts gedrag werd steeds minder voorspelbaar en zijn continu gebruik van lsd maakte hem als bandlid zeer onstabiel. Zo stond hij regelmatig op het podium voor zich uit te staren. Tijdens enkele optredens sloeg hij gedurende het gehele concert dezelfde akkoorden aan, of ontstemde zijn gitaar.[15] Omdat Barrett nauwelijks meer te handhaven was, werd zijn gitaargeluid bij optredens zeer zacht gezet. Zijn bijdragen aan het album A Saucerful of Secrets werden vrijwel allemaal overgespeeld door Gilmour. Uiteindelijk werd Barrett simpelweg niet meer meegenomen op tournee. De overige groepsleden hoopten dat Barrett nog wel als componist verder kon gaan, maar de toenemende complexiteit van zijn composities zoals "Have You Got It Yet?", met veranderende melodieën en akkoorden lieten de bandleden geen andere keus dan ook deze constructie te laten varen.[16] Toen in april 1968 Barretts vertrek officieel werd, besloten producers Jenner and King bij hem te blijven, en werd de Blackhill partnership opgeheven.[17] De band nam Steve O'Rourke als manager aan, en deze bleef bij Pink Floyd tot zijn dood in 2003.

Barrett bracht twee solo-albums uit, The Madcap Laughs en Barrett. Beide albums werden mede geproduceerd door Gilmour, Waters and Wright, die er soms ook op meespeelden. De albums oogstten bescheiden succes, maar Barrett trok zich terug uit de muziekindustrie. Onder zijn eigen naam, Roger, leefde hij een teruggetrokken bestaan in Cambridge. In 1975 dook hij plotseling op bij de opnames van de band voor het album Wish You Were Here. Barrett stierf thuis op 7 juli 2006.

Na het vertrek van Barrett werd Roger Waters de belangrijkste songschrijver. De muziek werd steviger en de sound gemakkelijker in het gehoor liggend. De muziek werd space rock of sciencefiction rock genoemd. De meningen over Pink Floyd varieerden van "een van de prominentste rockbands aller tijden" tot "zielloze verkopers van pompeuze gebakken lucht".

Overgangsperiode 1968–1970[bewerken]

Muzikaal gezien was dit een periode van experimenteren. Gilmour, Waters en Wright brachten elk materiaal in dat een eigen klank en geluid had. Hierdoor was het werk minder consistent dan de voorafgaande, door Barrett gedomineerde, jaren. Maar ook minder ‘gepolijst’ dan de sound van de latere jaren. Anders dan Waters gaven Gilmour en Wright de voorkeur aan nummers met simpele teksten, of aan instrumentale nummers. Uit deze periode komen enkele zeer experimentele nummers zoals:

  • "A Saucerful of Secrets", dat grotendeels bestaat uit experimentele effecten, slagwerk, oscillatoren, ‘tape loops’ en een engelachtige finale ('Celestial Voices').

A Saucerful of Secrets (1968)[bewerken]

Van de hand van Barrett verscheen er nog één nummer op het tweede album A Saucerful of Secrets van Pink Floyd: "Jugband Blues". A Saucerful of Secrets kwam uit in juni 1968, en haalde de negende plek in de UK-ranglijst. Dit album is het enige album dat niet de Amerikaanse hitlijsten haalde.[18] Het album is een beetje uit balans omdat het zowel het psychedelische geluid als het experimentele geluid bevat. De experimentele nummers kwamen op het live-deel van Ummagumma tot hun recht.

Music from the Film More (1969)[bewerken]

Pink Floyd werd door de regisseur Barbet Schroeder gevraagd om de soundtrack te schrijven voor zijn film More, die uitkwam in mei 1969. De filmmuziek werd uitgegeven als een Pink Floyd-album, Music from the Film More, in juli 1969. Dit album haalde de negende plaats in het Verenigd Koninkrijk, en 153e in Amerika.[18] Een aantal nummers op More is akoestisch. Twee nummers van dit album, "Green Is the Colour" en "Cymbaline", werden vaste elementen voor de live-optredens van de band. "Cymbaline" was het eerste nummer waarin Roger Waters' cynische houding over de muziekindustrie aan de orde komt. De rest van het album bestaat uit avantgarde losstaande nummers uit de film en enkele zwaardere rocknummers als "The Nile Song".

Ummagumma (1969)[bewerken]

In 1969 volgde een dubbelelpee Ummagumma. Dit is een combinatie van live-opnames enerzijds en onafhankelijke studio-experimenten anderzijds, waarbij elk bandlid een halve kant mocht vullen, zijnde een ‘solo’-project. De titel van het album verwijst naar de in Cambridge gebruikte turbotaal voor "geslachtgemeenschap"[19]. De band experimenteerde op de plaat met studio-opnames, dat onder andere Waters akoestische song "Grantchester Meadows" en Wrights vierdelige pianocompositie "Sysyphus" bevatte. Gilmour leverde het meanderende progressieve rocknummer "The Narrow Way" en Masons bijdrage was de slagwerksolo "The Grand Vizier's Garden Party". Grote delen van deze nummers werden overigens al gespeeld tijdens live-optredens tijdens Pink Floyds The Man and the Journey-tour. Het live-gedeelte van Ummagumma laat een viertal goede opnames horen van de psychedelische composities "Astronomy Domine", "Careful with That Axe, Eugene", "Set the Controls for the Heart of the Sun" en "A Saucerful of Secrets". Vooral het live-deel van het dubbelalbum werd populair bij de recensenten en ook bij het publiek. Ummagumma eindigde op de 11e plek in Nederland, de 5e plek in het Verenigd Koninkrijk, en als 74e in Amerika.[18]

Atom Heart Mother (1970)[bewerken]

Het album Atom Heart Mother kwam tot stand in samenwerking met de avantgardecomponist Ron Geesin. Op het titelnummer, dat één plaatkant in beslag neemt, krijgt Pink Floyd assistentie van een kopersectie, een voltallig klassiek zangkoor en de cello van Geesin. Op de andere kant van het album hebben Gilmour, Waters en Wright ieder een nummer geschreven en eindigt men met een groepscompositie "Alan's Psychedelic Breakfast". Dit laatste nummer is een collage van geluid en muziek rondom een kokende en etende man. Het gebruik van geluiden, geluidseffecten en spraakknipsels zou vanaf dit moment een belangrijk eigenschap worden van Pink Floyd-nummers. In vergelijking met het studiodeel van Ummagumma is er minder ruimte voor experimenten op de b-kant, en er is geen nummer van de hand van Mason. Het album behaalde de eerste plaats in de albumlijsten van het Verenigd Koninkrijk en werd 55ste in N-Amerika.[20] Door dit succes kon Pink Floyd zijn eerste grote tournee doen in de Verenigde Staten. Overigens zijn zowel Gilmour als Waters kritisch over dit 'symfonische' albumwerk. Zo beschreef Gilmour het later als "a load of rubbish / een verzameling onzin" en Waters heeft eens gezegd "I wouldn't mind if it were thrown in the dustbin and never listened to by anyone again / Ik zou het niet erg vinden als het in de vuilnisbak zou verdwijnen, en dat niemand het ooit meer zou horen".[21]

Doorbraaktijdperk 1971–1975[bewerken]

Meddle (1971)[bewerken]

Het daaropvolgende jaar bracht Pink Floyd het album Meddle uit. Een van de hoogtepunten is het openingsnummer, "One of These Days". De vervormde stem in dit nummer is die van drummer Nick Mason (One of these days I'm going to cut you into little pieces; een tegenreactie op de herhaaldelijke kritiek van een lokale radio-dj). Zowel Gilmour als Waters spelen hier de baspartij. Tevens bevat dit album het 23 minuten durende, een volledige plaatkant vergende meesterwerk "Echoes".

Live at Pompeii (1971)[bewerken]

Eind 1971 nam Pink Floyd het optreden (zonder publiek) Live at Pompeii op. Regisseur Adrian Maben wilde breken met de traditionele concertregistraties, waarin bands simpelweg tijdens een optreden gefilmd werden. Hij situeerde Pink Floyd in de ruïnes van de arena van Pompeï en vulde deze beelden aan met shots van de opgravingen en van de Vesuvius. Door verschillende problemen met de techniek, werden in de periode 4 tot en met 7 oktober 1971, alleen de nummers "Echoes", "A Saucerful of Secrets" en "One of These Days" daadwerkelijk in Pompeï opgenomen. De overige nummers "Set the Controls for the Heart of the Sun", "Careful With that Axe, Eugene" en "Moidemoiselle Nobbs" (dat op het album Meddle de titel "Seamus" had) werden in een studio in Parijs opgenomen. De oorspronkelijke release van de film bevatte alleen de live-opnames van de bovengenoemde nummers. In 1974 verscheen een tweede versie van de film met daarin opnamen uit de Abbey Road Studios.

Obscured by Clouds (1972)[bewerken]

Obscured by Clouds uit 1972 is opnieuw een filmsoundtrack, met uiteenlopende sferische songs.

Dark Side of the Moon (1973)[bewerken]

Pink Floyd, 1973

Het hele jaar 1972 werd gewerkt aan materiaal voor een nieuw album. Tijd, dood, geld, gewelddadige conflicten en (hun invloed op) krankzinnigheid zijn de tekstuele thema's. Toen de groep in juni 1972 de studio in ging voor de opnames, speelden ze het gehele album al een half jaar live. Hierdoor hoefde geen tijd meer te worden besteed aan het schrijven van songs en konden ze naar hartenlust experimenteren met geluidseffecten. Verschillende technici en producers werkten mee aan dit album, onder wie Alan Parsons. Dark Side of the Moon verscheen in maart 1973 en stond vanaf dat moment meer dan veertien jaar (741 weken) onafgebroken in de Amerikaanse top 100 en is een van de best verkochte albums aller tijden (begin 2008 stond de teller op 45 miljoen)[22]. De single "Money" werd een top 20-hit in de Verenigde Staten. De albumcover werd ontworpen door Storm Thorgerson. In 1993 verscheen het album opnieuw in de 20th Anniversary edition, digitaal geremasterd. In 2003 werd er door de huidige producer James Guthrie een surround mix gemaakt en uitgebracht op SACD.

Wish You Were Here (1975)[bewerken]

Tot eind 1973 bleef de groep zeer veel optreden. Vanaf Dark Side of the Moon werd steeds meer tijd in de studio doorgebracht. Het album Wish You Were Here verscheen in september 1975. De nummers "Shine On You Crazy Diamond" en "Wish You Were Here" zijn odes aan Pink Floyd-oprichter Syd Barrett die op 5 juni 1975 tijdens het afmixen van de plaat onverwacht een kijkje kwam nemen in de studio. De bandleden herkenden hem niet, omdat hij bijna was kaalgeschoren (inclusief wenkbrauwen) en bijna 100 kilo woog. Een ander thema op dit album is de druk die platenmaatschappijen op rockbands leggen ("oh by the way, which one's Pink?").

Roger Waters-tijdperk 1976–1985[bewerken]

Animals (1977)[bewerken]

Op het album Animals, dat in januari 1977 verscheen, worden varkens, honden en schapen gebruikt als metaforen voor leden van de huidige maatschappij. Inspiratiebron is - net als voor "Welcome To The Machine" - het boek Animal Farm van George Orwell. Twee nummers op dat album zijn herwerkingen van nummers die de groep na de release van The Dark Side of the Moon had geschreven, maar tot dan toe enkel live werden gebracht ("You Gotta Be Crazy" werd "Dogs" en "Raving And Drooling" werd "Sheep"). Tussen januari en juli 1977 deed Pink Floyd een uitgebreide wereldtournee onder de naam In The Flesh. De setlist bestond uit het gehele album Animals, gevolgd door een integrale uitvoering van het album Wish You Were Here.

The Wall (1979)[bewerken]

In 1978 verschenen soloalbums van David Gilmour (David Gilmour) en Richard Wright (Wet dream). Waters hield zich bezig met het schrijven van twee albums, namelijk het dubbelalbum The Wall, dat eind 1979 verscheen en The Pros and Cons of Hitchhiking, dat in 1984 als soloalbum uitkwam. Beide albums werden globaal gepresenteerd aan de overige leden van Pink Floyd met de mededeling dat Roger Waters een van deze albums solo zou gaan doen. De band koos unaniem voor The Wall. Het album vertelt hoe de rockzanger Pink een muur om zich heen bouwt om zich af te schermen van de buitenwereld. De 'stenen in de muur' worden gevormd door alle traumatische gebeurtenissen uit zijn leven: het opgroeien zonder vader, bepaalde leraren op school, een moeder die hem klein wilde houden, de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en verbroken relaties. Dit alles leidt bij Pink tot gevoelens van leegte, agressie, wanhoop en gevoelloosheid en het creëren van een muur om zich heen. Hij raakt overspannen en ziet zichzelf als een onaantastbare dictator, die alle zwakkeren in de samenleving wil uitroeien. Als in een (denkbeeldige) rechtszaak zijn schoolmeester, vrouw en moeder tegen hem getuigen, wordt hij gedwongen de muur af te breken.

Roger Waters heeft in meerdere interviews verteld dat de teksten grotendeels autobiografisch zijn en dat het idee voor het album is ontstaan omdat Waters - sinds de enorme populariteit van Pink Floyd en de optredens in voetbalstadions - het gevoel had dat er een muur ontstaan was tussen band en publiek.

De band vervreemdde echter niet alleen van het publiek, maar ook van elkaar. Toetsenist Richard Wright werd het slachtoffer van de interne machtsstrijd en werd tijdens de opnames door Roger Waters uit de groep gezet; hij bleef wel actief als sessiemuzikant.

Zowel het album als de single "Another Brick in the Wall, Part Two", met het thema We don't need no education, werden grote hits.

In Zuid-Afrika kreeg het nummer een heel speciale betekenis. Het werd de protestsong van het verzet tegen apartheid. Het verplicht stellen van het Afrikaans als vak op de zwarte scholen leidde tot enorme rellen, We don't need no education sloot daar als thema direct op aan. Het nummer werd in Zuid-Afrika verboden. Pas na het opheffen van de apartheid kon Pink Floyd het nummer live uitvoeren in het land.

In 1980-1981 werd The Wall live gespeeld. Tijdens de eerste helft van de voorstelling werd er op het podium een muur gebouwd, waardoor de band de tweede helft van de show niet meer te zien was. Op de muur werden animaties van tekenaar Gerald Scarfe vertoond. Vlak voor het einde werd de muur neergehaald. De livevoorstelling werd, vanwege de enorme omvang van de live-infrastructuur, slechts in vier steden vertoond: Los Angeles (7 voorstellingen), New York (5), Londen (11) en Dortmund (6). Tijdens deze optredens speelde Wright mee in 'loondienst', wat voor hem goed uitpakte: de kosten voor de tournee bleken dermate hoog dat verlies werd geleden, iets waar Wright geen last van had.Het laatste live optreden met Roger Waters als lid van Pink Floyd was tijdens The Wall tour op 17 juni 1981 in East Court,London.

In 1982 verscheen een film van The Wall, waarin Bob Geldof de rol van Pink speelde.

The Final Cut (1983)[bewerken]

Het album The Final Cut uit 1983 is letterlijk het slotstuk van Pink Floyd onder leiding van Roger Waters. Sterker nog: de plaat vermeldt Pink Floyd louter als uitvoerder van het Roger Waters-werk ondanks de bijdrages van de andere bandleden. Niet alleen sluit het album tekstueel aan op The Wall (het trauma van zijn overleden vader wordt verder uitgediept en gerelateerd aan de dan actuele Falklandoorlog en de dreiging van een atoomoorlog). Ook lijkt Waters daadwerkelijk de muur om zich heen te hebben afgebroken, gezien de persoonlijke, intieme teksten.

Verder zonder Waters[bewerken]

Officieel ging de groep niet uit elkaar, maar Roger Waters maakte iedereen duidelijk dat wat hem betreft Pink Floyd geen bestaansreden meer had. Dat was echter niet hoe David Gilmour erover dacht. Hij bracht in eerste instantie Nick Mason en daarna Richard Wright terug samen en kondigde halverwege de jaren 80 aan dat zij een nieuw Pink Floyd-album zullen uitbrengen.

Roger Waters kon, ondanks juridische stappen, niet voorkomen dat het trio de naam Pink Floyd mocht blijven gebruiken. Waarschijnlijk had Waters' protest ook een financiële achtergrond. Hij kreeg het voor elkaar dat de groep hem auteursrechten moest betalen op het gebruik van enkele live-attributen, zoals het opblaasbare varken.

Het trio bracht in 1987 een nieuwe LP uit: A Momentary Lapse of Reason. Zoals The Final Cut in feite een soloalbum van Waters is, is A Momentary Lapse of Reason een soloalbum van Gilmour. Mason en Wright schreven geen enkel nummer voor de plaat en spelen ook niet op alle nummers mee. Muzikaal gezien lijkt het erop dat Gilmour op dit album de tijden van Wish You Were Here wilde laten herleven. Storm Thorgerson ontwierp de albumhoes. De groep trok daarna op een uiterst succesvolle wereldtournee en bracht een live-album uit: Delicate Sound of Thunder.

In 1994 kwam The Division Bell uit, het tweede album van Pink Floyd onder David Gilmour. Het album verkocht uitstekend, met onder andere songs als "Marooned" en "What Do You Want from Me". Voor "Marooned" kreeg Pink Floyd zelfs de Grammy Award van beste instrumentale track. Ook de tournee die er op volgde, zorgde ervoor dat Pink Floyd een geldmachine bleef. Ook ditmaal werd de tournee gevolgd door een live-album P•U•L•S•E, waar ook een integrale liveversie van The Dark Side Of The Moon op staat.

In een interview met Roger Waters na de breuk met Pink Floyd werd hem gevraagd of hij ooit nog eens het werk van Pink Floyd zou vertolken. Daarop antwoordde hij dat hij alleen The Wall nog wel een keer wilde uitvoeren als de Berlijnse Muur zou vallen. Groot was ieders verbazing toen dat zo'n zes jaar later ook daadwerkelijk gebeurde. Waters hield woord en organiseerde in 1990 een groots concert in Berlijn, waar ongeveer 350.000 toeschouwers op af kwamen. Geen van de overige leden van Pink Floyd deed hier echter aan mee. Waters werd ondersteund door een scala aan internationale artiesten.

Tijdens diverse gelegenheden is Waters gevraagd wat hij vindt van het Pink Floyd-werk na zijn vertrek. Hij erkent het talent (gitaar en songwriting) van David Gilmour, maar over de beide albums is hij minder enthousiast: A Momentary Lapse of Reason bevat volgens hem een paar aardige ideeën, maar The Division Bell is volgens hem net Dire Straits. Hij meent ook te weten waarom: te veel songwriters die het geheel moeten dragen.

Pink Floyd met Roger Waters op Live 8[bewerken]

Op 2 juli 2005 speelde Pink Floyd met Roger Waters op het door Bob Geldof georganiseerde Live 8, in Hyde Park, Londen. Dit was de eerste keer sinds 1981 dat de band in de oude bezetting speelde. De setlist bestond uit: "Breathe / Breathe Reprise"; "Money"; "Wish You Were Here"; "Comfortably Numb".
het optreden duurde een halfuur. Het Live 8-optreden heeft de verkoopcijfers van het Pink Floyd-album Echoes: The Best of Pink Floyd met ruim 1300 procent doen stijgen. Alle winsten uit deze verkopen hebben de bandleden geschonken aan de instellingen die zich bezighouden met het bestrijden van de armoede in Afrika.

Roger Waters kondigde na Live 8 aan niet met zijn oude band op tournee te willen gaan. Volgens de zanger-bassist was het geen probleem om gedurende één dag muzikale concessies te doen, maar zou hij het tijdens een hele tour niet aankunnen. Ook een bedrag van (omgerekend) 121,5 miljoen euro kon hem niet over de streep trekken, hij had gezegd 'dat geld niet nodig te hebben'.
In verschillende interviews na afloop heeft Waters wel zeer positief gereageerd op het Live 8-optreden. Zo stelt hij dat 'hij het niet onwaarschijnlijk acht dat er in de toekomst nogmaals een Pink Floyd-optreden zal zijn'. Hij zag een integrale liveversie van Dark Side of the Moon wel zitten.
Enkele maanden na Live 8 kreeg de reünie een klein vervolg. Tijdens de inwijding van de band in de UK Hall of Fame, waren David Gilmour en Nick Mason aanwezig, terwijl Roger Waters via een satellietverbinding op een groot scherm zijn dankwoord richtte tot het aanwezige publiek én memoreerde aan het, in zijn ogen, ontroerende Live 8-concert.

Na Live 8[bewerken]

Zowel David Gilmour als Roger Waters hielden zeer succesvolle tours in het voorjaar en de zomer van 2006. Waters deed dat opnieuw op 5 mei 2007 en op 11 mei 2008 met zijn "The Dark Side of the Moon Tour". Van Gilmours On an Island Tour verscheen op 17 september 2007 de 2-dvd Remember That Night en de cd Live in Gdańsk op 22 september 2008.
Toetsenist Rick Wright werkte, elf jaar na de cd Broken China, aan een nieuw album dat in 2008 had moeten verschijnen. Dat album verscheen nooit, aangezien Wright in september 2008 overleed.

Op 10 december 2007 verscheen de boxset Oh, by the Way. Daarin zitten alle veertien oorspronkelijke studioalbums van de groep (inclusief Ummagumma, hoewel de helft van dit album live is opgenomen).
Later verscheen een 3-cd-box vanwege de veertigste verjaardag van het debuutalbum Piper at the Gates of Dawn, met een mono- en stereoversie en een bonus cd met onder andere de eerste drie singles, enkele B-kantjes en nog enkele andere toevoegingen.

Op 12 mei 2011 verscheen David Gilmour boven aan "the wall" tijdens een concert van Roger Waters in Londen. Later op de avond speelde Nick Mason op een tamboerijn tijdens het slotnummer Outside The Wall. Dit was, tot nu toe, de laatste keer dat de nog levende Pink-Floyd bandleden bij elkaar kwamen.

Op 5 juli 2014 wordt bekend dat in oktober 2014 een nieuw Pink Floyd album zal verschijnen: The Endless River. Het nieuws wordt in eerste instantie bekend door een tweet van Gilmours vrouw Polly Samson, op 7 juli 2014 wordt dit bevestigd door de band zelf op hun Facebook-pagina en website.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The piper at the gates of dawn 05-08-1967 06-09-1997 46 8
A saucerful of secrets 29-06-1968 -
Music from the film More 27-06-1969 - Soundtrack
Ummagumma 25-10-1969 20-12-1969 5 14
Atom heart mother 10-10-1970 21-11-1970 5 10
Relics 14-05-1971 - Verzamelalbum
Meddle 30-10-1971 20-11-1971 2 12
Obscured by clouds 03-06-1972 - Soundtrack
Dark side of the moon 10-03-1973 24-03-1973 2 39
Wish you were here 12-09-1975 27-09-1975 1(2wk) 21
Animals 23-01-1977 12-02-1977 1(2wk) 12
The wall 27-11-1979 08-12-1979 1(5wk) 34
A collection of great dance songs 23-11-1981 09-01-1982 6 21 Verzamelalbum /
Nr. 4 in de TV LP Top 15
The final cut 22-03-1983 02-04-1983 2 18
Works 1983 - Verzamelalbum
A momentary lapse of reason 08-09-1987 19-09-1987 2 44
Delicate sound of thunder 22-11-1988 03-12-1988 20 33 Livealbum
Shine on 16-11-1992 - Verzamelalbum
The division bell 28-03-1994 09-04-1994 1(4wk) 46
P.U.L.S.E 29-05-1995 10-06-1995 1(1wk) 24 Livealbum
1967: The first three singles 11-08-1997 - Verzamelalbum
Is there anybody out there? - The wall live 1980-81 23-03-2000 08-04-2000 4 9 Livealbum
Echoes - The best of Pink Floyd 02-11-2001 17-11-2001 3 17 Verzamelalbum
Oh, by the way 07-12-2007 - Verzamelalbum
Discovery - Special box set containing fourteen studio albums and unique sixty page booklet 23-09-2011 01-10-2011 57 2 Box set
A foot in the door - The best of 04-11-2011 12-11-2011 21 12 Verzamelalbum
Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
P.U.L.S.E 1995 17-06-1995 1(1wk) 16 Livealbum
Is there anybody out there? - The wall live 1980-81 2000 08-04-2000 7 6 Livealbum
Echoes - The best of Pink Floyd 2001 17-11-2001 2 17 Verzamelalbum
Dark side of the moon 1973 19-04-2003 42 7
The wall 1979 29-07-2006 44 9*
Wish you were here 1975 05-08-2006 85 2
The piper at the gates of dawn 1967 15-09-2007 28 6
The dark side of the moon - Experience edition 23-09-2011 01-10-2011 16 5
Discovery - Special box set containing fourteen studio albums and unique sixty page booklet 2011 08-10-2011 39 4 Box set
Wish you were here - Experience edition 04-11-2011 12-11-2011 77 2 Box set
A foot in the door - The best of 2011 12-11-2011 23 12 Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
See Emily play 1967 15-07-1967 tip7 -
Arnold Layne 1971 13-02-1971 30 3 Nr. 24 in de Single Top 100
Free four 1972 22-07-1972 tip6 - Nr. 29 in de Single Top 100
Another brick in the wall (Part two) 1979 08-12-1979 3 11 Nr. 4 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Run like hell 1980 07-06-1980 tip20 -
On the turning away 1988 30-01-1988 tip4 - Nr. 47 in de Single Top 100
Take it back 1994 25-06-1994 33 3 Nr. 23 in de Single Top 100
Proper education 12-01-2007 06-01-2007 3 13 met Eric Prydz /
Nr. 4 in de Single Top 100
Single met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Another brick in the wall (Part two) 1979 - Nr. 3 in de Radio 2 Top 30
Proper education 2006 20-01-2007 2 16 met Eric Prydz

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Another brick in the wall (Part two) 17 20 20 26 39 32 52 46 86 45 56 47 53 39 48
Arnold Layne - - - - - - - - - - 1073 1298 1178 1298 1157
Comfortably numb - 74 - 1356 358 53 25 19 17 34 15 13 12 10 8
Echoes - 232 - - - - - - - - - - 1467 232 180
Money 79 197 219 293 230 326 245 214 347 248 291 290 264 211 271
One of these days - 270 - 463 269 495 654 561 941 581 539 632 524 495 522
See Emily play - 515 - 930 656 763 986 869 847 820 1000 1039 1086 1331 1078
Shine on you crazy diamond - 50 47 33 26 25 12 14 21 19 13 15 16 7 10
The great gig in the sky - - - - - - - - 647 1925 355 370 360 312 252
Time - - - - - - - - - - 449 381 342 274 212
Wish you were here - 45 25 29 20 21 16 8 14 12 9 6 7 6 6

Dvd[bewerken]

  • The Committee (1968)
Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse DVD Music Top 30 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
The wall 2002 20-04-2002 2 16
The dark side of the moon 2003 06-09-2003 7 9
Live at Pompeii 2003 04-10-2003 4 34
P.U.L.S.E 2006 22-07-2006 1(7wk) 72
Shine on (live) 2009 26-09-2009 12 11
The story of wish you were here 2012 07-07-2012 5 18
Dvd's met hitnoteringen in de Vlaamse Muziek-DVD Ultratop 10/20 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
The wall 2004 17-04-2004 5 2
P.U.L.S.E. 2006 15-07-2006 1(10wk) 66
Shine on (live) 2009 26-09-2009 2 111
The story of wish you were here 2012 07-07-2012 8 8

Audio units met andere musici[bewerken]

Video/dvd[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Een Pink Floyd-fan wordt ook wel een Floydiaan of Floydian genoemd.
  • Ummagumma (albumtitel uit 1969) verwijst naar de in Cambridge gebruikte turbotaal voor geslachtsgemeenschap.
  • In 1973 vertolkte Pink Floyd live een versie van hun halfuur durende nummer "Echoes" op de BBC radio.
  • In 2007 is "Comfortably Numb" door de Pink Floyd fans uitgeroepen tot 'het beste' nummer van Pink Floyd.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. bandsintheworld.blogspot
  2. La Repubblica, 3 februari 2006, Engelse vertaling
  3. Pink Floyd announce new album The Endless River, Telegraph, 7 juli 2014
  4. Pink Floyd brengt nieuw album uit in oktober, Knack Focus, 7 juli 2014
  5. Nieuw Pink Floyd-album 'The Endless River' in oktober, De Morgen, 6 juli 2014
  6. Music.aceswebworld
  7. Mason, p. 21
  8. Schaffner, p. 25
  9. Mason, p. 30
  10. Uncut, September 2006, p. 54]
  11. Schaffner, p. 30
  12. Schaffner, p. 320-321
  13. allmusic (((Pink Floyd > Discography > Main Albums))) Geraadpleegd op 2006-02-16
  14. Rolling Stone, 26 oktober 1968
  15. Schaffner, p. 105
  16. Schaffner, p. 107–108
  17. Schaffner 107–108
  18. a b c Pink Floyd & Co
  19. BBC Music profile, retrieved 25 november 2006
  20. Pink Floyd & Co. discography, van 15 february 2006
  21. Schaffner, p. 154
  22. Disappear Here, PF Dark Side